บทที่ 10 ปลดกาวน์
นาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องนั่งเล่นของคอนโดมิเนียมหรูชั้น 28 บอกเวลาหกโมงสิบห้านาที แสงอาทิตย์ยามเย็นที่เคยฉาบท้องฟ้ากรุงเทพฯ เป็นสีส้มอมแดงค่อยๆ ลิบหลี่ลง แทนที่ด้วยความมืดมิดและแสงไฟจากตึกสูงตระหง่านภายนอกกระจกบานโต ภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่พัดลมไอเย็นออกมาอย่างสม่ำเสมอ
บานประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกช้าๆ
‘เมลดา’ ยืนอยู่ตรงนั้น…
เธอใช้คีย์การ์ดสำรองที่สายฟ้าแอบสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อกาวน์แตะผ่านระบบรักษาความปลอดภัยเข้ามาได้ราวสิบนาทีก่อน หัวใจของหมอสาวเต้นระทึกจนแทบจะทะลุอก ความรู้สึกตื่นเต้นผสมผสานกับความว้าวุ่นและความต้องการที่สะสมมาตลอดทั้งวันจากการถูกกดดันในคลาสเรียน ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด
คำสั่งของสายฟ้าผ่านสายโทรศัพท์เมื่อช่วงเย็นยังคงก้องอยู่ในหัว...
‘เข้าห้องไปรอฉัน... ปลดกระดุมเสื้อกาวน์ออกให้หมด แล้วถอดแว่นตาออกซะ’
เมลดาเดินตรงไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องนอนทึบแสง แสงไฟสีส้มนวลตาจากโคมไฟมุมห้องตกกระทบเรือนร่างของเธอ หญิงสาวมองภาพสะท้อนของตัวเองนักศึกษาแพทย์ปี 4 ผู้สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้าน ติดกระดุมมิดชิดจนถึงคอสวมแว่นตากรอบบางรวบผมตึงเรียบร้อย... ภาพลักษณ์ของ 'เด็กดีแสนเพอร์เฟกต์' ที่ครอบครัวและสังคมขีดเส้นไว้ให้เธอสวมใส่มาทั้งชีวิต
มือเรียวบางที่สั่นเทาน้อยๆ ยื่นขึ้นไปแตะที่ขอบแว่นตา…
เธอค่อยๆ ถอดแว่นตากรอบบางออก แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง โลกตรงหน้าพร่ามัวลงเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้เธอบรรเทาความตึงเครียดลงอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าการมองไม่เห็นรายละเอียดของโลกภายนอก ช่วยให้เธอไม่ต้องรับรู้ถึงสายตาคาดหวังของใครอีกต่อไป
ถัดมา... ปลายนิ้วเรียวสวยเคลื่อนไปจับกระดุมเสื้อกาวน์เม็ดบนสุด
ปลดเม็ดที่หนึ่ง... ลมหายใจอุ่นๆ ถูกถอนออกมาจากลำคอระหง ปลดเม็ดที่สอง... เสื้อกาวน์แยกออกจากกัน เผยให้เห็นรอยรักสีสุกใสตรงซอกคอที่สายฟ้าเคยทำไว้ ปลดเม็ดที่สาม... กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออกจากกัน เมลดาขยับไหล่เบาๆ ปล่อยให้เสื้อกาวน์สีขาวสัญลักษณ์แห่งความคาดหวังอันหนักอึ้งสไลด์เลื่อนออกจากเรือนร่าง แล้วร่วงลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไม่แยแส
ยังไม่พอ... เมลดาเอื้อมมือไปด้านหลังแกะยางรัดผมออก ปล่อยให้เรือนผมยาวสลวยสีน้ำตาลดาร์กช็อกโกแลตทิ้งตัวลงมาสยายเต็มแผ่นหลังนวลเนียน เธอใช้มือนวดหนังศีรษะเบาๆ พลางสะบัดผมให้ระข้างแก้ม
ดวงตากลมโตฉ่ำปาดที่ปราศจากแว่นตาบัดนี้ฉายแววเร่าร้อน สับสน และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณความดิบที่ถูกปลดพันธนาการ หญิงสาวเดินไปที่เตียงคิงไซส์ ทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตนักศึกษาออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดชั้นในลูกไม้สีหวาน
แกร๊ก…
เสียงสแกนคีย์การ์ดที่ประตูหน้าห้องดังขึ้น! ตามด้วยเสียงลูกบิดประตูห้องนอนที่ค่อยๆ หมุนเปิดออก
ร่างสูงใหญ่ 185 เซนติเมตรของ ‘สายฟ้า’ ก้าวเข้ามาในห้องนอน เขายังอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะฯ สีเลือดหมูที่เปื้อนคราบน้ำมันเล็กน้อยตรงปลายแขน ผมสีดำยุ่งเหยิงถูกเสยขึ้นอย่างไม่เป็นทรง ในมือของเขาถือถุงสะดวกซื้อที่มีเครื่องดื่มและกล่องถุงยางอนามัยเตรียมไว้พร้อมสรรพ
สายฟ้าชะงักกึกไปทันทีที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า…
ภาพของคุณหมอแสนเรียบร้อยที่บัดนี้ไร้ซึ่งแว่นตาและเสื้อกาวน์ เสื้อเชิ้ตนักศึกษาหลุดลุ่ยออกจากไหล่เนียน เผยให้เห็นรอยรักเดิมที่เขาสลักไว้ตัดกับผิวขาวราวกับหิมะ ผมยาวสยายล้อมรอบใบหน้าหวานที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาฉ่ำหวานและย้อนแย้งอย่างที่สุด
"ตรงเวลาดีนี่... คุณหมอ"
สายฟ้าทิ้งถุงในมือลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของเขาเข้มขึ้นทันที สายตาคมกริบไล่มองเรือนร่างงามตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันเลชารส
เมลดาไม่ถอยหนี เธอจ้องมองเขาตอบ แม้หัวใจจะเต้นระทึกด้วยความตื่นเต้น แต่ความปรารถนาที่สะสมมาตลอดทั้งวันกลับพุ่งสูงขึ้นจนควบคุมไม่ได้ เธอขยับตัวยันกายลุกขึ้นยืนบนเตียงนุ่ม ทำให้ระดับสายตาของเธออยู่สูงกว่าเขาเล็กน้อย
"ฉันทำตามเงื่อนไขของคุณแล้ว..."
เมลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงพร่าสั่น ทว่าแฝงความยั่วยวนโดยไม่รู้ตัว
"ถอดกาวน์ ถอดแว่น และถอดความเรียบร้อยออกจนหมด... แล้วไหนล่ะ การตรวจ 'รอยรัก' ที่คุณบอกไว้?"
สายฟ้าจุดยิ้มดุดันที่มุมปาก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ไปด้วยไฟแห่งความใคร่ เขาไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว แต่ก้าวขาเพียงสองก้าวก็มาหยุดยืนอยู่ชิดขอบเตียง มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและรอยสักยื่นออกไปคว้าเอวสอบของเมลดา ดึงร่างบางลงมาจากเตียงเข้าหาตัวทันที!
"อ๊ะ!"
เมลดาอุทานด้วยความตกใจ ร่างกายของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างอันแข็งแกร่งของเด็กช็อปวิศวะฯ กลิ่นไอเหงื่ออ่อนๆ กลิ่นน้ำหอมไม้หอมดิบๆ และกลิ่นอายความดุดันจากตัวสายฟ้า พุ่งเข้าควบคุมสติสัมปชัญญะของเธอจนหมดสิ้น
"ปากดีขึ้นเยอะเลยนะ"
สายฟ้ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน
"งั้นมาดูกัน... ว่าคืนนี้ 'เด็กดื้อ' อย่างเธอ จะทนการตรวจของฉันได้สักกี่น้ำ"
โดยไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว สายฟ้าก้มลงบดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างรุนแรงและหนักหน่วง!
