บทที่ 44 32.2

“แล้วอีกอย่างนะพริ้ม”

“ถึงจะต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน ก็ยังนัดมาเจอได้นะพริ้ม” 

พราวฝนเอ่ยต่อเดินมากอดแขนอีกข้างของพริ้มฟ้าซบหัวลงที่ไหล่บาง พราวฝนกลับไปนอนพักต่อที่บ้านสองแฝด บ้านเธอที่กรุงเทพยังสร้างไม่เสร็จระหว่างนี้เธอเลยต้องพักที่บ้านสองแฝด

“จริง แล้วเราก็จะไม่หายไปไหนแล้วด้วย พวกเราจะอยู่ด้วยกันน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ