บทที่ 62 ความเจ็บนั้นพี่ขอรับไว้

พญาวิหคสยายปีกบินถลาร่อนลมในยามราตรี ในอ้อมแขนมีว่าที่พระชายาหนึ่งเดียวซุกอิงแอบแนบชิดดวงใจ เมื่อลมกรดกระพือปีกสูงขึ้นเสียดฟ้า เกี๊ยวซ่าก็พลันหลับตาแน่นสนิทด้วยความหวั่นกลัว หากไม่ได้การโอบอุ้มจากราชปักษีรูปงาม เกรงว่าเธอคงจะตกลงไป

“กลัวเหรอ” เสียงกระซิบกระซาบคลอเคลียข้างกกหูแดงง

“ค่ะ ซ่ากลัว นี่มัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ