บทที่ 36 ความเหงา...

ความเหงา... ความเหงามันน่ากลัวแบบนี้นี่เอง

ก่อนหน้าที่เมลดาจะก้าวเข้ามาในชีวิต สายฟ้าคุ้นชินกับความโดดเดี่ยว เขาอยู่ตัวคนเดียว ปากกัดตีนถีบ ไม่เคยเรียกร้องหาความรัก ไม่เคยโหยหาความอบอุ่น ความเงียบคือเพื่อนสนิท และความมืดคือผ้าห่มที่คอยห่มคลุมเขาไว้ 

แต่พอผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามา เธอเปิดไฟทุกดวง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ