บทที่ 10 Rio ของขวัญแห่งรัก 10
Rio ของขวัญแห่งรัก 10
“ไม่ค่อยเข้าใจเลยค่ะ แต่ก็ขอบคุณที่ให้ทำงานพิเศษนี้นะคะ” บอกคนข้าง ๆ อย่างซึ้งใจ อีกฝ่ายหันมามองหน้าแวบหนึ่งแล้วมองถนนต่อ ทำให้ระหว่างเรามีเพียงความเงียบเท่านั้นที่กำลังปกคลุมภายในรถ แต่เป็นความเงียบที่ไร้ความอึดอัด งงเหมือนกันเพราะไม่มีความรู้สึกอึดอัดหรือไม่สบายใจเลยสักนิดเดียว
“เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักสามคนนั้นนะ ตอนขายก็นั่งอยู่ที่โต๊ะก็ได้ ยังไงสามคนนั้นก็ทำหน้าที่ตัวเองอยู่แล้ว” เมื่อจอดรถที่โรงจอดรถข้าง ๆ ตึกพี่ริวก็รีบอธิบายให้ฟัง ได้ยินก็พยักหน้ารับ ลงจากรถแล้วเดินไปยังร้านพร้อมกับเจ้านายตัวสูง ที่ลอบมองมาทางฉันอยู่เรื่อย ๆ
“เฮีย! มาแล้วเหรอครับ”
“มาแล้ว เรียกสองคนนั้นมาหน่อยเดี๋ยวแนะนำให้รู้จักกัน” พี่ริวบอกกับพี่คนหนึ่งที่จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้จักชื่อของเขา รอกระทั่งมีพี่ผู้ชายทั้งสามคนเดินมายืนตรงหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้น เจ้านายของพวกเราถึงได้แนะนำให้รู้จักกันอย่างเป็นทางการ
“นี่ทีมงานที่ร้าน โก้ โย ซาน” พี่ริวทำหน้าที่แนะนำพี่ทั้งสามคนให้ฉันได้รู้จัก เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ไม่รอช้าแนะนำตัวกลับไปทันที
“สวัสดีค่ะพี่ ๆ หนูชื่อดารินค่ะ พี่ริวให้เข้ามาช่วยทำบัญชี ฝากตัวด้วยนะคะ”
“สวัสดีดาริน ไม่ต้องกลัวพวกพี่นะ มีอะไรบอกได้”
“ขอบคุณค่ะพี่” บอกสามหนุ่มตรงหน้า ยังไม่ทันจะได้คุยกันเพิ่มพี่ริวก็โบกมือไล่พี่ทั้งสามคนให้กลับไปทำงาน จากนั้นก็เดินนำไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน เมื่อเขานั่งลงบนเก้าอี้ก็หันมาสบตาฉันแล้วออกคำสั่ง
“นั่งได้แล้ว ตรงนี้” เอ่ยพร้อมกับปรายตามองไปยังเก้าอี้ทำงานของเขา
“หนูนั่งข้างนอกได้นะคะ พี่ไปนั่งที่เดิมของพี่ดีไหม?” ถามคนตรงหน้าด้วยความเกรงใจ
“เข้าไปนั่งเถอะ ตรงนั้นมีพัดลม” พี่ริวบอกแค่นั้น ฉันไม่ได้ตอบโต้หรือปฏิเสธคำสั่งนั้น แต่สิ่งที่ทำคือเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เขาบอก ระหว่างที่พี่ ๆ เริ่มทำความสะอาดร้านฉันอยากไปช่วยงานใจแทบขาด แต่พอจะลุกไปช่วยพี่ริวก็ห้าม แล้วสั่งให้ฉันทำอย่างอื่นที่หน้าแล็บท็อปแทน
“เฮียริโอะครับ หมูของพรุ่งนี้เฮียจะหมักเองหรือให้พวกผมทำครับ” พี่คนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้พี่ริว เมื่อถามจบก็ยื่นขวดน้ำเย็น ๆ ส่งให้คนตัวสูงสองขวด แต่ฉันยังสงสัยกับชื่อที่พี่เขาใช้เรียกพี่ริวอยู่เลย ริโอะอย่างนั้นเหรอ? ชื่อเหมือนลูกครึ่งมากแล้วยังฟังดูคุ้นหูไม่น้อย เมื่อได้มองใบหน้าอีกฝ่ายก็พบว่าเขาดูดีมากจนเริ่มรู้สึกว่าชื่อริโอะเหมาะกับเขามากจริง ๆ
“เดี๋ยวทำให้เอง ไปรับหมูอะไรมาหมดแล้วใช่ไหม?” เจ้านายของพวกเราตอบกลับไป วางขวดน้ำลงบนโต๊ะแล้วหยิบไปเปิดหนึ่งขวดก่อนจะส่งน้ำขวดนั้นมาตรงหน้าฉัน
“ขอบคุณค่ะ” รับน้ำมาดื่มไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณเจ้าตัวไป
“สั่งข้าวมากินดีไหม? ที่ร้านกินไปนิดเดียวเอง” พี่ริวถามเสียงเบาขณะที่ฉันกำลังเคลียร์บัญชีรายวันให้เขาด้วยความตั้งใจ
“หือ? หนูไม่หิวค่ะ พี่หิวแล้วเหรอ?” เราเพิ่งจะไปกินข้าวกันมาเองนะไม่ทันคิดว่าเขาจะย่อยเร็วขนาดนี้
“ไม่หิว แต่กลัวเราหิวนั่นแหละ”
“อ๋อ หนูไม่หิวค่ะทำงานได้สบาย ให้หนูออกไปช่วยปิ้งหมูไหมคะ?” รีบถามคนตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น อีกอย่างตอนนี้พี่ ๆ ออกไปย่างหมูแล้ว เชื่อไหมว่าเพียงแค่เริ่มย่างก็มีลูกค้ามาเข้าคิวรอซื้อทันที ฉันอยากไปต่อแถมซื้อมาก แต่กลัวเจ้านายดุแล้วโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกที่มาทำงานนี่สิ
“ไม่ต้อง มันร้อน นั่งอยู่ตรงนี้แหละ”
“แต่ว่า...”
“นั่งอยู่ตรงนี้ครับ” คนตัวสูงดุเสียงเข้มไม่ยอมให้ดื้อ
“ก็ได้ค่า” เมื่อกลัวจะโดนดุ เลยต้องยอมนั่งอยู่แบบนั้น อยากจะหยิบจับอะไรช่วยงานพี่ริวก็ไม่ให้ทำ ตอนนี้เริ่มจะสงสัยแล้วนะว่าเขาจ้างฉันมาทำงานหรือจ้างให้มานั่งตากพัดลมเฉย ๆ เนี่ย ตั้งแต่มาถึงยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
“พี่ริว”
“หือ?” คนที่กำลังเดินผ่านไปหน้าร้านขานรับเมื่อถูกเรียกไว้
“ง่วงหรือเปล่า?” ยังไม่ทันได้ถามพี่ริวก็เป็นฝ่ายถามกันขึ้นมาเสียก่อน
“ไม่ง่วงค่ะ ให้ไปช่วยไหม?”
“ขอบคุณครับ แต่สามคนนั้นเอาอยู่ เดี๋ยวพี่พาเดินไปซื้อข้าวมาให้สามคนนั้น” พี่ริวเอ่ยจบก็เดินเอาหมูปิ้งไปเตรียมไว้ให้พี่โยย่าง เสร็จแล้วก็เดินไปหลังร้านเพื่อล้างมือไม่นานก็เดินกลับมายังจุดที่ฉันนั่งอยู่
“ไปซื้อข้าวกันครับ มีร้านกะเพรา อยากพาไป” พี่ริวบอกมาแบบนั้นพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ มุมปาก จากนั้นก็พาเดินไปยังรถของเขาที่จอดอยู่ข้าง ๆ ร้าน ฉันเพิ่งรู้ว่าลานที่เป็นโรงจอดรถคือพื้นที่ของพี่ริว เหมือนกับร้านเวดดิ้งพี่เป่าเป้ยและคาเฟ่แมวของพี่แตงกวา ละแวกนี้นี่มันพื้นที่คนรวยชัด ๆ
“เอ๊ะ ร้านกะเพราเหรอคะ?”
“ใช่ครับ เคยไปกินหรือยัง?” พี่ริวถาม
