บทที่ 20 Rio ของขวัญแห่งรัก 20
Rio ของขวัญแห่งรัก 20
“ทำไมวันนี้เฮียหน้าดุจังวะ”
“นั่นสิ หรือเราเปิดร้านเร็วเกินวะ”
“ไม่น่าจะใช่มั้ง หรือนายอยากกินเบียร์เย็น ๆ วะ” เสียงพี่ ๆ ทั้งสามคนคุยกันด้วยความงุนงง ส่วนคนที่ถูกเอ่ยถึงวางกระเป๋าฉันลงบนโต๊ะทำงานเสร็จก็เดินขึ้นไปชั้นบนทันที ไม่มองกลับมาเลยสักนิด แง!! ฉันทำอะไรผิด ฉันไม่รู้จริง ๆ นะ
“ซ้อ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย พวกพี่งงไปหมดแล้ว” พี่ซานหันมามองแล้วรีบถามอย่างตกใจ พี่ ๆ อีกสองคนก็มองตามแล้วพยักหน้าหงึกหงักยืนยันว่าตัวเองก็งงกับท่าทีของเจ้านายที่จู่ ๆ ก็เปลี่ยนเป็นมึนตึงต่อกัน แต่อย่าว่าแค่พี่ ๆ งงเลย เพราะตอนนี้ฉันก็งงเหมือนกัน
“หนูก็ไม่รู้ค่ะ” ทำตาละห้อยมองพี่ทั้งสามคนอย่างหมดความสามารถ ตั้งแต่ที่ร้านคาเฟ่แล้วนะ ถามหรือชวนคุยเขาก็ตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จนเริ่มท้อแล้ว
“ทะเลาะกันเหรอ?” เป็นพี่โก้ก้าวเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบถามกัน
“ไม่นะคะ ไม่ได้ทะเลาะอะไรเลยค่ะ” ยืนยันว่าทั้งฉันและพี่ริวไม่ได้ทะเลาะกันอย่างที่พี่ ๆ เข้าใจ
“อืม ถ้าไม่ทะเลาะ งั้น...งอนอะไรกันหรือเปล่า” ครั้งนี้พี่โยทายต่อ ได้ยินแบบนั้นพี่อีกสองคนก็หันขวับมามองฉันอีกครั้ง จะบ้ามาก พวกเขาคิดว่าฉันทะเลาะกับพี่ริวจริง ๆ เหรอเนี่ย
“ไม่ได้งอนนะคะพี่ จริง ๆ นะ” ยืนยันกับสามหนุ่มด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะมั่นใจว่าเราสองคนไม่ได้ทะเลาะหรืองอนกันเลยนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่
“ไม่รู้แหละแกรีบไปง้อเฮียเลยไอ้ริน พวกพี่ไม่ได้พักแน่ถ้ายังเป็นแบบนี้” พี่ซานยกมือป้องปากกระซิบบอกเสียงงอแง ก่อนจะสะดุ้งตัวโยนเมื่อได้ยินชื่อเรียกตัวเองดังมาจากบันได ฉันเองก็พลอยสะดุ้งตกใจ หันไปมองต้นกำเนิดเสียงเช่นเดียวกับพี่ ๆ
“ซาน!”
“ครับเฮีย!” เจ้าของชื่อขานรับเสียงดังฟังชัด
“ไปซื้อข้าวมาให้รินด้วย”
“ได้ครับเฮีย เดี๋ยวรีบไปเลยครับ” เอ่ยจบพี่ซานก็ยัดขวดน้ำดื่มใส่มือฉันแล้ววิ่งออกจากร้านไปทันที พอหันกลับไปมองคนตัวสูงที่ยังยืนอยู่บนบันไดก็พบว่าเขาหมุนตัวเดินกลับขึ้นไปชั้นบนแล้ว
“ไปสิ ไปง้อกันก่อน ระเบิดจะลงพวกพี่แล้วเนี่ยซ้อ” พี่โยสะบัดมือไล่ พี่โก้เองก็ทำมือไล่เหมือนกัน หลังจากที่ยืนลังเลอยู่สักพัก สุดท้ายก็เดินขึ้นบันไดไปด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเดินไปถึงชั้นสามที่เป็นชั้นส่วนของพี่ริวก็พบว่าภายนอกนั้นไม่มีเจ้าของตึกอยู่เลย
“อยู่ในห้องนอนเหรอ?” พึมพำกับตัวเองเสียงเบาพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องนอน ยกมือเคาะสองสามที ก็ยังไร้เสียงตอบรับจากคนที่คิดว่าอยู่ข้างใน จึงลองยกมือเคาะอีกครั้ง ส่งผลให้ประตูบานใหญ่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ฉันตกใจผงะถอยออกห่าง แต่กลับมีฝ่ามืออุ่นยื่นมาจับที่ข้อมือรั้งจนตัวลอยเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็ว
