บทที่ 3 ปลดกาวน์ใต้แสงดาว

สายฝนยามค่ำคืนยังคงสาดกระหน่ำใส่กระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูชั้น 28 อย่างไม่ขาดสาย เสียงซ่าของน้ำฝนกระทบกระจกและเสียงลมพัดวูบวาบด้านนอก ยิ่งส่งให้บรรยากาศภายในห้องสลัวเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของคนสองคน

สายฟ้าเดินอุ้มร่างบางของนักศึกษาแพทย์สาวเข้ามาในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ไฟในห้องปิดสนิท มีเพียงแสงไฟจากตึกสูงรอบทิศทางและแสงสีส้มนวลตาจากโคมไฟมุมห้องที่ส่องกระทบให้เห็นเรือนร่างของทั้งคู่

เขาวางเมลดานั่งลงบนโซฟาหนังสีเทาเข้มอย่างเบามือ แต่ฤทธิ์ของวิสกี้เพียวส์สามช็อตกับความเครียดล้นอก ทำให้เมลดายังคงเอียงซบไปกับเบาะโซฟา ลมหายใจของเธอร้อนผ่าวและกระตุกเป็นช่วงๆ แว่นตากรอบบางเอียงกระเท่เล่บนใบหน้าหวานที่บัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อไปจนถึงลำคอระหง

"รอแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวไปหยิบผ้าแห้งกับน้ำมาให้"

สายฟ้าเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ เอื้อมมือหนาไปจับถอดแว่นตาของเธอออกอย่างเบามือ แล้ววางไว้บนโต๊ะกระจกข้างโซฟา ทว่าในตอนที่เขากำลังจะยืดตัวลุกขึ้นยืนนั้นเอง…

หมับ!

มือเรียวบางของเมลดากลับคว้าข้อมือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดและรอยสักของเขาไว้แน่น

สายฟ้าชะงักกึกหันกลับมามอง ดวงตากลมโตของเมลดาที่ปราศจากแว่นตาบัดนี้ชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาและไฟแห่งความปรารถนาที่ถูกซุกซ่อนไว้มาเนิ่นนาน เธอจ้องมองใบหน้าคมคายของเด็กวิศวะฯ ตรงหน้า รอยสักรูปมังกรที่เปียกชื้นโผล่พ้นคอเสื้อยืดสีดำของเขาแผงอกหนาที่กั้นระหว่างเธอกับความเปราะบางของตัวเอง…

"อย่าเพิ่งไป..." 

น้ำเสียงนุ่มนวลที่เคยพูดจาสุภาพเรียบร้อยในคลาสเรียน บัดนี้พร่าสั่นและเว้าวอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"คุณหมอ... คุณเมามากแล้วนะ" 

สายฟ้าพยายามใช้ความอดทนข่มอารมณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เขาเป็นผู้ชายและผู้หญิงตรงหน้าก็สวยบริสุทธิ์จนยากจะปฏิเสธ แต่เขารู้ดีว่าเธออยู่ในสถานะที่ไม่สมบูรณ์ 

"นั่งพักก่อน ถ้าหายเมาแล้วเดี๋ยวฉันไปส่ง..."

"ฉันไม่ได้อยากกลับไป!"

เมลดาเค้นเสียงตวาดออกมาเบาๆ หยดน้ำตาไหลเอ่อล้นออกจากหางตา ร่างบางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงข้อมือของสายฟ้าเข้าหาตัวเองอย่างรุนแรงจนร่างสูงของเด็กหนุ่มต้องย่อตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบชนกัน

"ฉันไม่อยากกลับไปเป็นเด็กดีของใคร... ไม่อยากเป็น นศพ. เมลดา ที่ต้องสมบูรณ์แบบตลอดเวลา... คุณรู้ไหมว่ามันเหนื่อยแค่ไหน? รู้ไหมว่าฉันอยากจะบ้าตายวันละกี่รอบ!"

เมลดาพรั่งพรูความเจ็บปวดออกมา สายตาของเธอกวาดมองริมฝีปากหยักหนาของสายฟ้า ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอกระทบแก้มตอบของเขา ความตึงเครียด ความกลัว และความคาดหวังที่กดทับมาตลอดชีวิตพังทลายลงในวินาทีนี้ด้วยแอลกอฮอล์และความอบอุ่นอันปลอดภัยที่เธอสัมผัสได้จากเขา

"ทำไม... ทำไมมีแค่คุณที่มองเห็นว่าฉันกำลังจะตาย?" 

เมลดาพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ 

"ช่วยฉันที... ช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้ที..."

ยังไม่ทันที่สายฟ้าจะได้ตอบอะไร ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของหมอสาวก็ยื่นเข้ามาประประกบริมฝีปากของเขาอย่างเร่าร้อนและจงใจ!

สัมผัสแรกนั้นเงอะงะไร้ทิศทางและเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาของคนที่ไม่มีประสบการณ์ แต่ความรุนแรงและความปรารถนาที่แทรกซึมผ่านริมฝีปากที่สั่นเทานั้น กลับจุดประกายไฟในตัวสายฟ้าให้ลุกโชนขึ้นมาทันที!

"อื้ม..." 

เมลดาครางเบาๆ ในลำคอ เมื่อรสชาติของวิสกี้และความหวานละมุนจากปากของเธอซาบซ่านเข้ามาในสัมผัส

สายฟ้าดวงตาเข้มขึ้นจนทึบแสง ความอดทนของผู้ชายวัยคึกคะนองขาดสะบั้นลงตรงนั้น! ลำแขนแกร่งสอดเข้าใต้เอวบางแล้วรวบร่างของเมลดาขึ้นมาประชิดตัว บีบกระชับสะโพกสอบของเธอให้เกาะเกี่ยวเอวหนาของเขาไว้ ก่อนจะบดจูบตอบกลับไปอย่างดุดัน คุมเกมและสั่งสอนบทเรียนบทแรกให้คุณหมอคนเก่งทันที

"อื้อ!" 

เมลดาตาพร่ามัว ลิ้นร้อนของสายฟ้าแทรกซึมเข้ามาล่วงล้ำภายในริมฝีปากของเธออย่างจมมิด ชักนำและตักตวงความหวานอย่างหิวกระหาย รสชาติสัมผัสอันรุนแรงและดิบเท่ทำให้สมองของเมลดาขาวโพน ความรู้สึกตึงเครียดทั้งหมดพลันหายวับไป เหลือเพียงความวาบหวามที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง

สายฟ้าอุ้มร่างบางในสภาพที่เธอกำลังกอดรัดคอเขาไว้แน่น เดินตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่มิดชิด แสงไฟจากภายนอกส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาแผ่วเบา เขาเพลียร่างของเธอนอนลงบนเตียงคิงไซส์นุ่มนวล ก่อนจะทอดร่างหนาตามลงมาทับซ้อน โดยใช้ข้อศอกค้ำยันไม่ให้น้ำหนักตัวกดทับเธอเกินไป

"คิดดีแล้วเหรอ?" 

สายฟ้ากระซิบเสียงพร่ามัวข้างหูระหง มือหนาจับสันกรามของเธอไว้เบาๆ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ปาดเปียกของหมอสาว 

"ถ้ายอมให้ฉันแตะมากกว่านี้... พรุ่งนี้เช้าคุณหมอจะเสียใจนะ"

เมลดาจ้องมองรอยสักตรงไหล่หนาของเขา เธอใช้นิ้วมือเรียวยาวลากผ่านรอยสักรูปมังกรนั้นเบาๆ สัมผัสความแน่นหนาของกล้ามเนื้อที่ไร้ซึ่งหน้ากากปรุงแต่ง