บทที่ 17 Rio ของขวัญแห่งรัก 17
Rio ของขวัญแห่งรัก 17
บ่นกับตัวเองอย่างงอแงอยู่สัก เสื้อยืดตัวใหญ่ของพี่ริวจึงถูกหยิบขึ้นมาสวมอย่างเกรงใจ โชคดีที่กางเกงฉันยังสวมตัวเดิมได้อยู่ อีกอย่างแค่เห็นเสื้อพี่ริวฉันก็ไม่กล้าหยิบมาใช้แล้ว ได้แต่เลือกตัวที่ดูเก่า ๆ และเป็นแบรนด์ที่ฉันมั่นใจว่าราคาถูกที่สุดมาใช้แก้ขัดไปก่อน ของในห้องพักเขารวมกันแล้วฉันไม่กล้าประเมินราคาเลย มีแต่ของหรูหราของแพงทั้งนั้น
ฉันไม่เคยคิดอยากจะเป็นแมลงสาบเลยจนกระทั่งได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้ ห้องที่มีแต่ของมีค่า ฉันอยากทำให้ตัวเองตัวเล็กๆ แล้ววิ่งหนีออกไปตามช่องหรือร่องประตูเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ไหวไหม?” วินาทีที่เปิดประตูห้องน้ำออกมา พี่ริวที่คาดว่าน่าจะรออยู่รีบก้าวเข้ามาใกล้เพื่ออุ้มฉันกลับไปนั่งบนเตียงนอนหลังใหญ่อย่างรวดเร็ว
“ไหวค่ะ เดี๋ยวลงไปทำงาน...”
“ไม่ต้องทำแล้ว ไม่สบายขนาดนี้ไม่ได้พามาทำงานนะ” พี่ริวดุเสียงเข้มเมื่อได้ยินว่าฉันกำลังดื้อรั้นจะไปทำงาน เมื่อเห็นว่าฉันหายเวียนหัวพี่ริวก็รีบจับมือพาเดินออกจากห้องนอน เดินเรื่อยมาจนถึงชั้นหนึ่งที่ตอนนี้มีพี่ ๆ อีกสามคนปิ้งหมูให้ลูกค้าอยู่ แล้วยังมีลูกค้าเข้าแถวรอคิวซื้อเยอะเหมือนเดิม
“อ้าวเฮีย จะไปแล้วเหรอครับ”
“ไปแล้ว ๆ ฝากด้วย” พี่ริวบอกพี่ซานที่ตะโกนถาม พี่ทั้งสามคนทำเหมือนรู้อยู่แล้วว่าฉันอยู่ที่นี่ ไม่มีใครมีแสดงท่าทีตกอกตกใจออกมาเลยสักนิด
“เพิ่งเคยเห็นแฟนเฮียแก น่ารักมากนะนั่น”
“ใช่ไหมล่ะ เฮียตามดูแลตั้งนาน...”
“เหมือนจะทำงานที่คาเฟ่แมวนะ ฉันเคยไป”
“เดี๋ยวไปบ่อย ๆ ดีกว่า น่ารักอะชอบ”
เสียงคุยกันของลูกค้าและพี่ ๆ ในร้านยังดังมาให้ได้ยินแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ แต่เพราะเดินออกห่างจึงทำให้ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่ แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็หน้ามืดลำบากพี่ริวต้องขยับเข้ามาประคองเดินไปที่รถ
“ถ้าไม่ให้ทำงาน พี่ไปส่งหนูที่อะพาร์ตเมนต์ได้ไหมคะ” ขอร้องคนตัวสูงอย่างเกรงใจ พี่ริวเริ่มทำหน้าตึง ยื่นมือไปเปิดประตูรถก่อนจะประคองฉันให้ขึ้นไปนั่งบนเบาะ ก่อนที่เขาจะเดินวนกลับมาประจำเบาะที่นั่งคนขับ ใบหน้านิ่งขรึมของอีกฝ่าย ทำให้เด็กดื้ออย่างฉันไม่กล้างอแงเพิ่ม สิ่งที่ขอร้องไปก่อนหน้านี้ก็ไม่กล้าเอ่ยขอซ้ำ นั่งเงียบไปสักพักใหญ่ จวบจนกระทั่งได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายบอกกันกลับมา ทำเอาขนลุกชูชันด้วยความกลัวไปหมด
“ไปหาหมอก่อน กินยาเช็ดตัวทั้งวันไข้ไม่ลดเลย” นอกจากจะไม่ยอมไปส่ง เขายังบังคับให้ฉันไปหาหมอด้วยอย่างนั้นเหรอ!?
“พี่ริว หนูไม่อยากไป”
“ไปโรงพยาบาลก่อน เสร็จแล้วจะพากลับ” เมื่อเห็นว่าฉันเรียกอีกฝ่ายเสียงสั่น พี่ริวถึงได้ยอมรับปากว่าจะพากลับห้องพักตามที่ขอ แต่ช่วยฟังก่อนได้ไหมว่าฉันบอกว่าไม่อยากไปหาหมอ ไม่อยากไปโรงพยาบาลนะ
นั่งรถมาสักพัก ยิ่งใกล้ถึงโรงพยาบาลหัวใจก็พลันเริ่มรู้สึกวูบโหวง มือสองข้างเริ่มเปียกชื้นแล้วยังออกแรงบีบกันแน่นด้วยความประหม่า เนื่องจากไม่ชอบโรงพยาบาลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้มาเพราะป่วยแบบนี้ฉันเองก็อยากจะร้องไห้เสียงดัง ๆ โวยวายให้ทุกคนเคืองแล้ววิ่งหนีกลับห้องพักตัวเอง
