บทที่ 9 7
เก็บดาวรวบรวมความกล้าเดินมุ่งหน้าตรงไปหาสีน้ำ ทุกการขยับเท้าก้าวเดินของเธอมีภาพสะท้อนเรื่องราวของสองเราที่ผ่านมา ตั้งแต่วันแรกที่พบหน้ากัน น้ำเสียงที่เขาเอ่ยทักเธออย่างอ่อนโยนรวมถึงการกระทำที่ใส่ใจในความรู้สึก
เปิดใจอ่านมังงะการ์ตูนต่อสู้ ดูอนิเมะปีศาจก็เพราะเขา วันที่เธอป่วยหนักจนเข้าโรงพยาบาลก็มีเขาแวะมาหาทุกวัน ตอนเธอหัดว่ายน้ำเล่นสเกตบอร์ดครั้งแรกก็มีสีน้ำเป็นคนสอน เธออยากไปเที่ยวไหนเขาก็มักจะพาไป ขนาดช่วงที่เธอพยายามตีตัวออกห่างเขาก็จะคอยทักมาถามตลอด
เธอมองไม่ออกเลยถ้าวันหนึ่งไม่มีเขาแล้วชีวิตเธอมันจะเป็นยังไง เธอทนปิดบังความรู้สึกมาตลอดหลายปีที่อยู่ใกล้เขา เวลาที่สบตากันต้องทำเหมือนไม่สนใจทั้งที่หัวเธอกำลังบอกรักเขา มันเป็นอะไรที่ฝืนความรู้สึกเธอมากเลยเพราะเธอไม่สามารถบอกเขาได้ แต่วันนี้เก็บดาวตัดสินใจแล้วว่าจะสารภาพรักกับสีน้ำ
‘เราชอบแกนะสีน้ำ’
“พี่สีน้ำคะ!”
กึก!
เก็บดาวหยุดก้าวเดินต่อเมื่อมีรุ่นน้องผู้หญิงเดินเข้ามาแทรกก่อนเธอจะเดินไปถึงเขา ซึ่งเหลือไม่ถึงสิบก้าวก็จะไปถึงสีน้ำที่ยืนยิ้มรอเธอ แล้วคำพูดของรุ่นน้องผู้หญิงม.5 ก็ทำเอาเก็บดาวรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หัวใจขึ้นมา
“อรไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอพี่อีกไหม”
“เลยอยากจะบอกความรู้สึกที่มีต่อพี่..”
“ครับ?” สีน้ำยิ้มให้รุ่นน้องเล็กน้อย สายตามองเลยไปด้านหลังนั่นก็คือเก็บดาว
“แล้วถ้าไม่พูดตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้พูดตอนไหน”
“บอกอะไรครับ?” เขาก้มมองรุ่นน้องที่ยืนมองเขาด้วยอารมณ์ที่ท่วมท้นแววตาเธอสั่นไหว
“พวกเราก็คุยกันมาสักพักแล้ว”
“ครับ” สีน้ำคุยกับผู้หญิงอยู่หลายคนแต่ก็จำได้ว่าน้องคนนี้ดูโดดเด่นกว่าทุกคนที่เข้ามาจีบเขา
“อรชอบพี่สีน้ำนะคะ ชอบมาสองปีแล้วด้วย”
“พี่คือคนที่ทำให้อรอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากเป็นคนที่เหมาะสมกับพี่...”
“แล้วตอนนี้อรก็คิดว่าสามารถยืนข้างพี่ได้แล้ว”
“เราคบกันได้ไหมคะ” พร้อมกับยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงไปให้กับสีน้ำ
ขวับ! พรึบ!
‘ไม่ไหวแล้ว’
จบประโยคนั้นของรุ่นน้องกับภาพที่เธอเห็นว่าเขารับช่อดอกไม้ของรุ่นน้องผู้หญิง เก็บดาวก็หันหลังกลับแล้ววิ่งหนีออกมาจากตรงนั้นทันที
“ยัยดาว มึงเป็นไร” แก้มใสที่รออยู่เห็นเพื่อนก้มหน้าเดินกลับมาแล้วกำลังจะวิ่งไปไหนสักที่แก้มใสเลยรีบวิ่งตามเก็บดาวไป
แต่ถ้าเก็บดาวยังยืนฟังต่ออีกสักหน่อยคงจะได้ยินและรู้ว่าสีน้ำเพียงแค่รับช่อดอกไม้กับคำสารภาพรักของรุ่นน้องไว้แค่นั้น เขาไม่ได้ตกลงจะคบด้วยเลย วันนี้เขาได้ยินคำสารภาพรักจากผู้หญิงเกินห้าคนแล้ว แต่ตัวเขาตอนนี้ไม่ได้ต้องการมีใคร
“พี่ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้นะครับ”
“พี่ขอรับช่อดอกไม้กับคำความรู้สึกดีที่มีให้พี่ไว้ แต่เรื่องคบกันพี่ต้องพูดตามตรงว่าปฏิเสธครับ”
“แล้วการเปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นสิ่งที่ดีมากเลย แต่ทำเพราะตัวเองอย่าทำเพราะคนอื่นเลยนะครับ”
“ฮึก ค่ะ อรยังสามารถทักไปคุยกับพี่ได้ไหมคะ” เธอก้มหน้าสะอื้นร้องไห้เบา ๆ ยังดีมีเพื่อนในกลุ่มที่เดินมาด้วยคอยลูบหลังปลอบ
“ได้ครับ ในฐานะรุ่นน้องในโรงเรียนเก่านะครับ”
สีน้ำลูบหัวเธอเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูในฐานะรุ่นพี่ในโรงเรียนยังไงการมีคนรักก็ดีกว่าคนเกลียดแค่มีเรื่องเขม่นกับเด็กผู้ชายในโรงเรียนก็ปวดหัวพอแล้ว วันสุดท้ายของม.6แล้วด้วยเขาอยากให้มีแต่เรื่องดี ๆ
“ขอบคุณนะคะ ขอให้พี่โชคดีนะคะ” เด็กสาวพยักหน้ารับเอ่ยคำลาก่อนจะเดินออกไป
เมื่อเคลียร์เรื่องของรุ่นน้องจบสีน้ำเตรียมจะเดินเอาของขวัญไปให้เพื่อนสนิทที่สุดในชีวิตแต่พอเงยหน้ามามองกลับไม่พบเก็บดาวแล้ว เมื่อกี้เธอยังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอยู่เลยนะ
“เอ้า เก็บดาวไปไหนแล้ววะ” เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไร้วี่แววของเพื่อนสนิทตัวเล็ก
“พวกมึงเห็นไหม” เริ่มหันไปถามเพื่อนในกลุ่ม
“ไม่เห็น” ภูเมฆเอ่ยบอกก่อนจะหันไปรับของขวัญจากรุ่นน้องอีกครั้ง
“เมื่อกี้กำลังเดินมาทางนี้ไม่ใช่เหรอ” ปลาบปลื้มก็เห็นว่าเก็บดาวกำลังเดินมา
“ไม่เห็นว่ะรับของอยู่” ตะวันตอบก่อนจะหันไปรับของจากรุ่นน้องที่เข้ามาขอถ่ายรูปด้วย
“กูก็ถ่ายรูปไม่ทันมองว่ะ” ขอบฟ้าน้องชายฝาแฝดตะวันถือช่อดอกไม้เกินห้าช่อตอบเพื่อน
“เมื่อกี้ยังยืนอยู่หน้ากูอยู่เลย” ยืนห่างกันไม่ถึงห้าเมตรแล้วนี่หายตัวได้หรือไง?
“สงสัยงอนมึงอีกหรือเปล่า” ตะวันที่ถ่ายรูปเสร็จหันกลับมาพูด
“งอนกู? งอนกูเรื่องอะไร” สีน้ำขมวดคิ้วสงสัย
“อาการหวงนั่นแหละ ตอนมึงมีแฟนยัยเตี้ยก็เริ่มออกห่างจำไม่ได้เหรอ” ปลาบปลื้มเรียงกล่องของขวัญไว้ข้างตัวเงยหน้ามาพูด
คือพวกเขาเป็นกลุ่มเพื่อนที่รู้จักกันมาตั้งม.1 พ่อแม่ก็มีความสนิทใกล้ชิดกันมากรู้จักเก็บดาวมานานแล้วเพราะแวะไปเล่นบ้านสีน้ำบ่อยก็จะได้เล่นกับเก็บดาวด้วย
“สรุปเก็บดาวชอบมึงพันเปอร์เซ็นต์ครับ” ตะวันที่มองอะไรไม่เคยพาดย้ำเตือนสิ่งที่เคยคาดการณ์มานานหลายปี
“แล้วรอบนี้ดันมีรุ่นน้องมาสารภาพรักพร้อมขอคบซะด้วย” โปรดปรานพี่ชายฝาแฝดของปลาบปลื้มที่เงียบอยู่นานก็เอ่ย
กลุ่มพวกเขามีกันหกคนและมีฝาแฝดถึงสองคู่คือ ตะวันขอบฟ้า โปรดปรานปลาบปลื้ม ภูเมฆ สีน้ำ รวมตัวกันตอนเข้าม.1 เคยเห็นหน้ารู้จักกันผ่าน ๆ ช่วงเรียนประถมตอนไปเรียนสถาบันกวดวิชา
“กูก็คิดแบบนั้น” ภูเมฆปกติไม่ค่อยออกความเห็นอะไรแต่รอบนี้เขาเข้าข้างความคิดของตะวัน
“พวกมึงหยุด”
เขามีของขวัญจะให้เธอด้วยน่ะสิ แล้วไอ้พวกบ้านี่มันไม่เข้าใจคำว่าเพื่อนสนิทหรือไงวะ ชอบชงว่าเก็บดาวชอบเขาอยู่ได้ ยัยตัวเล็กไม่มีวันชอบเขาหรอก เธอแค่น้อยใจมากกว่าถ้าเขาไปสนิทกับใครมากกว่าเธอ
“สรุปพวกมึงไม่มีใครเห็นเลยใช่ไหมว่ายัยตัวเล็กเดินไปทางไหน” เพื่อนในกลุ่มก็ต่างส่ายหน้ายกไหล่ว่าไม่รู้ยกเว้นก็แต่
“กูเห็นวิ่งไปทางนั้น” แต่มีโปรดปรานแฝดพี่ของปลาบปลื้มชี้ไปยังทางโดมหอประชุมเก่าที่เรียกรวมให้เข้าแถว
“ขอบใจมากเพื่อน ไว้เจอกันที่รถนะฝากถือของกูไปด้วยนะ”
เขาฝากของที่เหลือไว้กับเพื่อนเอามาแต่ของขวัญวันเรียนจบที่เตรียมมาให้เก็บดาว ต้องไปเคลียร์ความเข้าใจผิดด้วย ยัยตัวเล็กยิ่งเป็นคนคิดมากอยู่ด้วย เขาน่ะไม่มีเธอไม่ได้เก็บดาวคือเพื่อนที่แสนดีที่สุดในชีวิต
กดติดตาม claris_
นิยายอีกหลายรสชาติรอให้นักอ่านได้ชิม
