บทที่ 7 'ข้อตกลงลับ'

"สรุปคือ... เธอติดใจฉัน?" 

สายฟ้าจุดยิ้มเสน่ห์ น้ำเสียงแฝงความหยอกเย้าและคุมเกม

"ฉันไม่ได้ติดใจตัวคุณ แต่ฉันต้องการ 'พื้นที่ปลอดภัย' ค่ะ" 

เมลดารีบแก้ทันควัน หน้าผ่าวร้อนขึ้นมาอีกรอบ 

"ดังนั้น... ถ้าคุณไม่ขัดข้อง และถ้าคุณเองก็ต้องการความสัมพันธ์ที่ไม่ผูกมัด ฉันอยากจะเสนอ 'ข้อตกลงลับ' ระหว่างเราสองคน"

สายฟ้าประสานมือไว้ใต้คางจ้องมองหมอสาวตรงหน้าด้วยความทึ่ง ความย้อนแย้งในตัวเธอช่างน่าหลงใหลเหลือเกินภายนอกคือ นักศึกษาแพทย์แสนเรียบร้อยที่พูดจามีหลักการแต่สิ่งที่เธอกำลังเสนอคือความสัมพันธ์เชิงเสน่หาลึกซึ้งไร้การผูกมัด

"ข้อตกลงแบบไหน ลองว่ามาสิ คุณหมอ"

เมลดาชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้ว ขณะที่เอ่ยเงื่อนไขอย่างเด็ดขาด

"ข้อแรก... ไม่มีความลับรั่วไหล เรื่องของเราต้องเป็นความลับสุดยอด ห้ามใครรู้เด็ดขาด ทั้งเพื่อนคณะแพทย์ของฉัน เพื่อนแก๊งวิศวะฯ ของคุณ หรือครอบครัวของฉัน ห้ามทักทายกันในมหาวิทยาลัย ห้ามแสดงตัวว่ารู้จักกันต่อหน้าคนอื่น"

"โอเค ข้อนี้ฉันเข้าใจ สังคมเธอประคบประหงมไข่ในหิน ฉันไม่ทำเธอเดือดร้อนหรอก" 

สายฟ้าพยักหน้ารับง่ายๆ

"ข้อที่สอง... ไม่มีการผูกพันทางอารมณ์" 

เมลดาเน้นเสียงหนัก 

"ความสัมพันธ์นี้มีขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการทางร่างกายและการปลดปล่อยความตึงเครียดเท่านั้น ห้ามมีการหึงหวง ห้ามแสดงความเป็นเจ้าของ ห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกันและถ้าวันไหนคนใดคนหนึ่งอยากจะจบข้อตกลงนี้... ทุกอย่างต้องจบลงทันทีโดยไม่มีคำถาม"

นัยน์ตาของสายฟ้าเข้มขึ้นชั่วขณะหลังจากได้ยินเงื่อนไขข้อนี้ หัวใจของเขากระตุกแปลกๆ ความรู้สึกไม่อยากให้เธอไปจากชีวิตเริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ทั้งที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นาน แต่เขาก็ยอมกลบซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มราบเรียบ

"แล้วข้อสุดท้ายล่ะ?" 

เขาถามต่อ

"ข้อสาม... เซฟตี้และสถานที่" 

เมลดาแก้มสุกงอมยามพูดถึงเรื่องนี้ 

"ทุกครั้งที่มีความสัมพันธ์ ต้องมีการป้องกันอย่างถูกวิธีเสมอ และสถานที่ต้องเป็นพื้นที่มิดชิดอย่างห้องนี้เท่านั้น ห้ามไปที่อื่นที่เสี่ยงต่อการถูกเห็น"

ห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง...

เมลดาลุ้นระทึกอยู่ในใจ เธอรอฟังคำตอบจากเด็กหนุ่มวิศวะฯ ตรงหน้า ถ้าเขาสายหน้าหรือปฏิเสธ เธอพร้อมจะเดินออกจากห้องนี้ไปแล้วแกล้งทำเป็นว่าคืนวานเป็นเพียงฝันร้าย แต่ถ้าเขายอมรับ... เธอจะได้มีพื้นที่ลับสำหรับปลดปล่อยตัวตนที่ซ่อนอยู่

สายฟ้ายันตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวข้ามโต๊ะกระจกตรงเข้ามาหาเธอ เมลดาผงะเล็กน้อยแต่ไม่ได้ถอยหนี สายฟ้าย่อตัวลงตรงหน้าเธอ จับมือบางของเธอขึ้นมากำไว้ในฝ่ามือหนาอันอบอุ่นของเขา

"แล้วฉันจะได้อะไรจากข้อตกลงนี้?" 

สายฟ้าเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ นัยน์ตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ 

"เธอได้ปลดปล่อยความเครียด เธอได้พื้นที่ปลอดภัย... แล้วเด็กวิศวะฯ อย่างฉัน ได้อะไร?"

"คุณ... คุณก็ได้เรือนร่างของฉันไงคะ" 

เมลดาตอบเสียงแผ่ว สบตากับเขาอย่างตื่นเต้น 

"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าชอบสัมผัสของฉันเมื่อคืน?"

สายฟ้าหลุดหัวเราะในลำคอรอยยิ้มดิบเท่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขายกมือบางของเธอขึ้นมาแตะริมฝีปาก กดจูบลงบนหลังมือเธอเบาๆ แต่เนิ่นนาน

"โอเค... ฉันตกลง" 

สายฟ้าตอบรับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดขาด 

"ข้อตกลงลับ บนเงื่อนไข 'ไม่มีผูกพัน ไม่มีความลับรั่วไหล' เริ่มต้นตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป"

หัวใจของเมลดาพองโตด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งอก ตื่นเต้น และหวาดหวั่นต่ออนาคต

"แต่..." 

สายฟ้าเอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกึ่งเจ้าเล่ห์ 

"ฉันขอเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อหนึ่ง"

"เงื่อนไขอะไรคะ?" 

เมลดาขมวดคิ้วสงสัย

สายฟ้าขยับตัวขึ้นมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเธอ ลำแขนแกร่งสอดเข้าใต้เอวบางดึงร่างของหมอสาวเข้ามารับความอบอุ่นจากอกแกร่งของเขา เมลดาอุทาน "อ๊ะ!" เบาๆ ด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันได้ถอยหนี ริมฝีปากร้อนของสายฟ้าก็กดลงบนซอกคอระหงของเธอ ขบเม้มเบาๆ ตรงรอยรักเดิมจนเธอต้องขนลุกซู่

"เงื่อนไขของฉันคือ... เวลาที่เธออยู่ในห้องนี้ เวลาที่เธออยู่กับฉันสองต่อสอง..." 

สายฟ้ากระซิบชิดใบหูเล็ก น้ำเสียงพร่ามัว 

"เธอต้องถอดหน้ากาก 'แสนเรียบร้อย' ออกให้หมด ห้ามเกรงใจ ห้ามกักเก็บอารมณ์ ต้องการอะไร ชอบแบบไหน ให้บอกฉันตรงๆ... คืนนี้หรือครั้งต่อๆ ไป เธอต้องเป็นเด็กดีที่ยอมให้ฉันคุมเกมแต่เพียงผู้เดียว"

คำพูดนั้นทำให้เลือดในกายของเมลดาฉีดสูบฉีดอย่างรุนแรง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วร่าง สัมผัสจากมือหนาที่กำลังบีบเฟ้นเอวสอบของเธอเบาๆ มันปลุกสัญชาตญาณความดิบเร่าร้อนในกายเธอให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

"ตกลงค่ะ..." 

เมลดาตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน เธอเอียงคอเปิดทางให้เขารุกรานซอกคอหอมกรุ่นได้อย่างเต็มที่ 

"เมื่ออยู่ในห้องนี้... ฉันจะเป็นของคุณคนเดียว"

สายฟ้ากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ เขาประคองใบหน้าหวานขึ้นมาบดจูบอย่างลึกซึ้งและหนักแน่น จูบที่เป็นเหมือนตราประทับสัญญาพันธนาการลับระหว่างเด็กวิศวะฯ สายลุย กับคุณหมอสาวแสนเรียบร้อย

เมื่อจูบอันยาวนานสิ้นสุดลง สายฟ้าก็ผละออกเบาๆ เช็ดน้ำหวานที่มุมปากให้เธออย่างอ่อนโยน

"ไปเถอะ ฉันจะไปส่งเธอที่หอพัก" 

สายฟ้าเอ่ยยิ้มๆ 

"เดี๋ยวคุณหมอไปเรียนสาย แล้วครูหมอจะดุเอา"

เมลดายิ้มบางๆ ตอบรับความรู้สึกกดดันและหนักอึ้งที่เคยแบกรับมาตลอดหลายปี บัดนี้ถูกแบ่งเบาลงด้วยพันธนาการลับนี้ เธอสวมกางเกงวอร์มและเสื้อเชิ้ตของเขาอย่างเรียบร้อยก่อนจะเก็บข้าวของลงกระเป๋า

สายฟ้าขับรถยนต์ส่วนตัวติดฟิล์มดำมืดไปส่งเธอที่มุมอับสายตาใกล้ๆ กับหอพักนักศึกษาคณะแพทย์ เมลดาหันมามองเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลงจากรถ

"ขอบคุณนะ... สายฟ้า"

"ดูแลตัวเองด้วยล่ะคุณหมอ" 

สายฟ้าสบตาเธอ พลางเอ่ยขู่ยิ้มๆ 

"ถ้าเครียดเมื่อไหร่... ก็รู้ใช่ไหมว่าต้องมาหาใคร?"

เมลดานกมือขึ้นแตะรอยรักบนซอกคอใต้ปกเสื้อกาวน์ที่เธอเตรียมสวมทับ พยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้าวลงจากรถไป

เธอกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง โลกที่เธอต้องเป็น 'นศพ. เมลดา อัครเดชากุล' ผู้แสนเพอร์เฟกต์ แต่ในลึกๆ หัวใจของเธอไม่ได้โดดเดี่ยวและเคว้งคว้างอีกต่อไปแล้ว เพราะเธอรู้ดีว่า... หลังประตูห้องนอนทึบแสงของคอนโดหรูแห่งนั้น ยังมี 'สายฟ้า' เด็กวิศวะฯ สายลุยที่พร้อมจะโอบรับและปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของเธอเสมอใต้พันธนาการลับฉบับนี้