บทที่ 2 EP 1 : คำใบ้ [2]
วันต่อมา
“นักศึกษามีอะไรสงสัยไหมครับ”
อาจารย์ประจำวิชาถามขึ้นหลังจากที่เรียนจบทบเรียน
“หนูสงสัยค่ะ”
สายตาของเพื่อนทั้งห้องจับจ้องไปที่ฝันหวาน ที่ยกมือขึ้น แต่เธอกลับไม่ได้สนใจสายตาพวกนั้น
“เชิญถามครับ”
สิ่งที่เธอสนใจคือคำตอบของคำถามนี้มากกว่า
“ปี 2 ใครรหัส 11 คะ”
“ฮ่าๆ ๆ อาจารย์บอกไม่ได้หรอก คงจะหาพี่สายรหัสอยู่น่ะสิ่”
“ใช่ค่ะ”
“อาจารย์บอกได้แค่ว่าเขาเป็นผู้ชายเท่านั้นแหล่ะ”
“อ่าว..”
ตอนแรกกะจะเนียนๆ ถามสักหน่อย ไหงกลับกลายเป็นว่าอาจารย์ก็ร่วมมือกับรุ่นพี่ซะงั้น
“เขาฝากนี่มาให้เราด้วย”
“ขอบคุณค่ะ”
อาจารย์ยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาตรงหน้า ฝันหวานไหว้ขอบคุณก่อนจะรับมันมา
เขากล้าใช้แม้กระทั้งอาจารย์ให้มาส่งสารถึงเธอเลยหรอ? อืม.. เขาน่าจะเป็นคนที่มีอำนาจ หรือสนิทกับอาจารย์มากพอล่ะมั้ง ถึงได้กล้าใช้อาจารย์แบบนี้
“ขอให้สนุกกับการตามหาพี่สายรหัสนะ นิทรา”
“ค่า”
เธอตอบอาจารย์ด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
มันไม่แฟร์เลยที่เขารู้ว่าเธอเป็นใคร แต่เธอไม่รู้ว่าพี่รหัสของเขาเป็นใคร
อ้อ.. รู้มาอย่างหนึ่งคือ เขาเป็นผู้ชาย ขอบคุณค่ะอาจารย์ ช่วยเธอได้มากเลย เพราะรุ่นพี่ปี 2 เป็นผู้ชายเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์
“พี่เขาเขียนว่าอะไรอ่ะ”
เมเปิลที่ดูจะตื่นเต้นกว่าเธอถามขึ้น เมื่อเพื่อนๆ ทยอยออกจากห้อง
‘คำใบ้ที่ 2 วรรณคดี
อีก 6 วัน ถ้าหาฉันไม่เจอ ฉันจะไม่รับเธอเป็นน้องสายรหัส’
“ฮ่าๆ ๆ เอางี้เลยหรอ?”
เมเปิลหัวเราะให้กับคำใบ้ที่เพื่อนเธอได้เพิ่มมา แต่ฝันหวานแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นภาษาซาอุดิอาระเบีย
“ฉันต้องไปอ่านวรรณคดีทุกเล่มมั้ยอ่ะ ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นใคร”
แต่ไอ้คำว่า ‘วรรณคดี’ แค่คำเดียว มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลย วรรณคดีเอาแค่ในประเทศไทยก็ปาไปเป็นร้อยเรื่องแล้วด้วยซ้ำ
“ฮ่าๆ ๆ ๆ ฝันน้อยของฉัน อย่าคิดมากน่า”
เมเปิลพูดกับเพื่อนสนิทพร้อมกับมือเล็กที่เก็บของลงกระเป๋า ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกมาจากห้องเรียน มือบางเอื้อมมาแตะแขนเมเปิลจนเธอต้องหยุดเดิน เหมือนกับว่าคนตัวเล็กคิดอะไรออก
“หรือชื่อเขาจะเกี่ยวกับคนในวรรณคดี”
“เอาจริงๆ นะฝัน แค่พระเอกแต่ละเรื่องรวมๆ แล้วก็ปาไปร้อยกว่าคนแล้วอ่ะ”
“เฮ้อ...”
ลมหายในถูกปล่อยออกมาจากจมูกเล็ก พร้อมกับท่าทางที่ห่อเหี่ยวของเธอ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินมาถึงหน้าตึกคณะ
“ไปกินข้าวกันเถอะ”
“แล้ว.. เมหาพี่สายรหัสเจอหรือยังอ่ะ”
“คิดว่านะ ..เราไปสืบมาแล้ว ‘ประธานชมรมสุดสายและรวยมาก’ คิดว่ามีอยู่คนเดียว เพราะรุ่นพี่ปี 2 มีอยู่ 2 คนที่เป็นประธานชมรม”
“แล้ว..?”
“คนหนึ่งเป็นผู้ชาย อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิง และคำว่า ‘สวย’ มันก็ต้องเป็นของผู้หญิงแน่นนอนอยู่แล้ว เพราะพี่อีกคนเข้าแมนทั้งแท่ง”
เธอวิเคราะห์ให้ฝันหวานฝังทีละข้อ
“รู้ได้ไงอ่ะ”
“เอ้า!! นี่ใคร สายสืบสาวเมเปิลนะคะคุณฝันหวาน เรามีรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าเรียนหมออ่ะ เขาก็เลยพอจะรู้จักกัน ก็สืบๆ เอาตามนี้แหล่ะ”
“สืบช่วยเรามั่งสิ่”
เหมือนคนตัวเล็กจะมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
“ได้เลย.. ฝันน้อยของเม เดี๋ยวเราช่วยสุดความสามารถ”
“ขอบใจน้า.. รักเมเปิลจังเลย”
ฝันหวานเอาหน้าเล็กถูไถไปกับไปล่เล็กของเมเปิลอย่างออดอ้อน ราวกับลูกแมวน้อยที่อ้อนเจ้าของ
“แต่..คำใบ้แต่ละคำที่พี่รหัสเธอให้มาอ่ะ แทบจะไม่ช่วยอะไรเลย”
“ฮืออออออ”
ราวกับเมเปิลเป่าไฟของความฝันของเธอให้ดับมอดลงอีกครั้ง เธออดขำให้กับท่าทางน่าเอ็นดูของฝันหวานไม่ได้ ทำไมพี่สายรหัสของฝันหวานถึงได้ใจร้ายกับเด็กน้อยน่ารักคนนี้ได้นะ
“โอ๋ๆ ๆ ๆ อย่าพึ่งถอดใจสิ่ เดี๋ยวรอดูอีกสักสองสามคำไหม เราว่า.. ถ้าเขาให้คำใบ้มาทุกวัน พรุ่งนี้ก็ต้องให้มีอีกแหล่ะ”
“งื้อออออ เมน้อย... ฉลาดจังเลย ตอนนี้สมองเราตื้อไปหมดแล้ว”
“ฮ่าๆ ๆ ๆ ไปหาพี่สายรหัสของเรากันไหม เผื่อเธอจะแง้มๆ อะไรมาให้เราได้รู้บ้าง”
“ไป!! ตอนนี้เลย”
“โอ้ย.. ช้าๆ ก็ได้ค่ะ แม่คุณ”
ฝันหวานดึงข้อมือเล็กของเมเปิลให้รีบเดินตาม
.
@โรงพยาบาลสัตว์ คณะสัตวแพทย์
ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสัตว์เล็กๆ ที่ตั้งอยู่หน้าคณะสัตวแพทย์ เป็นคล้ายๆ กับที่ฝึกประสบการณ์ของนักศึกษา เรียนรู้ทุกเรื่องเตรียมความพร้อมก่อนที่จะออกไปทำอาชีพนี้อย่างภาคภูมิ นักศึกษาคณะสัตวแพทย์ของมหาวิทยาลัย U จะไม่มีคำว่า ‘ผิดพลาด’ เพราะสรรพสัตว์ทุกตัวบนโลกมีค่าเท่าเทียมกัน
ทุกคนถูกปลูกฝังมาแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นคน หรือสัตว์ ก็ต่างมีจิตใจ และรับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บปวด ทรมานด้วยกันทั้งสิ้น ต่างกันก็ตรงที่ ...พวกมันไม่สามารถบอกเราได้ว่า เจ็บตรงไหน รู้สึกไม่สบาย หรืออยากให้เราช่วย มีเพียงสายตาของพวกมันเท่านั้นที่สื่อออกมา...
“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้าใสใช่ไหมคะ”
สาวน้อยในชุดนักศึกษาถูกระเบียบทั้งสองคนยกมือไหว้ทันทีที่เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ฟ้าใสกำลังบันทึกอะไรบางอย่างลงในแฟ้มไม่แปลกใจถึงการมาของเธอ
“ใช่จ๊ะ มีอะไรคะน้องเมเปิล”
