บทที่ 8 ข้อความสั้นๆ NC 18+
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”
“อืม...เจอกันพรุ่งนี้”
“คะ!”
“พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันมารับไปเรียน”
“เอ่อ ไม่เป็นระ…”
ติ๊ง!
“เก้าโมงมารอหน้าคอนโด อย่าให้ต้องโทรขึ้นไปตาม”
เปลวไฟยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นโชว์หน้าจอ หลังจากที่เขาส่งสติ๊กเกอร์รูปหมีปาหัวใจเข้าไปในห้องแชตของเจ้าขาเมื่อครู่ ตอนนี้ทั้งสองคนต่างแลกเบอร์ แลกไลน์กันแล้ว
หญิงสาวหยิบขึ้นมาเปิดอ่านแล้วยิ้มตอบน้อยๆ
“ค่ะ เจอกันพรุ่งนี้”
“ขึ้นห้องไปได้แล้ว”เสียงเข้มออกคำสั่ง โดยที่เจ้าขายกมือไหว้ขอบคุณ จากนั้นก็เดินเข้าไปภายในคอนโดของเธอ เปลวไฟมองตามแผ่นหลังเล็กจนลับตา จึงขับรถเคลื่อนออกจากหน้าคอนโด
ผ่านไปสักพักเสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเจ้าขาที่ส่งข้อความมา
เจ้าขา : ขับรถระวังๆนะคะ
เปลวไฟกระตุกยิ้มมุมปาก จากนั้นก็ขับรถหรูทะยานไปบนถนนเส้นหลักอย่างรวดเร็ว แต่เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ทว่าไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องทำตามที่คนตัวเล็กบอกด้วย
ครืดๆ ครืดๆ
ระหว่างทางกลับไปมหาวิทยาลัย เสียงโทรศัพท์ที่อยู่วางอยู่เบาะรถข้างๆก็ดังขึ้น เปลวไฟกดรับสายเมื่อรู้จากระบบสาวAIที่รายงานผ่านทางหูฟังไร้สาย ว่าใครโทรเข้ามา
“ว่า”
(แม่งอยู่ไหนวะ พวกกูจะกลับแล้วนะเว้ย)น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของเจย์ซีดังลอดสายมา
“กำลังกลับเข้าไป”
(มึงไปส่งน้องไอ้เหนือถึงไหน นานเบอร์นี้ นี่เขาไม่แจ้งคนหายแล้วเรอะ)
พอมองดูนาฬิกาบนหน้าปัดรถ ก็พบว่าเขาออกมาจากมหาลัยเกือบสี่ชั่วโมง
“น้องไอ้เหนือถึงบ้านนานแล้ว”
(แล้วทำไมมึงไม่รีบกลับมาวะ งานจะได้เสร็จๆ)
“กูติดธุระ กำลังกลับเข้าไป”
(ธุระกับน้องเจ้าขา)
“แล้วจะทำไม”เปลวไฟถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เมื่อถูกเทียบถามถึงคนตัวเล็ก
(แค่อยากกันน้องออกจากไอ้องศา หรือกะจะกิน)
“เหมือนมึงจะอยากรู้เรื่องกูมากเลยนะไอ้เจย์”
(กูเข้าใจนะว่ามึงคิดจะทำเพื่อยัยรรรร แต่น้องเจ้าขาไม่รู้อีโหน่อีเหน่ด้วยเลยนะเว้ย ถ้าแค่จะกินแล้วโยนทิ้ง กูว่ามึงควรหยุด)
“คนที่หยุดควรเป็นมึง แม่ง กูขับรถอยู่”
พูดจบเปลวไฟก็กดตัดสายไปไม่เปิดโอกาสให้เจย์ซีพูดเรื่องเจ้าขาต่อ ตามประสาคนไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัว แม้ว่าเรื่องที่เจย์ซีกำลังพูดจะเป็นอย่างนั้นจริงๆก็เถอะ
05.15น.
Ring Ring Ring~
“อือ...”ร่างเล็กส่งเสียงครางออกมาเบาๆ เมื่อเสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงแผดเสียงร้องตั้งแต่เช้ามืด มือเล็กควานหาสะเปะสะปะจากนั้นก็กดรับสายโดยที่เปลือกตายังปิดอยู่
“ฮัลโหล”
(แฮปปี้เบิร์ดเดย์ครับ น้องสาวคนสวยของพี่)
“หืม...พี่ขุน”เจ้าขาถึงกับเบิกตากว้าง ดีดตัวลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย นี่เธอลืมวันเกิดของตัวเองเหรอเนี่ย
(อย่าบอกนะว่าน้องลืมวันเกิดตัวเองเหมือนทุกๆปี)
“ฮ้าว... ~ จริงค่ะ เจ้าลืมไปเลย”หญิงสาวเปิดปากหาว เดินไปเปิดผ้าม่านออกกว้าง พบว่ายังท้องฟ้ายังไม่สว่าง นี่พี่ชายของเธอคงโทรมาตามเวลาเที่ยงคืนของประเทศเยอรมัน ซึ่งเวลาห่างจากที่นี่ห้าชั่วโมงกว่าๆ
(ต่อให้ลืมทุกปี พี่ก็ขออวยพรให้น้องรักของพี่มีแต่ความสุขนะ หวังสิ่งใดขอให้สมปรารถนา)
“อวยพรเหมือนเดิมทุกปีเลยนะคะ แล้วไหนของขวัญน้อง”
(ตั๋วเครื่องบิน มาเที่ยวเยอรมันช่วงซัมเมอร์ดีมั้ยน้า...)
“หืม...จริงมั้ยพี่ขุน นี่เจ้าขาคิดถึงพี่ที่สุดเลย ให้ไปจริงๆนะ”
คนตัวเองเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ เธอกระโดดไปรอบๆห้องด้วยความตื่นเต้น เมื่อคำนวณเวลาแล้วเหลืออีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะสอบจากนั้นเธอก็จะปิดเทอมเป็นเวลาเกือบสามเดือน
(พี่ก็คิดถึงน้อง เอาเป็นว่าเตรียมเอกสารไว้เลยนะ สอบเสร็จจะได้บินทันที)
“ค่ะพี่ชาย เจ้ารักพี่ขุนที่สุดเลยค่ะ”
(ดูแลตัวเองดีๆนะ แล้วคืนนี้ถ้าจะไปปาร์ตี้พี่ไม่ห้าม แต่บอกพี่ก่อนว่าจะไปไหนไปกับใคร)
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะคะ เจ้าก็คงอยู่กับเพื่อนกลุ่มเดิม ไม่เถลไถลหรอกค่ะ”
(จะทำอะไรให้คิดให้ดีๆ พี่ไม่อยู่ที่นั่นน้องสาวพี่ต้องดูแลตัวเองดีๆ)
“รับทราบครับผม”
(เอาล่ะพี่ไปนอนแล้ว)
“บายค่ะพี่ขุน จุ๊บๆนะคะ”
เจ้าขากดวางสายพี่ชายของเธอ ในขณะที่ใบหน้ายังเปื้อนยิ้ม จากนั้นก็นอนลงบนเตียงนอนอีกครั้ง
“แก่ขึ้นอีกปีแล้วเหรอเรา”
คนตัวเล็กนอนแผ่หลาอยู่บนที่นอนนุ่มนิ่ม พลางคิดย้อนไปว่าตลอดทั้งปีเกิดอะไรขึ้นบ้าง วันเกิดปีนี้ก็คงลงไปตักบาตรหน้าคอนโด จากนั้นก็กินข้าวกับเพื่อนๆเช่นทุกๆปีนั่นแหละ ปีนี้ก็คงไม่ต่างไปจากเดิม
ทว่า พอยกโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูกลับพบกับข้อความอวยพรวันเกิดในแอปพลิเคชันไลน์ หลายข้อความ
พึ่บ!
ตึกตัก ตึกตัก
เจ้าขาเด้งตัวลุกขึ้นอย่างอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น จนเผลอวางฝ่ามือลูบลงบนอกข้างซ้าย เมื่อเห็นข้อความจากคนที่เพิ่งมาส่งเธอที่คอนโดเมื่อตอนบ่าย
“นี่พี่เขารู้ได้ยังไง ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเรา”
LINE
เปลวไฟ : Happy BirthDay To you
เปลวไฟ : ส่งรูปเค้กวันเกิด
นิ้วเรียวกดพิมพ์ข้อความตอบกลับหลายประโยคแต่ด้วยความตื่นเต้นและไม่มั่นใจ ว่าจะตอบกลับยังไงจึงจะเหมาะสม จึงต้องลบทิ้งแล้วทิ้งอีก เธอฟุบหน้าที่กำลังเห่อร้อนลงบนหมอนใบใหญ่ เขินม้วนจนต้องนอนกลิ้งไปมา จนเวลาผ่านไปสักพัก
หลังจากที่ตั้งสติได้และทบทวนข้อความอย่างมีสติ ก็พบว่ามันก็แค่ข้อความอวยพรที่เหมือนกับเพื่อนๆหลายคนที่ส่งมาให้เธอ เจ้าขาจึงพิมพ์ตอบกลับรุ่นพี่วิศวะไปเหมือนกับตอบกลับคนอื่นๆ เพียงแค่คำว่า
‘ขอบคุณค่ะ’
ไม่นานข้อความก็ขึ้นสถานะว่าอ่านแล้ว แต่กลับไม่มีอะไรตอบกลับมาอีกจึงวางโทรศัพท์ลงจากนั้นก็ไปเตรียมของลงไปใส่บาตรที่หน้าคอนโด
อีกด้าน
LINE
เจ้าขา : ขอบคุณค่ะ
บนเตียงนอนขนาดคิงไซส์เปลวไฟนั่งพิงหัวเตียงจ้องข้อความสั้นๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย คนตัวเล็กส่งข้อความตอบกลับเขามาในเวลาตีห้ากว่าๆ
ภายในใจกลับอยากได้มากกว่าคำขอบคุณสั้นๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงตอบกลับยาวเป็นหน้ากระดาษเอสี่ แล้วตามด้วยคำชวนไปปาร์ตี้มันๆ
“ทำไมตื่นเช้าจังเลยคะ”ร่างบางเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยืดยาน ศีรษะเล็กดันขึ้นหนุนต้นขาแกร่งต่างหมอน แล้วตวัดเรียวแขนกอดรอบเอวสอบเอาไว้หลวมๆ
“มีธุระ”มือหนาจับแขนเล็กออก แต่เธอกลับกอดแน่นกว่าเดิม
“สายๆค่อยกลับนะคะไฟ อยู่กับเมษาก่อนนะคะ”
“อย่าพูดไม่รู้เรื่องน่าเมษา”เปลวไฟมองกลับด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ดึงสายตากลับมายังข้อความไลน์ที่กำลังพิมพ์ในห้องแชต
ในขณะที่ร่างเล็กเปลือยเปล่าดันตัวลุกขึ้นนั่งต่อหน้าต่อตาเจ้าของใบหน้าคม ในขณะที่มือเรียวของเธอกำลังลูบไล้อยู่บนแก่นกายขนาดใหญ่ ที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปกปิดอยู่ เพียงแค่นั้นก็ทำให้แก่นกายใหญ่ยักษ์ผงาดขึ้นอีกครั้ง
“อยู่ต่อนะคะ กว่าเปลวไฟจะมาหาเมษาได้ นี่รออยู่เป็นเดือนเลยนะ”หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ไม่รอช้าเธอรีบโน้มปากเล็กลงครอบครองความแข็งขืนที่ชูชันอยู่ตรงหน้าทันที
“....”เปลวไฟหลุบสายตาลงมองศีรษะเล็กที่กำลังผงกขึ้นลงช้าๆ มือหนาที่กำลังกดพิมพ์ข้อความบางอย่างหยุดการกระทำและวางโทรศัพท์ลงข้างกาย เปลี่ยนมาจับศีรษะเล็กกดลงให้ส่วนนั้นเข้าไปลึกจนถึงลำคอของเธอ
“อ๊อก~ อ๊อก~”ริมฝีปากนุ่มนิ่มโอบกลืนรูดขึ้น รูดลงบนแท่งร้อนอย่างเอาใจ แม้มันจะใหญ่โตจนคับปากและเข้าไปลึกจนเธอเกือบโก่งคออาเจียนหลายครั้ง ทว่าเมษาก็กลั้นเอาไว้ไม่ให้ความรู้สึกดีของชายหนุ่มต้องสะดุด
ริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสได้ถึงเส้นเลือดที่โอบรอบความใหญ่โต เสียดสีตรงริมฝีปากของเธอทุกครั้งที่รูดขึ้นรูดลง แม้เมษาจะรู้สึกจนเมื่อยปากไปหมดแต่เธอก็ทำมันอย่างเต็มใจไม่แสดงอาการใดๆออกมา อะไรก็ตามเพียงแค่ให้เปลวไฟพอใจเธอยินดีทำทุกอย่าง
“ซี้ด....”ใบหน้าคมเชิดขึ้นส่งเสียงคำรามอย่างเกินกลั้น เมื่อถูกเรียวลิ้นร้อนตวัดถี่ตรงส่วนหัวบาน ลากเลียไปทั่วทั้งลำอย่างเอาใจจนน้ำสีขาวขุ่นเล็ดออกมาตรงส่วนหัว เป็นสัญญาณว่าเขาจะถึงจุดหมายแล้ว
“อ่าส์....จับมันกลับเข้าปากเธอซะเมษา”เปลวไฟเอ่ยเร่งด้วยน้ำเสียงกระเส่า มือหนาลูบอยู่บนศีรษะเล็กเบาๆ เด้งเอวสอบขึ้นเล็กน้อย
“อือ...อ๊อก อ๊อก...”เมษาครอบปากลงอีกครั้งตามคำสั่ง สัมผัสได้ท่อนเอ็นในปากที่กำลังเต้นตุบๆ จึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นกว่าเดิม
“อ๊าสสสส”ไม่นานของเหลวก็พุ่งออกจากกระบอกสูบ ทะลักเข้าโพรงปากเล็กของเธอจึงหมดทุกหยาดหยด
“แค่กๆ แค่ก”เธอสำลักไอจนหน้าดำหน้าแดง ผงกหัวขึ้นแต่มือหนายังคงกดหัวเธอไว้อย่างนั้น ไม่ให้เงยหน้าขึ้น
“กลืนมันลงคอให้หมด”
“อึก....”เมษากลืนน้ำรสฝาดลงคอทั้งหมด ค่อยๆผละออกเมื่อมือหนาปล่อยศีรษะเล็กให้เป็นอิสระ จากนั้นใช้เรียวลิ้นเฉอะแฉะตวัดเลียน้ำรักที่ไหลซึมอยู่มุมปากของเธอ กลืนลงท้องไปไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว
พรึ่บ!
“ดะ...เดี๋ยวสิคะเปลวไฟ จะไปไหนคะ”เมษารั้งแขนคนตัวสูงไว้ เมื่อเห็นว่าเขากำลังลุกออกจากเตียง
“เธอทำได้ดีมาก”ปากหนาเอ่ยเท่านั้น และดึงมือของเธอออกจากแขนของเขา จากนั้นก็เดินเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำแล้วรีบออกจากห้องหรูไปอย่างรวดเร็ว
ทิ้งเอาไว้เพียงเมษาที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ภายในห้องของเธอ เพราะยังต้องการให้เขาอยู่ต่อที่นี่ เธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่อัปเกรดตัวเองให้สวยและดูดี เพื่อต้องการร่วมเตียงกับเปลวไฟสักครั้งในชีวิต
แม้รู้ว่าดีว่าข้อตกลงของเปลวไฟก็คือ ไร้ข้อผูกมัด เธอก็เต็มใจ
ทว่าเมษาไม่ได้เตรียมใจมาก่อน ว่าเขาจะใจร้ายถึงขนาดที่ว่า คำร่ำลาคำเดียวเขาก็ไม่มีให้เธอ
“ฮึก! นายมันใจร้ายเปลวไฟ”
