บทที่ 17 เก็บของ แล้วไปอยู่บ้านฉัน

เจ้าขาหอบร่างกายอันบอบช้ำออกมาจากบ้านของเปลวไฟอย่างทุลักทุเล หญิงสาวเดินกอดตัวเองก้มหน้าร้องไห้รีบก้าวเดินออกจากหมู่บ้านจัดสรรขนาดใหญ่อย่างเร่ง แต่ทว่า....

ซ่าาาาาาาา~

ฝนจากก้อนเมฆขนาดใหญ่ที่ลอยเด่นอยู่บนศีรษะ เทลงมากระทบร่างเล็กจนเปียกปอนไปทั้งตัว เธอกระชับวงแขนกอดตัวเองแน่นขึ้นเมื่อรู้สึกหนาวเย็น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ