บทที่ 29 Rio ของขวัญแห่งรัก 29
Rio ของขวัญแห่งรัก 29
“ร้อนไหม? แก้มแดงแล้วนะ” พี่ริวก้าวเข้ามาใกล้พร้อมกับส่งแก้วเครื่องดื่มเย็น ๆ มาให้กัน พอรับมาก็ดูดไปอึกใหญ่ โดยที่มืออีกข้างยังถือโทรศัพท์เลื่อนดูรูปที่ถ่ายกับเพื่อนก่อนหน้านี้ ส่วนตอนนี้ซันซันเดินไปถ่ายรูปที่ด้านหนึ่งคนเดียว ฉันเลยเลือกที่จะยืนรอตรงนี้ที่คนไม่พลุกพล่าน
“นิดหน่อยค่ะ พี่เหนื่อยไหม?” เงยหน้ามองคนใจดีพาเที่ยว และตอนนี้กำลังยกมือลูบที่ผมฉันอย่างอ่อนโยน
“ไม่เหนื่อยครับ แต่ไม่มีรูปคู่กับพี่เลยนะ สนใจถ่ายด้วยกันไหมครับ” คนตัวสูงถามพร้อมรอยยิ้ม ฉันที่ได้ยินคำถามที่เหมือนจะน้อยใจแต่ก็เชิญชวนของเขา ดันหลุดหัวเราะพร้อมกับพยักหน้าตกลงคำชวนนั้น
“ถ่ายรูปเหรอ? มา ๆ เดี๋ยวนี่ถ่ายให้ มุมนี้สวยมาก” ซันซันที่เดินกลับมาได้จังหวะรีบอาสาและผันตัวเป็นตากล้องให้เราทั้งสองคนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำให้เรามีรูปคู่น่ารัก ๆ ด้วยกันหลายรูปเลย แต่คนตัวสูงไม่ว่าจะยืนมุมไหนก็ดูดีไปหมด แล้วพอได้เห็นรูปของเราถึงได้รู้ว่าตัวเองสูงแค่ปลายคางของเขาเท่านั้นเอง มิน่าล่ะ พี่ริวถึงได้ชอบวางคางที่กลางกระหม่อมฉันอยู่บ่อย ๆ
“วันนี้สนุกมากเลยอะ” ซันซันเปรยขึ้นอีกครั้งขณะที่เรากำลังเดินออกจากร้านอาหารเพื่อกลับไปขึ้นรถเตรียมกลับไปที่พัก
“อื้อ ได้รูปสวย ๆ เยอะเลยนะ”
“นั่นสิ แต่รูปแกกับพี่ริวหวานมาก เห็นแล้วยังอิจฉาเลย” ซันซันแซวเสียงสดใส ต่างจากฉันที่รู้สึกเขินหน้าร้อนเล็กน้อยกับคำแซวของเพื่อน
“อิจฉาอะไรกันเล่า”
“ก็จริงนี่นา สารภาพมาว่าคบกันแล้วใช่ไหม?” เพื่อนสนิทคาดคั้น แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบพี่ริวก็เดินเข้ามาใกล้ทำให้เพื่อนมองอย่างจับผิดแทน และยอมปล่อยให้ฉันได้มีเวลาหายใจหายคอ
“พี่มาผิดจังหวะไหม” พี่ริวถามอย่างไม่สบายใจ
“ไม่ค่ะ กลับกันเถอะค่ะ”
“ครับ” พี่ริวยอมฟังและช่วยเปิดประตูรถให้ฉันขึ้นไปนั่ง ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาใช้รถอีกคันขับมาที่นี่ไม่ใช่รถสุดหรูที่เขาชอบพานั่งไปทานข้าว มีรถหลายคันใช้ต่างวาระต่างโอกาสอย่างนั้นเหรอ? ตอนนี้เริ่มสงสัยแล้วนะว่าพ่อค้าขายหมูปิ้งมีเงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
“ทำไมมองพี่แบบนั้นล่ะ?” กลับมาถึงห้องพัก คนตัวสูงที่เพิ่งปิดประตูเพิ่งเสร็จหันมามองอย่างไม่เข้าใจ เมื่อถูกฉันจ้องอย่างต้องการจับผิด ขณะเดียวกันฉันก็ยังไม่ได้ตอบแต่กอดอกก้าวไปรอบ ๆ ตัวคนตัวสูง จ้องอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ พี่ริวเดินไปโต๊ะมุมห้อง วางกระเป๋าสะพายที่ถือให้ฉันลงไป ตามด้วยกุญแจรถ กระเป๋าสตางค์รวมถึงโทรศัพท์ราคาแพงของเขา
“พี่ทำไมดูรวยจัง” นานหลายนาทีกว่าจะยอมพูด พี่ริวได้ยินสิ่งที่ฉันสงสัยก็หัวเราะชอบใจออกมา ไม่รู้ว่าถูกใจอะไรนักหนากับคำถามแสนซื่อบื้อของฉัน
“พี่ไม่รวย”
“แล้วทำไมมีรถแพง ๆ หลายคัน แต่ละคันก็ใช้งานไม่เหมือนกันด้วย” ถามอย่างไม่ยอมแพ้ คนถูกถามหมุนตัวกลับมามองพลางถอดเสื้อโยนไปที่โซฟาก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ฉันด้วยท่าทางสนุก แต่รอยสักบนเอวของเขาแทบทำให้ฉันเป็นบ้าได้เลยนะ รอยสักรูปนกอะไรสักอย่างที่ไม่กล้ามองเต็มตา แม้อีกฝ่ายจะขยันถอดเสื้อโชว์ก็ตาม
“ยกตัวอย่างให้ฟังหน่อย”
“พี่ริว!” เหวร้องเสียงดังลั่นเมื่อโดนคนเจ้าเล่ห์รวบเข้าไปกอด ก่อนจะก้าวยาว ๆ ไปนั่งบนโซฟา โดยที่พี่ริวยังรวบฉันเข้าไปนั่งบนตักด้วยท่าทางล่อแหลม
“พูดเบาไม่ได้ยิน ต้องอยู่ใกล้ ๆ” คนนิสัยไม่ดีบอกอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มซุกซนของพี่ริวยิ่งทำให้ฉันหมั่นไส้ ดูชอบแกล้งชอบทำให้ฉันงอแงเหลือเกินนะผู้ชายคนนี้
“พูดก่อน อย่าดิ้นเดี๋ยวตกนะ” ยิ่งดิ้นพี่ริวยิ่งกอดแน่นขึ้น
“พี่ก็ปล่อยสิคะ แก่แล้วหูไม่ดีหรือไงถึงต้องอยู่ใกล้ ๆ เนี่ย พี่ริวปล่อยก่อน” ยังดื้อดึง ดิ้นขลุกขลัก แต่ยากเหลือเกินที่จะหลุดพ้นจากอ้อมแขนแข็งแรงนี้ และสุดท้ายก็ยอมนิ่งให้คนเจ้าเล่ห์ได้กอดอย่างที่เขาต้องการ
“เหนื่อยอะ” บ่นเสียงอุบอิบทั้งยังถอนหายใจเหนื่อย ๆ
“แรงน้อยก็งี้ แล้วยังไงเรื่องรถ พี่รอฟังครับ” พี่ริวถามเสียงเบา ยื่นคางมาวางบนไหล่ขณะที่ฉันได้แต่ก้มหน้ามองมือตัวเองที่กำลังบีบกันแน่นด้วยความประหม่า
“ก็พี่ดูรวย รอบข้างพี่ ข้าวของเครื่องใช้ แม้กระทั่งร้านอาหารที่พี่ชอบไปกิน เราแตกต่างกันมากขนาดนั้น”
“...” พี่ริวยังเงียบฟัง
“รถที่พี่ใช้มีหลายคัน แล้วไม่ใช่ถูก ๆ เลย หนูคิดว่าบางทีเราอาจจะต่างกันเกินไป...” พี่ริวถอนหายใจเบา ๆ เลื่อนมาจับมือไว้เพื่อบีบเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ดูไม่เดือดร้อนที่จะต้องอธิบายอะไรให้ฉันได้ฟังในขณะนี้ หลังจากที่ดื้อใส่เขาหลายอย่าง แล้วไม่มั่นใจเรื่องที่เขาเคยพูดกับตัวเอง อย่างเช่นที่บอกว่าจีบ...
“ไม่ต่างกันเลย พี่ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่ชอบหนู ไม่ดูอย่างอื่นได้ไหม ดูแค่พี่ สนใจแค่พี่ได้ไหม” ฝ่ามืออุ่นข้างหนึ่งเลื่อนมาประคองแก้มไว้อย่างเบามือ แววตาอ้อนวอนของเขาทำให้เราต่างสบตากันเงียบ ๆ นานหลายนาที
“พี่น่ะ...”
“พี่อะไรหือ?” พี่ริวทวนถาม แล้วจับปลายคางให้สบตากับเจ้าตัว นี่ก็จับหมุนเป็นลูกข่างเลย
“พี่น่ะ ขายหมูปิ้งไม้ละห้าบาท แต่รวยขนาดนั้น พี่ทำงานผิดกฎหมายใช่ไหม!?” ยกนิ้วชี้หน้าเจ้าของตักที่นั่งอยู่อย่างตกใจ ทั้งยังเอนหลังหลบสัมผัสอุ่นด้วยความหวาดกลัว
“โอ๊ย! หนูเจ็บนะ” หวาดกลัวได้ไม่ทันไร ก็ยกมือกุมหน้าผากร้องเจ็บเมื่อพี่ริวยกนิ้วดีดดังเปาะที่หน้าผากด้วยความมันเขี้ยว
“คิดอะไรไปเรื่อย หมูปิ้งแค่ขายสนุก ๆ ส่วนพี่มีงานประจำอยู่แล้ว แต่ถ้ารู้ว่าพี่เป็นใครอย่ากลัวพี่เลยนะ” พี่ริวบอกอย่างเป็นปริศนาทั้งยังสบตากับฉันอยู่ด้วยความจริงจัง
“พี่จะตีหนูเหรอ?” เอียงคอถามคนเจ้าของตักอุ่นด้วยความสงสัย
“รักมากขนาดนี้จะตีได้ยังไงกันเด็กบ๊อง พี่ไม่ทำอะไรดารินอยู่แล้ว แต่ก็อยากบอกไว้ แค่เชื่อมั่นในตัวพี่นะ” พี่ริวย้ำอีกครั้ง ก่อนจะรวบฉันเข้าไปกอดไว้แนบอกแนบแน่น
“นอกจากครอบครัว หนูคือคนที่พี่ยอมให้ได้ทุกอย่าง”
“...”
“และหนูเป็นคนเดียวที่ได้เห็น...”
เห็นอย่างนั้นเหรอ? เห็นอะไรกัน?
