บทที่ 12 Rio ของขวัญแห่งรัก 12
Rio ของขวัญแห่งรัก 12
กระทั่งกลับมาที่ร้านกะเพราก็เราถึงได้ข้าวมาห้ากล่อง จ่ายเงินเสร็จพี่ริวก็พากลับไปยังร้านหมูปิ้ง ใช้ชีวิตแสนเรียบง่ายไปพร้อมกับเขาในช่วงเย็นของวันนี้
“อร่อยเหรอ?” พี่ริวถามด้วยความสนใจเมื่อเรากลับมาถึงร้านและวางกล่องอาหารไว้ให้พี่ ๆ ที่โต๊ะตัวหนึ่ง
“หือ? อันนี้เหรอคะ?” หันกลับไปมองเจ้าของคำถามด้วยความสงสัย มือข้างที่ถือน้ำมะพร้าวอยู่ยกขึ้นถามอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่ อร่อยไหม?”
“อร่อยค่ะ จืด ๆ ดี”
“จืดแล้วมันอร่อยได้ไง” พี่ริวหัวเราะยามได้ฟังคำตอบ
“มันก็มีรสชาติค่ะ มันหอม แต่มันไม่หวานโดดอะ” พยายามอธิบายแต่เหมือนคนตรงหน้าไม่ค่อยเข้าใจเลยนี่สิ เอาเถอะ ถ้าสงสัยมาก ๆ ฉันจะให้เขาเปิดขวดที่ซื้อมาชิมเองแหละ
จะว่าไปคนมีอายุก็สงสัยเก่งเหมือนกันนะ
หลายวันผ่านไป...
ช่วงเวลาตอนกลางวันฉันยังทำงานที่คาเฟ่แมว พอเลิกงานก็ไปช่วยงานพี่ริวที่ร้านหมูปิ้งต่อ พี่แตงกวาก็รู้ว่าฉันไปทำงานพิเศษต่อแต่ไม่ได้ห้ามอะไร บอกแค่ว่าถ้าเหนื่อยก็พักได้ ซึ่งแน่นอนว่าการพักของฉันคือจกพุงน้องแมวที่คาเฟ่ของพี่แตงกวานี่ไง
“ริน ขอกาแฟสักแก้วสิ” มะตูม น้องชายของพี่แตงกวาเดินตาปรือมานั่งที่เก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ร้องขอเสียงงอแง มะตูมอายุเท่าฉันเลยล่ะ บางวันเราต่างก็เผลอเรียกกันว่าพี่ไปมา คนที่ได้ยินก็งง สรุปใครอายุเยอะกว่ากันแน่
“ไม่ได้นอนเหรอ?” ทวนถามมะตูมมือก็ชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าตามคิว
“นอนแล้ว แต่นอนเยอะเกิน” มะตูมตอบเสียงเจือหัวเราะ ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป และชงเครื่องดื่มต่อจนเสร็จเรียบร้อย ถึงได้วางแก้วลงบนถาดให้พี่พนักงานในร้านอีกคนยกไปเสิร์ฟ จากนั้นถึงได้ชงเครื่องดื่มให้มะตูมที่นั่งรออย่างมีความหวัง
“ได้แล้วจ้า” เอ่ยจบมะตูมก็รีบเดินมาหยิบแก้วเครื่องดื่มไปดูดอึกใหญ่
“ขอบคุณมาก โอ๊ย ขนุนหลบน้าก่อน แม่แกไปไหนเนี่ยยังไม่เจอเลยตั้งแต่เช้า” ได้คาเฟอีนเข้ากระแสเลือดก็เหมือนจะมีแรงเล่นกับเจ้าแมวตัวอ้วนที่เดินอ้อนคลอเคลีย ทาสแมวอย่างฉันอยู่ที่นี่เหมือนอยู่สวรรค์ก็ไม่ปาน
ที่ร้านมีแมวสิบตัว มีแมวสายพันธุ์อยู่สามตัวที่เหลือเป็นแมวไทยที่พี่แตงกวาเก็บมาเลี้ยง เด็ก ๆ ตัวแน่นกันมากตอนที่ทำความสะอาดก่อนเปิดร้านฉันก็ชอบฟัดชอบกอดเหมือนกัน เห็นแล้วมันเขี้ยว
“สั่งกาแฟหน่อย...” ฉันที่ก้มหน้าเช็ดเครื่องมืออยู่ถึงกับสะดุ้งตัวโยนยามได้ยินเสียงเข้มคุ้นเคยดังขึ้นใกล้ ๆ เงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นพี่ริวที่กำลังจ้องฉันด้วยแววตาดุ ๆ อะไรของเขาอีกละนั่น โกรธอะไรฉันอีกล่ะ
“รับอะไรดีคะ?” ทวนถามอีกฝ่ายที่กำลังจ้องฉันอยู่
“...”
“พี่ริว...” เรียกชื่อคนตรงหน้าที่มองกันนิ่ง ๆ
“คนเมื่อกี้เขาไม่ได้สั่งทำไมยังชงได้ล่ะ” พี่ริวเอียงคอมองฉันที่ยังไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ แล้วพอเงียบคนตัวสูงก็ไร้ท่าทีจะอธิบายเพิ่ม
“โอเค ๆ หนูจะทำเมนูที่พี่ชอบสั่งให้นะคะ”
“ครับ” ท้ายที่สุดอีกฝ่ายจำต้องตอบรับแล้วจ่ายเงิน ก่อนจะเดินไปนั่งมุมหนึ่งของร้าน แต่เพราะเป็นคาเฟ่แมวเลยมีแมวเดินเล่นไปมา หรือบ้างตัวก็นอนเกลื่อนกลาดทั่วทั้งร้าน เมื่อพี่ริวเดินไปนั่งบนเก้าอี้ เจ้าแมวลายสลิดสีเทาเจ้าถิ่นก็กระโดดขึ้นไปนั่งบนโต๊ะตัวที่พี่ริวนั่งอยู่ ทั้งคู่จ้องหน้ากันนิ่ง ๆ คนจ้องแมว แมวจ้องคน อยู่แบบนั้น
