บทที่ 9 ตอนที่7/2 แฟนพี่ชาย (2)
นาวีรู้ว่าเขาต่อปากต่อคำกับคัลเลนได้เท่านั้น ธุรกิจย่านบันเทิงของทั้งสองคานอำนาจกันอยู่ หากก่อเรื่องเเล้วพ่อรู้ พ่อไม่ใช่จะเข้าข้างเขา เเต่จะให้เขาไปขอโทษคัลเลน ซึ่งเขายอมตายดีกว่า แครอลจับมือเพื่อนจะพาไปหาพี่ชาย เเต่นาวีดึงเเขนมิ่งขวัญเอาไว้ เขากระชากเธอกลับมาเเล้วผลักแครอลไปหาคัลเลน
"คนนี้ท่าจะน้องสาวมึง ได้เเล้วไปไกลๆ อย่ามายุ่ง"
"พวกเเกปล่อยเพื่อนฉันเดี๋ยวนี้นะ นั่นเเฟนพี่ชายฉัน เเกกล้าเเตะ พี่ฉันกระทืบเเกเเน่" แครอลเขย่าเเขนคัลเลน ขอให้เขาช่วยมิ่งขวัญ พี่ชายมองน้องสาวเเล้วดันตัวเธอถอยออกไปห่างๆ
"คนนี้เมียมึงเหรอวะ" นาวีหันไปกระชากเสื้อมิ่งขวัญจนขาด เผยให้เห็นบราเซียสีดำโอบรัดอกสวยได้รูปของเธอ มิ่งขวัญตกใจจนหน้าซีด เธอยกมือชกเข้าไปที่หน้าของนาวี เเต่ไม่สะเทือนผิวเขาสักนิด
"อืม สวย กูอยากได้ว่ะ"
คัลเลนรู้สึกโกรธเมื่อเห็นมิ่งขวัญร้องไห้ ไอศกรีมวนิลลาที่เขาอยากกินนั้นกำลังถูกคนอื่นรังเเก เขาพุ่งตัวเข้าไปถีบนาวีจนหงายหลัง เพื่อนอีกสามคนก็หมัดเเลกหมัด สิบรุมสี่ สถานการณ์อึกทึกจนได้ยินไปถึงหน้าตึก มิ่งขวัญถูกผลักไปด้านหลัง เธอเห็นนายเเว่นเลือดท่วม ก็กลัวว่าเขาจะตายเลยรีบเข้าไปช่วยพยุง มิ่งขวัญพาเขาหนี นายเเว่นต้องไปโรงพยาบาล ให้นอนเลือดไหลเเบบนี้ไม่ได้
ต่อยกันจนเหนื่อย ลุงยามที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็โทรไปบอกตำรวจมหาวิทยาลัยมาช่วย เขาคนเดียวไม่กล้าเข้าไปเเยก ตำรวจรีบมาทันที เมื่อเห็นคนตีกันอยู่ก็เป่าลูกหวีดเสียงดัง ต่างคนต่างวิ่งไม่สามารถจับใครได้ คัลเลนมองไปไม่เห็นมิ่งขวัญเขาก็ลากเเขนน้องสาววิ่ง อยู่ต่อเดี๋ยวซวย หลังตึกมุมอับเยอะ จุดที่ตีกันไม่มีกล้องด้วย พวกของนาวีจัดการหมุนมันไปทางอื่นจนหมด
"พี่คัลเลน มิ่งขวัญ"
"โทรหาสิ จะร้องไห้ทำไม" หนีพ้นเเล้วก็จัดการดุน้องสาวไปหนึ่งที แครอลสะอึกสะอื้น เธอโทรหามิ่งขวัญเเต่ไม่มีคนรับ โทรอยู่นานจนในที่สุดก็ติด แครอลถอนหายใจโล่งอก เธอกลัวจนหน้าซีดไปหมดเเล้ว
"ที่รักเธออยู่ไหน"
"ฉันพานายเเว่นมาหาหมอ อยู่ที่โรงพยาบาลไม่เป็นอะไรเเล้ว"
"รออยู่ที่นั่น เดี๋ยวไปหา"
"จะกลับเเล้ว ไม่เป็นไร เธอไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน"
"เเต่ฉันอยากไปหา"
"เธอเจ็บก้นอยู่ ล้มขนาดนั้น ไปพักผ่อนก่อน อย่าดื้อได้ไหม"
มิ่งขวัญทำเสียงดุ แครอลกำชับให้เธอดูเเลตัวเอง เรื่องนักเลง เดี๋ยวพี่ชายจะไปจัดการให้ หลังจากวางสาย มิ่งขวัญก็เข็นรถที่มีนายเเว่นนั่งอยู่ไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล เขาถอดเสื้อนักศึกษาของตัวเองซึ่งเปื้อนไปด้วยเลือดมาให้เธอสวมเอาไว้ ส่วนเขาก็ใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาวเปื้อนเลือดเท่านั้น หลังออกจากโรงพยาบาล มิ่งขวัญพาเขาไปเเจ้งตำรวจ นายเเว่นสภาพเละมาก มิ่งขวัญเห็นเขาโอดโอยเเล้วอดไม่ได้ที่จะปลอบ
"นายไปทำอะไรให้พวกนั้นโกรธกัน"
"เราเเค่เดินจะไปเข้าห้องน้ำ ไอ้พวกนั้นก็มายืนขวางบอกว่าเราชนมัน เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย"
"วันหลังก็ต้องระวังหน่อย กลัวเเต่ว่าต่อจากนี้ พวกนั้นจะไม่ยอมจบ"
"เราขอบคุณเธอกับเพื่อนมาก ไม่งั้นเราโดนหนักกว่านี้เเล้ว พวกมันไม่กลัวใครมาเห็นเลย ท่าทางครอบครัวจะไม่ธรรมดา เราลากเธอมาเกี่ยวด้วยเเล้ว"
"ไม่เป็นไรหรอก จากนี้ระวังตัวก็พอ"
"เราชื่อธาวิน เธอชื่อมิ่งขวัญใช่ไหม เราเห็นเธอตอนปฐมนิเทศ"
"อืม นายก็ช่วยเรา ต่อไปก็เป็นเพื่อนกันนะ"
หลังจากกลับหอ แครอลก็โทรหามิ่งขวัญ สองสาวแทบจะคุยกันทั้งคืน หากไม่ติดว่าต้องเรียนเช้า แครอลก็จะไม่ยอมวางสายเลย เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เป็นเพราะความใจกล้าปากมากของเธอเอง ให้นอนก็นอนไม่หลับ มิ่งขวัญไม่เคยเจอเรื่องอันตรายมาก่อน เธอสร้างปัญหาให้เพื่อนแท้ๆ ดีแล้วที่พี่คัลเลนมาช่วยทัน
“ที่รัก เลิกเรียนแล้วไปหาอะไรกินดีไหม พี่คัลเลนว่าง ฉันขอให้เลี้ยงพวกเราด้วย”
“ไม่ได้หรอกแครอล วันนี้รูมเมท ฉันจะย้ายเข้ามา ไว้วันหลังเถอะ”
“เมทเธอมาเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ ไปกินข้าวก่อนค่อยกลับก็ได้”
“ไว้วันหลังนะเด็กดี ฉันจะชดเชยให้เธอเอง”
“ก็ได้ แต่ให้ฉันไปส่งนะ”
“ไม่ต้องหรอก”
แครอลจำต้องแยกกับมิ่งขวัญ เธอวางแผนให้เพื่อนไปเจอพี่ชายเพื่อขอบคุณ แต่บอกว่าไม่ว่าง ก็ช่างเถอะ แครอลไปแล้ว มิ่งขวัญจึงเดินทางกลับเอง ที่จริงหากแครอลชวนไปกันสองคน เธอจะไม่ปฏิเสธ แต่เพราะต้องไปกับพี่ชายของเพื่อน เธอไม่ค่อยอยากเจอหน้า ไม่อยากรู้จัก เขาลวนลามเธอในผับ หากสบโอกาสก็อาจจะทำอีก น่ากลัว มิ่งขวัญเดินไปขึ้นรถตู้กลับหอ ระหว่างรอก็มีคนมาทักเธอ
“มิ่งขวัญ”
“อ้าว ธาวิน เธอมาทำอะไรแถวนี้ ยังไม่หายเลย จะรีบไปเรียนแล้วเหรอ ไม่ต้องห่วงมากหรอก วันแรกอาจารย์แค่อธิบายรายวิชา ยังไม่เริ่มอะไรเลย เธอพักไปหนึ่งอาทิตย์ยังไงก็ตามทัน เดี๋ยวอาจารย์สั่งงานเราจะบอกเธอเอง”
“ขอบคุณมาก เราพักอยู่หลังมอ ว่าจะไปหาอะไรกิน เธอไปด้วยกันไหม”
“ยังเจ็บอยู่เลยทำไมไม่โทรสั่งล่ะ ลำบากเดินให้เหนื่อยอีก”
“โทรสั่งไม่เหมือนไปกินที่ร้าน ราคาแพงกว่าอีก เราไม่ได้ขาหัก เดินแค่นี้ไม่เป็นไร”
เห็นธาวินยังอาการไม่ดี แต่ก็ดื้อ มิ่งขวัญจึงตกลงไปทานข้าวด้วย รูมเมทของเธอโทรมาบอกว่าอาจเข้าหอตอนดึกๆ งั้นไปทานข้าวเสร็จค่อยกลับก็ไม่เป็นไร ทั้งสองเลือกร้านปิ้งย่างใกล้มหาวิทยาลัย มิ่งขวัญบอกให้ธาวินนั่งอยู่เฉยๆ เดี๋ยวเธอจะบริการเอง เขาเจ็บตัว ส่วนหนึ่งก็มาจากปกป้องเธอกับแครอล ตักอาหารมาให้ นับว่าเล็กน้อย
“เราเอาหมูสามชั้นเยอะๆนะ”
