บทที่ 23 ชดใช้ NC18++

“อือ...” สายป่านร้องในลำคอเมื่ออากาศอันน้อยนิดใกล้จะหมด มือเล็กคลายออกจากต้นคอหนาเปลี่ยนมาเป็นการดันแผ่นอกแกร่งของไตรพัฒน์ออกเบา ๆ

ไตรพัฒน์เองก็ยอมผละริมฝีปาก ปล่อยให้คนใต้ร่างกอบโกยอากาศที่เขาพรากไปจากเธอ แต่มันก็เป็นเพียงไม่กี่วินาที เพราะหลังจากนั้นริมฝีปากของเขาก็โน้มบดเบียดกดจูบลงไปอีกครั้ง ซึ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ