บทที่ 6 มันคือความผิดพลาด

"ใช่ค่ะ! มันคือความผิดพลาด" 

เมลดาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามยกเอาหน้ากากแห่งความเพอร์เฟกต์ขึ้นมาปกป้องตัวเอง 

"ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ฉันมีอนาคต มีครอบครัวที่คาดหวัง เรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นกับฉันเลยสักนิด คุณอย่าเอาเรื่องเมื่อคืนมาผูกมัดหรือคิดว่าเราเป็นอะไรกันเลยนะคะ ถือว่าฉันขอร้อง"

ความเงียบครอบงำห้องนอนอีกครั้ง …

สายฟ้าจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า เขาเห็นความกลัวที่ซ่อนอยู่ในตาของเธอไม่ใช่อื่นใด แต่เป็นความกลัวว่าตัวเองจะ 'ไม่เพอร์เฟกต์' ตามกรงขังที่ครอบครัวสร้างไว้ เขาเห็นคราบน้ำตาที่ยังเกาะอยู่บนแก้มเนียน และเห็นรอยรักที่เขาสลักไว้บนคอของเธอ ซึ่งเธอกำลังพยายามดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดมันอย่างสุดชีวิต

สายฟ้าถอนหายใจยาว ความโกรธในใจสลายไป เหลือเพียงความรู้สึกสงสารและเอ็นดู

"ฉันไม่ได้จะผูกมัดเธอ" 

สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างประหลาด เขาค่อยๆ ย่อตัวลงตรงหน้าเมลดา สบตากับเธอในระดับเดียวกัน 

"และฉันก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องเมื่อคืนไปโพสต์ประจานหรือบอกใครด้วย ฉันรู้ว่าเธอมีสังคมของเธอ มีหมวกที่ต้องสวม"

เมลดาชะงักกึก มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

สายฟ้าเอื้อมมือไปจับข้อมือบางของเธอเบาๆ คราวนี้เมลดาไม่ได้สะบัดออก แต่กลับยอมให้อุ่นไอจากฝ่ามือหนาของเขาส่งผ่านเข้ามา

"แต่ฟังฉันนะเมลดา..." 

สายฟ้าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงหนักแน่นทว่าอ่อนโยน 

"สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันไม่ใช่ความผิดพลาด... มันคือเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่คุณหมออย่างเธอได้เป็น 'มนุษย์' ได้ปลดปล่อย ได้ร้องไห้ ได้รู้สึกจริงๆ โดยไม่ต้องมีใครมาคอยให้เกรดหรือตัดสิน"

คำพูดของสายฟ้าทำให้น้ำตาที่เมลดาพยายามกลั้นไว้ไหลพรวดออกมาอีกครั้ง... ชายคนนี้พูดตรงจุดโฟกัสหัวใจของเธอเสมอ เขาอ่านเธอออกทะลุโปร่งจนเธอแทบไร้ทางสู้

"ถ้าเธอกลัวว่าสังคมในวงการคุณหมอจะรู้... ฉันสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร" 

สายฟ้าใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้อ่างอ่อนโยน 

"แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่กรงขังนั้นมันแน่นเกินไปจนเธอหายใจไม่ออก... ห้องนี้และตัวฉัน ยังเป็น 'พื้นที่ปลอดภัย' ให้เธอเสมอ"

เมลดาจ้องมองสายฟ้าด้วยความรู้สึกที่สับสนและถลำลึก... ชายหนุ่มวิศวะฯ ลุคดิบเท่ มีรอยสักเต็มตัว ผู้ชายคนที่สังคมของเธอคงมองว่า 'ไม่เหมาะสม' แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่มอบความอบอุ่นและความเข้าใจที่แท้จริงให้เธอ ในขณะที่คนในสังคมเพอร์เฟกต์ของเธอจ้องแต่จะตักตวงและคาดหวัง

"ฉัน..." 

เมลดาพูดไม่ออก ลำคอแห้งผาก

"ไปอาบน้ำเถอะ" 

สายฟ้าลุกขึ้นยืน ดึงผ้าเช็ดตัวผืนใหม่มายื่นให้เธอ 

"ในห้องน้ำมีเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของฉันกับกางเกงวอร์มใส่แก้ขัดไปก่อน ส่วนเสื้อผ้าของเธอเดี๋ยวกินข้าวเช้าเสร็จฉันจะพาไปส่งที่หอพัก"

เมลดาค่อยๆ รับผ้าเช็ดตัวมา พันรอบเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน คราวนี้สายฟ้าไม่ได้เข้ามาประคอง แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ เพื่อให้เกียรติและให้พื้นที่เธอ

เมลดาก้าวขาเดินตรงไปยังห้องน้ำ ทุกก้าวที่เดิน รอยระบมและความอบอุ่นลึกๆ ในกายยังคงเตือนสติเธอถึงบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืน เธอหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ ถอดผ้าเช็ดตัวออกแล้วมองภาพสะท้อนของตัวเอง

คุณหมอเมลดา... ผู้สวมแว่นตาเรียบร้อย ทว่าบนร่างกายกลับเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบของคุณชายวิศวะฯ สายฟ้า

เธอยกมือขึ้นแตะรอยรักบนซอกคอเบาๆ... รอยรักที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อกาวน์ รอยรักที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอิสรภาพชั่วคราวของเธอ

เมลดารู้ดีว่า วินาทีที่เธอเดินออกจากห้องนี้ไป เธอจะต้องสวมหน้ากาก 'นักศึกษาแพทย์ผู้แสนเพอร์เฟกต์' กลับคืนตามเดิม... แต่หัวใจของเธอ และร่างกายของเธอ บัดนี้ได้ตกเป็นของ 'คนในความลับ' ที่ชื่อสายฟ้าไปแล้วอย่างสมบูรณ์ และเธอก็รู้ดีในลึกๆ ว่า... เธอจะต้องกลับมาหาเขาอีกอย่างแน่นอน

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องนั่งเล่นของคอนโดหรูยังคงทำงานอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นหอมสะอาดของกาแฟดำคั่วบดที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นขนมปังปิ้ง สายฟ้าในชุดกางเกงวอร์มสีเทาตัวเดียวเผยให้เห็นแผงอกท่อนบนและรอยสักมังกรเด่นชัด เดินออกมาจากครัวพร้อมแก้วกาแฟสองใบในมือ

เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าหมอสาวที่บัดนี้สวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีขาวของเขากับกางเกงขาสั้นมิดชิด ผมยาวสลวยที่เคยรวบตึงถูกปล่อยทิ้งตัวลงมาสยายรอบไหล่ แว่นตากรอบบางถูกสวมกลับเข้าที่ ทว่ารอยรักสีสุกใสตรงซอกคอที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตขนาดใหญ่นั้น ยังคงเตือนสติให้เห็นถึงเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างแจ่มชัด

เมลดานั่งประสานมือไว้บนตัก ร่างกายของเธอยังคงร้าวระบมไปทุกสัดส่วน แต่สายตาใต้เลนส์แว่นกลับเริ่มฉายแววเยือกเย็นและเรียบนิ่งหน้ากากของคุณหมอผู้เพียบพร้อมถูกดึงกลับมาสวมไว้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว

"กินกาแฟก่อนสิ" 

สายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาเอื้อนตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม ยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่วงท่าสบายๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ใบหน้าหวานของเธออย่างไม่ปิดบัง

เมลดาไม่ได้แตะแก้วกาแฟ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ควบคุมเสียงไม่ให้สั่นพร่า ก่อนจะเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

"คุณสายฟ้าคะ..."

"สายฟ้าเฉยๆ ก็ได้" 

เขาขัดขึ้นเบาๆ พร้อมกับอมยิ้มมุมปาก 

"เมื่อคืนเธอเรียก 'สายฟ้า' ตั้งหลายรอบ ไม่เห็นมี 'คุณ' สักคำ"

แก้มเนียนของคุณหมอสาวซับสีเลือดวูบวาบด้วยความอาย แต่เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เรียบตึงที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เรื่องเมื่อคืน..." 

เมลดาเว้นจังหวะ พลางประสานนิ้วมือแน่นขึ้น 

"ฉันยอมรับว่ามันเกิดขึ้นเพราะความเผลอไผลและความตึงเครียดของฉันเอง แต่ตอนนี้ฉันตั้งสติได้แล้ว และเราต้องคุยกันเรื่องนี้ให้ชัดเจนค่ะ"

"คุยว่ายังไง?" 

สายฟ้าเลิกคิ้ว นัยน์ตาสีเข้มทึบแสงลงเล็กน้อย เขาเอนหลังพิงเบาะโซฟา รอฟังสิ่งที่เธอจะพูดอย่างตั้งใจ

"อย่างที่ฉันบอกไปเมื่อเช้า ฉันมีสังคม มีครอบครัว และมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ภาพลักษณ์ นศพ. เมลดา เป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับอนาคตของฉัน การที่มีเรื่องสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายแบบไม่ตั้งใจ... โดยเฉพาะนอกสถานะคนรัก มันคือสิ่งที่สังคมของฉันไม่มีวันยอมรับ" 

เมลดาเอ่ยเสียงเรียบ ทุกถ้อยคำผ่านการคัดสรรมาอย่างถี่ถ้วนในห้องน้ำเมื่อครู่

"กรงขังบ้าๆ นั่นอีกแล้วสินะ" 

สายฟ้าพึมพำในลำคอ เสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย 

"แล้วเธอต้องการให้ฉันทำยังไง? แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกัน? แกล้งทำเป็นว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ?"

"ฉันไม่ได้จะลบสิ่งที่เกิดขึ้นค่ะ" 

เมลดาประสานสายตากับเขาอย่างตรงไปตรงมา 

"เพราะฉันรู้ดีว่า... ร่างกายของฉันมันตอบรับคุณ และฉันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความรู้สึกผ่อนคลายหลังจากเมื่อคืน มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว"

คำสารภาพตรงๆ ของหมอสาวทำให้นัยน์ตาของสายฟ้าไหววูบ ความเคืองขุ่นเมื่อครู่สลายไป กลายเป็นความสนใจอย่างแรงกล้า

"พูดต่อสิ"

"ฉันตระหนักดีว่าความเครียดจากการเรียนและการถูกกดดันจากครอบครัว มันกำลังจะทำให้ฉันสติแตก" 

เมลดาถอนหายใจยาว เผยความเปราะบางออกมาเล็กน้อย 

"และคุณ... สัมผัสของคุณเมื่อคืน มันกลายเป็นช่องทางระบายความเครียดเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองได้ปลดปล่อยจริงๆ"