บทที่ 11 EP 5 : พี่ยักษ์ใจร้าย [2]
“พี่รู้ แต่เขาบอกว่าเธอไปไม่ทันเดทไลน์”
ฝันหวานเลยจำต้องเดินไปหายักษ์อย่างเลี่ยงไม่ได้
..เธอหาเขาเจอ ..เธอไปพบเขาแล้ว รู้ว่ายักษ์เป็นพี่สายรหัส แต่ยักษ์เองต่างหากที่ไม่ยอมรับเธอ แล้วบอกว่า.. เวลาหมดแล้ว
“พี่ยักษ์”
ฝันหวานก้มหน้าให้กับผู้ทรงอำนาจที่ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้า ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ และใบหน้าบูดบึ้งของเขายิ่งเป็นเครื่องยืนยันว่าเขาเหมาะกับชื่อนี้ที่สุด
“หึ”
“เฮ้ย.. กูว่ามึงใจเย็นๆ ก่อนนะไอ้ยักษ์ น้องเขาก็หามึงเจอแล้วไง”
คาวินเดินเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย สีหน้าของฝันหวานตอนนี้มันไม่เหมาะกับใบหน้าหวานของเธอเลย มันเหมาะที่จะมีรอยยิ้มมากกว่าน้ำตาที่กำลังปริ่มจะไหลอยู่ตอนนี้
“ลุกนั่ง 100 ที..”
“ไอ้ยักษ์!” เพื่อนหลายคนเอ่ยชื่อเขาเพื่อปราม
“ยักษ์ ฉันว่า..” ฟ้าใสเข้ามาช่วยพูด หวังว่าเขาจะเห็นใจฝันหวานบ้าง แต่ยังไม่ทันพูดเสียงเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น
“ปฏิบัติ!!”
“ค่ะ.. 1.. 2.. 3.. 4.. 5.. 6….” มือบางลวบกระโพรงพลีทเอาไว้ก่อนจะทำตามคำสั่งของผู้เป็นรุ่นพี่ เสียงหวานยังคงนับไปเรื่อยๆ พร้อมกับร่างเล็กที่ผุดลุกผุดนั่ง “...25.. 26..”
“ยักษ์ พอเถอะ น้องจะไม่ไหวแล้วนะ” รุ่นพี่คนหนึ่งสังเกตเห็นว่าฝันหวานเริ่มเซเล็กน้อย แต่เธอก็ยังอดทน จนในที่สุดเธอก็ล้มพับไปกับพื้นซีเมนต์แข็งๆ แรงกระแทกกับพื้นเมื่อครู่ทำให้ฝันหวานรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าทั้งสองข้าง
“หึ ยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ อยากให้ฉันรับเธอเป็นน้องรหัสก็ต้องทำให้ได้”
ใบหน้าเล็กแหงนมองคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนที่ยักษ์จะเร่งให้เธอทำตาม
“ลุกขึ้นมา”
ฝันหวานเองก็อยากให้เขายอมรับเธอเป็นน้องสายรหัสเหมือนกัน ถ้าวิธีนี้จะทำให้เขาใจอ่อนกับน้องสายรหัสคนนี้.. เธอก็จะทำ
“..55..56..57…”
“แม่ง ไอ้ยักษ์ มึงอยากลงโทษน้องเขานักใช่ไหม? เดี๋ยวกูรับแทนน้องเขาเอง” ภูมิบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
“เสือก ไม่ใช่เรื่องของมึง” สายตาแข็งกร้าวตวัดมองเพื่อนอย่างดุดัน แต่ภูมิเองก็ไม่ได้เกรงกลัวเขาเลย
“พอแล้วฝัน ไม่ต้องทำแล้ว” ฟ้าใสเข้ามาประคองคนตัวเล็ก
ตอนนี้ฝันหวานแทบจะยืนด้วยขาของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ มันปวดไปหมดน้ำตาที่กักเก็บเอาไว้ร่วงแหมะลงกับพื้น ฝันหวานไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะอาการปวดขา หรือเพราะเธอเสียใจกับสิ่งที่ตนเองคาดหวังกันแน่
“นะ หนูไม่เป็นไรค่ะพี่ฟ้าใส ...58 ฮึก.. 59.. 60.. ฮึก 61..”
ฝันหวานรู้สึกว่าตอนนี้เธอฝืนตัวเองไม่ไหวแล้ว เพราเมื่อคืนกว่าจะกลับถึงคอนโดก็ปาไปตีหนึ่งกว่าๆ ตื่นมาตอนตีห้าก็อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง กลับไปนอนต่อก็นอนไม่หลับเพราะความเคยชินกับการตื่นเช้า เธอรู้สึกปวดหัวตั้งแต่เช้าแล้ว แถมไม่ได้ทานอาหารกลางวัน เพราะต้องหาหนังสือมาทำรายงานอีก
เมื่อขาเล็กยืนแทบไม่ไหว บวกกับความอ่อนเพลียของร่างกายมันจึงบอกเธอให้พักผ่อนได้แล้ว ร่างเล็กก็ล้มลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก
“เชี่ย..” คาวินอุทานขึ้น เพราะเขาเห็นท่าไม่ดีตั้งนานแล้ว แต่ก็เข้าไปรับร่างเล็กไม่ทันเธอดันหมดสติไปเสียก่อน
“ฝัน! ฝันหวาน! ตื่น..” ฟ้าใสและเพื่อนอีกคนรีบวิ่งมาดูฝันหวานทันที
“วิน มาช่วยอุ้มน้องที”
ร่างเล็กถูกช้อนตัวขึ้น ก่อนจะถูกวางลงบนม้านั่งตัวยาวใกล้ๆ ทุกคนต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่เว้นแม้แต่คนที่เป็นต้นเหตุ และทุกคนต่างคิดว่ายักษ์ทำเกินเหตุไปหน่อย
รุ่นน้องที่เหลือถูกปล่อยให้กลับไปพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว มีเพียงเมเปิลที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เธอเป็นห่วงฝันหวาน อยากเข้าไปช่วยแต่กลัวว่ายักษ์จะไม่พอใจกว่าเดิม อีกทั้งตอนนี้พี่ๆ กำลังปฐมพยาบาลเบื้องต้นอยู่
“มึงทำอะไรไว้รับผิดชอบด้วย หรือถ้ามึงไม่อยากได้ฝันเป็นน้องรหัสกูจะเป็นพี่เทคให้น้องเขาเอง” ภูมิพูดขึ้นอย่างเหลืออด ถ้ายักษ์ไม่เต็มใจเป็นพี่รหัสของฝันหวานก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบังคับเขา มีรุ่นพี่อีกตั้งหลายคนที่พร้อมจะดูแลฝันหวานแทนยักษ์อยู่แล้ว
“แม่ง ทำไมมีแต่คนเอาใจเด็กคนนี้จังวะ”
“มึงแหกตาดู ผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้ ลุกนั่งได้ขนาดนี้ถือว่าทนมากพอแล้วโว้ย” เพื่อนอีกคนเสริมขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คนตัวเล็กที่นอนไม่ได้สติอยู่บนม้านั่ง
“...”
“เมเปิลรู้จักห้องของฝันใช่ไหม?” ฟ้าใสถามน้องสายรหัสของตนเอง เธอรู้ว่าทั้งสองสนิทกัน
“ค่ะ”
“ภูมิ ช่วยฉันพาน้องกลับคอนโดหน่อย”
คนถูกวานเลิกสนใจคู่สนทนาแล้วพยักหน้าให้ฟ้าใสอย่างเต็มใจ แต่ดันโดนขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปรับผิดชอบเอง”
“หยุดเลยยักษ์ ฟ้าขอเถอะ แค่นี้น้องก็รับความใจร้ายของนายไม่ไหวแล้ว”
“มาฉันช่วย” ภูมิกำลังจะช้อนร่างเล็กขึ้นในอ้อมแขนกลับต้องหยุดชงัก
“บอกว่าไม่ต้องไงวะ มานี่ ฉันไม่ทำอะไรหรอกน่า อยากให้รับผิดชอบไม่ใช่หรอ? ก็กำลังจะทำอยู่นี่ไง”
ยักษ์ไม่รอฟังคำห้ามปรามจากใคร เขาอุ้มฝันหวานขึ้นและกระชับอ้อมแขนเข้าราวกับกลัวว่าใครจะแย่งฝันหวานไปจากเขา
“แต่..”
“ปล่อยมันเถอะ ยังไงฝันหวานก็เป็นน้องรหัสมัน”
คาวินเอ่ยขึ้นทำให้ฟ้าใสได้แต่สงสารฝันหวานในใจ เมื่อไหร่คนตัวโตจะเห็นความน่ารักในตัวฝันหวานสักที ยักษ์จะได้ไม่อคติ และรับฝันหวานเป็นน้องรหัสโดยที่ไม่ต้องมาเจอกับความเกรี้ยวกราดของเขาแบบนี้
“เดี๋ยว! ยักษ์!”
“อะไรอีก ไม่ทำอะไรเด็กคนนี้หรอกน่า”
“ฉันขอล่ะ รับฝันหวานเป็นน้องรหัสเถอะนะ ฝันหวานตามหานายทุกวัน เธอพยายามถามตลอด ว่าพี่รหัสของเธอเป็นใคร.. เมื่อวานน้องโทรหาเราตั้งแต่ตอนหกโมงเย็นเพื่อถามชื่อจริงของยักษ์ แล้วถ้าเดาไม่ผิดฝันหวานก็คงไปรอนายที่ผับเมื่อคืนใช่ไหม?”
“ใช่ค่ะพี่ฟ้าใส เมเป็นคนพาฝันไปเอง” เมเปิลยืนยัน
“สงสารน้องมันเถอะ”
“ฉันขอคิดดูก่อน” คนตัวสูงเหลือบมองใบหน้าหวานที่หลับไหลอยู่ในอ้อมกอดเขาแล้วเดินออกจากตรงนั้นทันที
“ยักษ์! ไอ้ยักษ์!”
ฟ้าใสกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ คอยดู..เธอจะยุให้ฝันหวานไปเทคพี่คนอื่น หรือไม่เธอก็จะบังคับฝันหวานเทคเธอเป็นพี่ แล้วไม่ต้องสนใจคนใจร้าย ..ไม่รู้ยักษ์จะเล่นตัวไปถึงไหนกัน
