บทที่ 4 ร้องขอ NC

"ฉันไม่เสียใจ..." 

เมลดาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่สุดในชีวิต 

"ถอดมันออก... ช่วยถอดคราบคุณหมอบ้านี่ออกจากตัวฉันที"

คำขอร้องที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนนั้นเป็นเหมือนคำอนุมัติ สายฟ้ากระตุกยิ้มดุดันที่มุมปาก เขาไม่รอช้าอีกต่อไปมือหนาคว้าชายเสื้อเชิ้ตสีครีมของเมลดาแล้วดึงรั้งกระดุมเม็ดแรกให้หลุดออกจากกันอย่างรวดเร็วเสียงกระดุมหลุดกระเด็นดังขึ้นในความเงียบ!

"อ๊ะ..." 

เมลดาตระหนกเล็กน้อยแต่ความวาบหวามกลับมาแทนที่เมื่อมือร้อนผ่าวมือเดิมของสายฟ้าแทรกผ่านเสื้อเชิ้ตที่ถูกแหวกออก ลากสัมผัสผ่านหน้าท้องเรียบเนียนขึ้นมายังทรวงอกคู่สวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้บราสไลด์สีหวาน

สายฟ้าถอดเสื้อยืดสีดำของตัวเองเหวี่ยงทิ้งลงข้างเตียงเผยให้เห็นแผงอกกว้างมัดกล้ามเนื้ออันแน่นหนั่นและรอยสักลวดลายดุดันเต็มแผ่นอกและไหล่ ผิวเนื้อนวลเนียนของคุณหมอสาวประทะกับความแข็งแกร่งและร้อนระอุของเด็กช็อปวิศวะฯ กลิ่นกายชายหนุ่มผสมกลิ่นฝนทำให้เมลดาหลงใหลจนต้องยกลำแขนขึ้นกอดรัดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น

"สวยเป็นบ้า..." 

สายฟ้าพึมพำเสียงพร่ายามมองดูร่างบางใต้ร่างที่เสื้อผ้าเริ่มหลุดลุ่ย ภาพของคุณหมอแสนเรียบร้อยที่บัดนี้กำลังนอนหอบหายใจรวยริน ผมยาวสยายเต็มหมอนสายตาเว้าวอนและไร้ซึ่งการควบคุม มันคือความย้อนแย้งที่กระตุ้นสัญชาตญาณความดิบในตัวเขาอย่างที่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำได้มาก่อน

สายฟ้าก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นบดจูบและขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยรักสีสุกใสขึ้นบนผิวขาวราวกับหิมะของเธอ เมลดาแหงนหน้าขึ้น ร้องครางออกมาอย่างกักเก็บไม่อยู่

"อื้ออ... สายฟ้า..."

ชื่อของเขาที่หลุดออกจากปากของคุณหมอสาวมันช่างหวานหูและทรงพลัง สายฟ้าเคลื่อนริมฝีปากต่ำลงมาเรื่อยๆ ปลดตะขอชั้นในออกอย่างชำนาญ แล้วใช้ปากและลิ้นร้อนรุ่มครอบครองทรวงอกอวบอิ่มที่กำลังชูชันรับสัมผัส

"อ๊ะ! ฮึก..." 

เมลดารู้สึกเหมือนไฟฟ้าแสนโวลต์วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์ร่างกาย มือบางจีกลงบนบ่าหนาของสายฟ้า ขาเรียวยาวเกร็งไหวด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ในสมองของเธอไม่มีเรื่องตำราแพทย์ ไม่มีความคาดหวังของพ่อแม่ ไม่มีเรื่องเกรดเฉลีย มีเพียงแค่สัมผัสอันเร่าร้อนของสายฟ้าที่กำลังแผดเผาเธออยู่ตรงนี้

สายฟ้าถอดกางเกงและชั้นในชิ้นน้อยของเธอออกจนหมดสิ้น เผยเรือนร่างงดงามเปลือยเปล่าใต้แสงไฟสลัว ร่างกายของเมลดาขาวโพลนเรียบเนียนราวกับรูปสลักหินอ่อน แต่บัดนี้กลับซับสีชมพูด้วยความใคร่และความปรารถนา

เขาใช้ฝ่ามือหนาลากผ่านสะโพกผายอย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น แล้วเลื่อนลงสัมผัสเกสรดอกไม้งามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหวานแห่งความปรารถนา

"อ๊ะ! อย่า... ตรงนั้น..." 

เมลดาบิดเกร็งสะโพกหนีด้วยความตกใจและเหนียมอาย

"ชู่ว... เด็กดี ไม่ต้องกลัว" 

สายฟ้ากระซิบปลอบประโลม แต่นิ้วเรียวยาวของเขากลับเริ่มซุกซอนและหยอกเย้าจุดอ่อนไหวของเธออย่างใจเย็น 

"ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ... คุณหมอไม่ต้องควบคุมอะไรทั้งนั้น คืนนี้ปล่อยให้ฉันคุมเอง"

สัมผัสชำนาญการของสายฟ้าทำลายปราการความอายของเมลดาจนหมดสิ้น ร่างบางบิดเกร็งและส่งเสียงครางกระส่ำเมื่อเขาพาเธอไต่ระดับความเสียวซ่านขึ้นไปเรื่อยๆ น้ำหวานฉ่ำรินหลั่งออกมาไม่ขาดสาย เป็นสัญญาณว่าร่างกายของเธอพร้อมสำหรับการตอบรับเขาอย่างที่สุดแล้ว

สายฟ้าจัดการปลดกางเกงยีนส์สีดำของตัวเองออก ทอดสายตามองเรือนร่างงามที่กำลังนอนหอบเหนื่อยอยู่ใต้ร่าง เขาแทรกตัวเข้าประจำที่ระหว่างขาเรียวยาวที่แยกออกอย่างยินยอม

"มองตาฉัน..." 

สายฟ้าสั่งเสียงต่ำ จับใบหน้าหวานให้หันมามองเขา 

"จำไว้ว่าคนที่กำลังครอบครองเธออยู่ตอนนี้คือใคร"

เมลดาจ้องมองดวงตาคมกริบของสายฟ้า นัยน์ตาของเขาสะท้อนภาพของเธอผู้หญิงที่หลุดพ้นจากกรงขังและเธอก็พยักหน้ารับอย่างเต็มใจ

สายฟ้าค่อยๆ กดสะโพกสอบดันความแข็งแกร่งและยิ่งใหญ่เข้าสู่ช่องทางรักอันแคบงวดและร้อนผ่าวของหมอสาวทีละนิด…

"อื้อออ! เจ็บ... สายฟ้า ฉันเจ็บ!" 

เมลดาตาโตด้วยความตกใจ มือบางดันหน้าท้องระแนงกล้ามเนื้อของเขาไว้แน่นร่างกายบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวดจากความบริสุทธิ์ที่ไม่เคยมีใครได้แตะต้องมาก่อน

สายฟ้าชะงักกึกความแคบแน่นและผนังเนื้อที่รัดรวดทำให้เขาต้องสูดปากระงับอารมณ์ เขาประหลาดใจอย่างที่สุดที่คุณหมอสาวผู้เพียบพร้อมคนนี้ยังคงไร้รอยราคี ทว่าความรู้สึกรักถนอมและอยากปกป้องกลับถาโถมเข้ามาในหัวใจของเด็กหนุ่มอย่างรุนแรง

"ใจเย็นๆ นะครับ... ฉันจะเบามือที่สุด"

สายฟ้าก้มลงบดจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ พลางใช้ลิ้นหนาลามเลียริมฝีปากอิ่มเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ มือหนาบีบเฟ้นสะโพกนุ่มเบาๆ เพื่อให้เธอผ่อนคลาย เมื่อเห็นว่าเมลดาเริ่มปรับตัวและลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอ เขาจึงค่อยๆ ขยับสะโพกขับเคลื่อนความแข็งแกร่งดันเข้าไปจนสุดทาง!

"อ๊าาาา..." 

เมลดาแหงนหน้าครางเสียงหลงความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความจุกแน่นและความวาบหวามอันมหาศาล ร่างกายของเธอรับรู้ได้ถึงขนาดและตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขาที่เติมเต็มช่องว่างในกายเธอจนหมดสิ้น

และเมื่อสายฟ้าเริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะ... บทเพลงแห่งความปรารถนากระหึ่มขึ้นในห้องนอนมืดสลัว

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงซ่าของสายฝนด้านนอก สายฟ้าเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นความแข็งแกร่งเข้าหาเธออย่างหนักแน่นและมั่นคง ทุกจังหวะการขับเคลื่อนเต็มไปด้วยความดุดันของเด็กวิศวะฯ แต่กลับแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ถนอมเธอไว้ในอ้อมกอด

"อ๊ะ! อ๊ะ! สายฟ้า... แรงไปแล้ว... ฮื้อ!" 

เมลดาครางระส่ำ ร่างบางคลอนแคลนไปตามแรงอารมณ์ที่เขามอบให้ มือบางจีกลงบนรอยสักตรงหลังของเขาจนเกิดรอยข่วนยาว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่บนคลื่นลูกใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ใด

"อืม... หมอ เมล... คุณแน่นมาก" 

สายฟ้าคำรามในลำคอด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน ผนังเนื้อนุ่มของเธอรัดรวดความแข็งแกร่งของเขาแน่นจนเขาแทบคลั่ง ยิ่งมองเห็นใบหน้าหวานที่เคยเรียบร้อยบัดนี้กำลังยับย่นด้วยความสุขสม เสียงครางหวานหูที่ร้องเรียกชื่อเขาไม่ขาดปาก ยิ่งทำให้สัญชาตญาณความดิบในกายพุ่งสูงถึงขีดสุด

สายฟ้าจับขาเรียวยาวข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดบ่าหนา แล้วบดกระแทกสะโพกเข้าหาอย่างลึกล้ำยิ่งกว่าเดิม!

"อ๊ะ! อ๊าาา! ตรงนั้น... สายฟ้า ตรงนั้นมัน..." 

เมลดาตาปรือปรอย สองมือไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว จังหวะการกระแทกโดนจุดกระสันภายในซ้ำๆ ทำให้สมองของเธอขาวโพลน ร่างกายเกร็งกระตุกด้วยความเสียวซ่านระดับสติแตก

"พร้อมกันนะเมล..." 

สายฟ้ากระซิบเสียงพร่ามัว ก้มลงจูบปากอิ่มอย่างเร่าร้อน ขณะที่สะโพกสอบซอยถี่รวดเร็วและหนักหน่วงจนเตียงนอนกว้างสั่นสะเทือน!

"อ๊างงงง!"

เมลดาแหงนหน้ากรีดร้องออกมาด้วยความสุขสมถึงขีดสุด ร่างบางเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ช่องทางรักรัดรวดตัวตนของสายฟ้าแน่นหนา ร่างกายหลั่งน้ำหวานออกมาทะลักทลาย ความรู้สึกอัดอั้นตึงเครียดทั้งหมดที่แบกรับมาตลอดหลายปีพังทลายและหลุดลอยหายไปในอากาศ เหลือเพียงความโปร่งเบาและความสุขอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต

สายฟ้าคำรามลึกในลำคอ กระแทกสะโพกเน้นย้ำเข้าไปลึกที่สุดอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักอบอุ่นฉีดอัดเข้าไปในกายของหมอสาวจนล้นทะลัก เขาซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ หอบหายใจรวยรินด้วยความเหน็ดเหนื่อยทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขสม

เสียงฝนด้านนอกยังคงตกกระทบกระจก... แต่ภายในห้องนอนกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสน่หาและไออุ่นของคนสองคน

สายฟ้าค่อยๆ ถอนกายออกแล้วพลิกตัวลงนอนข้างๆ ดึงร่างบางที่ยังคงสั่นน้อยๆ และไร้เรี่ยวแรงเข้ามาแนบอกกว้าง ผ้าห่มผืนหนาถูกดึงขึ้นมาคลุมเรือนร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่เอาไว้

เมลดาซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่มีรอยสักของสายฟ้า ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลซึมออกมาเงียบๆ แต่คราวนี้... มันคือน้ำตาแห่งความสุข

สายฟ้าใช้ก้านนิ้วยาวเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ ก้มลงจูบหน้าผากมนเนิ่นนาน

"เป็นยังไงบ้างคุณหมอ? ตัวตนที่ซ่อนไว้... ปลดปล่อยออกมาหมดหรือยัง?" 

เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ อบอุ่น และเอ็นดู

เมลดาเงยหน้าขึ้นมองเขา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ ดวงตากลมโตบัดนี้สดใสและไร้ซึ่งความกังวลใดๆ

สายฟ้ากอดรัดร่างบางไว้แน่นขึ้น มองดูหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปตลอดกาล คืนนี้อาจเริ่มต้นด้วยความเมาและความตึงเครียด... แต่สำหรับเขาแล้ว เด็กวิศวะฯ คนนี้รู้ดีว่า เขาไม่มีวันปล่อยให้ 'คุณหมอในความลับ' คนนี้ หลุดมือไปเป็นของใครอีกต่อไป