บทที่ 49 47

“เรเน่!” 

เสียงทุ้มต่ำตะโกนดังลั่นทั่วทั้งห้องด้วยความตกใจ มือหนาเลื่อนมาจับชีพจรที่ข้อมือของเธอพบว่ามันเต้นช้ามาก เขารีบสวมกางเกงจากนั้นใช้ผ้าห่มคลุมตัวเธอปิดบังร่างอันเปลือยเปล่ารีบอุ้มเธอเดินออกมาจากห้อง 

ตึก ตึก ตึก ตึก 

เสียงฝีเท้าหนักวิ่งออกมาที่ห้องโถงกลางคฤหาสน์มองหาลูกน้องคนสนิทด้วยใจที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ