บทที่ 18 บุพนิมิต

เวลา 0.00 น.

ยามเมฆสีเทาเคลื่อนบดบังจันทราสีทอง ร่างกายของมาสพลันชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ กว่าจะรู้ตัวอีกทีเขาก็โผล่พรวดขึ้นมาจากบึงที่เต็มด้วยดอกบัวหลวงสัตตบุษย์สีขาวช่อใหญ่ ขณะเดียวกันนั้นหูสองข้างก็ได้ยินเสียงเล็กเสียงน้อยที่กำลังโต้ตอบบทสนทนากันอยู่ด้านบน มาสจึงตัดสินใจปีนขึ้นจากน้ำ

“เมื่อไหร่เสี่...