บทที่ 5 รอยรักบนเรือนร่าง

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาทอดตัวเป็นลำยาว ทาบทับลงบนเตียงนอนกว้าง ละอองฝุ่นลอยตัวเอื่อยช้าในอากาศ ราวกับเวลาในห้องนอนแห่งนี้กำลังถูกสโลว์โมชัน เสียงฝนที่เคยกดดันและสาดกระหน่ำตลอดทั้งคืนหยุดลงแล้ว เหลือเพียงความเงียบสงัดและเสียงทำงานแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศ

เมลดาค่อยๆ ขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น …

ความเจ็บระบมแถวสะโพกและรอยร้าวลึกช่วงกลางลำตัวคือสิ่งแรกที่วิ่งแล่นเข้ามาทักทาย สมอง สมองของเธอพร่ามัวไปชั่วขณะจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลือ แต่เพียงแค่ออกแรงเคลื่อนร่างกายเล็กน้อย ความทรงจำจากค่ำคืนที่ผ่านมาก็ฉายชัดกลับเข้ามาเป็นฉากๆ ราวกับแผ่นฟิล์มที่หมุนย้อนกลับ

ภาพความตึงเครียด ภาพเสียงตวาดของแม่ ภาพวิสกี้เพียวส์ ภาพชายแปลกหน้าที่เข้ามาคุกคาม... และสัมผัสอันเร่าร้อน ดิบเถื่อน แต่อบอุ่นอย่างประหลาดของผู้ชายคนหนึ่ง

เมลดาลมหายใจสะดุดกึก!

เธอรีบยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างลนลาน แต่ความเจ็บแปลบช่วงล่างทำให้เธอต้องหลุดเสียงร้อง 

"อ๊ะ..." 

ผ้าห่มผืนหนาสไลด์เลื่อนลงไปกองอยู่ที่เอวเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองใต้แสงแดดเช้า บนผิวเนื้อนวลเนียนขาวราวกับหิมะ บัดนี้สลักไปด้วย 'รอยรัก' สีกุหลาบกระจายไปทั่ว ตั้งแต่ซอกคอระหง แผงอก หน้าท้องแบนราบยาวไปจนถึงโคนขาอ่อน รอยสีกุหลาบเหล่านั้นเด่นชัดจนน่าใจหาย มันคือหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนนี้เธอถูกเติมเต็มด้วยสัมผัสเร้าร้อนอย่างหนักหน่วงเพียงใด

เมลดาหน้าผ่าวร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นระทึกจนแทบทะลุออกจากอก ความละอายใจ ความตระหนก และภาพลักษณ์ 'นศพ. เมลดา อัครเดชากุล' ผู้แสนเพอร์เฟกต์ในชุดกาวน์สีขาวถาโถมเข้ามาตีกันในหัวจนสับสนไปหมด

นี่เธอทำอะไรลงไป…

"ตื่นแล้วเหรอครับ?"

เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าจากอาการเพิ่งตื่นดังขึ้นจากด้านข้าง เมลดาตกใจสะดุ้งสุดตัวรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างจนถึงอกแล้วหันขวับไปมอง

‘สายฟ้า’ กำลังตะแคงข้างนอนมองเธออยู่มือหนาข้างหนึ่งยันศีรษะเอาไว้ ผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงอย่างคนที่เพิ่งตื่นนอน แผงอกกว้างและรอยสักมังกรเปลือยเปล่าพ้นขอบผ้าห่ม เผยให้เห็นรอยข่วนยาวหลายรอยบนบ่าและแผ่นอกของเขารอยข่วนที่เกิดจากฝีมือของเธอเองในคืนที่เธอกระสันและหลงใหลในตัวเขา

ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาที่เธอแม้จะไร้ซึ่งแว่นตาบดบังแต่เมลดากลับรู้สึกเหมือนถูกเขามองทะลุไปถึงหัวใจ

"คุณสายฟ้า..." 

เสียงของเมลดาแหบแห้งและสั่นเทา เธอรีบหันซ้ายหันขวามองหาแว่นตาและเสื้อผ้าของตัวเองอย่างตื่นตระหนก 

"เสื้อ... เสื้อผ้าของฉันอยู่ไหน?"

สายฟ้าจ้องมองกิริยาตื่นตระหนกของคุณหมอสาวแล้วถอนหายใจเบาๆ เขาพยักพะเผยไปทางโต๊ะข้างเตียง ที่ซึ่งแว่นตากรอบบางของเธอวางอยู่ข้างๆ นาฬิกาเรือนหรู

"อยู่นั่น" 

สายฟ้าเอ่ยเรียบๆ พลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มหลุดร่วงไปกองที่เอวสอบเผยให้เห็นรูปร่างสมส่วนแน่นหนั่นของชายหนุ่มวัยคึกคะนอง เมลดาต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอายจนแก้มแทบแตก 

"ส่วนเสื้อผ้าของคุณ... เมื่อคืนมันเปียกฝนแถมกระดุมหลุดไปสองเม็ด ฉันเอาไปแขวนไว้ในห้องน้ำแล้ว"

เมลดาหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็วโลกที่พร่ามัวกลับมาชัดเจนอีกครั้ง แต่ความจริงตรงหน้ากลับยิ่งชัดเจนจนเธอทำตัวไม่ถูก เธอคือนักศึกษาแพทย์ปี 4 คณะแพทยศาสตร์ ผู้มีเกียรติและตระกูลชื่อดังค้ำคอ แต่บัดนี้กลับมานอนเปลือยกายอยู่บนเตียงของเด็กวิศวะฯ สายลุยที่เพิ่งเจอกันได้ไม่ถึงวัน

"ฉัน... ฉันต้องรีบกลับ" 

เมลดาพึมพำพยายามจะลุกออกจากเตียง แต่ก้าวแรกที่เท้าสัมผัสพื้นห้องนอนที่เย็นเยียบขาเรียวกลับอ่อนแรงจนร่างบางเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

หมับ!

ลำแขนแกร่งของสายฟ้าวาดผ่านเข้ามาประคองเอวบางของเธอไว้ได้ทันท่วงที กลิ่นกายประจำตัวของเขา กลิ่นน้ำหอมดิบๆ ผสมกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ พุ่งเข้าปะทะจมูกของเมลดาอีกครั้ง มันดึงเอาความทรงจำอันเร่าร้อนบนเตียงเมื่อคืนกลับมาจนเธอหน้าแดงเถือก

"ขยับแรงขนาดนั้น เดี๋ยวก็ล้มหรอก" 

สายฟ้าขมวดคิ้วนิดๆ น้ำเสียงมีความห่วงใยซ่อนอยู่ 

"เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือไง?"

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ!" 

เมลดาเอ็ดเสียงแผ่วพยายามสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสของเขาคือของร้อน 

"ปล่อยค่ะคุณสายฟ้า... ฉันจัดการตัวเองได้"

สายฟ้ามองท่าทาง 'ถือตัว' และ 'เว้นระยะห่าง' ของหมอสาวอย่างพิจารณา ดวงตาคมกริบของเขานิ่งสะกด รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อย ยิ้มที่ทำให้เมลดารู้สึกพ่ายแพ้

"กลับไปเป็น 'คุณหมอแสนเรียบร้อย' อีกแล้วเหรอ?" 

สายฟ้าเอ่ยเย้า น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความหยอกเย้า 

"ทั้งที่เมื่อคืน... คนที่ร้องเรียกชื่อฉันไม่หยุด คนที่จิกหลังฉันจนเป็นรอย แล้วบอกว่าไม่อยากเป็นเด็กดีของใคร ก็คือคุณหมอคนนี้นี่นา"

"คุณสายฟ้า!" 

เมลดาหันขวับมามองเขา ดวงตากลมโตใต้เลนส์แว่นฉายแววโกรธเคืองและเหนียมอายอย่างที่สุด 

"เรื่องเมื่อคืนมัน... มันคือความผิดพลาด! ฉันเมาและฉันตึงเครียดมากเกินไป... เราต่างคนต่างเมา คุณก็แค่ช่วยฉันไว้ เราไม่ควรให้มันเกิดขึ้นและมันจะไม่เกิดขึ้นอีก!"

คำว่า 'ความผิดพลาด' ทำให้นัยน์ตาของสายฟ้าทึบแสงลงชั่วขณะ…

ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างใหญ่โตของเขาคุมคามและทรงพลังจนเมลดาต้องขยับถอยหลังไปชิดขอบเตียง สายฟ้าก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ไม่ได้มีท่าทีกร้าวร้าว แต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้

"ความผิดพลาดเหรอ?" 

สายฟ้าพูดซ้ำคำของเธอ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอก้มลงมองหมอสาวที่พยายามทำตัวแข็งกร้าวทั้งที่ร่างกายกำลังสั่นเทา 

"ตอนที่ฉันกอดเธอ ตอนที่เธอตอบรับฉันอย่างรุนแรง นั่นเรียกว่าความผิดพลาดงั้นเหรอคุณหมอ?"