บทที่ 9 ระเบียงเชื่อมอาคารฝั่งตรงข้าม

ช่วงเลิกคลาสเวลาสี่โมงเย็น นักศึกษาแพทย์ทยอยกันเดินออกจากห้องบรรยาย เมลดาเดินแยกตัวออกมาคนเดียวตามทางเดินเชื่อมระหว่างอาคาร เพื่อไปส่งเอกสารการวิจัยที่ห้องพักอาจารย์ ท่ามกลางสายตาชื่นชมและแสดงความนับถือของรุ่นน้องรุ่นพี่ที่เดินสวนไปมา เมลดาพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเรียบร้อยคงเดิม

ขณะที่กำลังเดินผ่านมุมอับสายตาบริเวณบันไดหนีไฟ … สมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงสแล็กก็สั่นสะเทือนขึ้น เมลดาหยิบมันขึ้นมาดู

ข้อความจากเบอร์แปลก (ที่เธอเพิ่งบันทึกชื่อไว้เมื่อเช้า) 

[สายฟ้า] 

[ข้อความ: คลาสจบหรือยังคุณหมอ?]

หัวใจของคุณหมอสาวพองโตและเต้นระทึกขึ้นมาทันที! เธอรีบก้าวเข้าไปในมุมบันไดหนีไฟที่ไร้ผู้คน สอดส่องมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังตามสัญชาตญาณก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

[เมลดา: เพิ่งเลิกคลาสค่ะ กำลังจะไปส่งงานอาจารย์ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ?]

กดส่งไปไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมารวดเร็วราวกับคนฝั่งโน้นกำลังกำโทรศัพท์รออยู่

[สายฟ้า: หันมาข้างหลังสิ]

เมลดาเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจ! เธอรีบหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังทันที...

ตรงระเบียงเชื่อมอาคารฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นฝั่งทางเดินของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ห่างออกไปราวๆ สี่สิบเมตร... ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเลือดหมูของเด็กวิศวะฯ กำลังยืนพิงราวเหล็กอยู่ตรงนั้น!

‘สายฟ้า’ ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ! เสื้อช็อปวิศวะฯ ถูกปลดกระดุมทิ้งไว้ หลวมๆ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านในและรอยสักตรงคอวับๆ แวมๆ ผมสีดำขมวดมัดเป็นจุกเล็กๆ ด้านหลังอย่างเซอร์ๆ ในมือถือมวนบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด เขากำลังจ้องมองมาที่เธอผ่านระยะห่างระหว่างสองอาคารด้วยสายตาคมกริบและรอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์

เมลดาตัวแข็งเกร็ง! หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอรีบถอยหลังเข้าชิดกำแพงบันไดหนีไฟทันทีเพื่อซ่อนตัวจากสายตาของนักศึกษาคนอื่นที่อาจเดินผ่านมา

[เมลดา: คุณมาทำอะไรตรงนั้นคะ?! บ้าไปแล้วเหรอ ถ้ามีคนเห็นเข้าจะทำยังไง!] 

เธอพิมพ์ข้อความส่งไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด สายฟ้ามองโทรศัพท์ในมือแล้วมองกลับมายังจุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ เขาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เมลดาเห็นเขาพิมพ์ข้อความตอบกลับมาอย่างไม่ทุกข์ร้อน

[สายฟ้า: ก็ตึกวิศวะฯ กับตึกแพทย์มันอยู่ตรงข้ามกัน ฉันแค่มารับลม... แล้วพอดีสายตามันดี มองเห็น 'คุณหมอแสนเรียบร้อย' ยืนหน้านิ่งอยู่คนเดียว] 

[สายฟ้า: แต่งตัวมิดชิดจังนะวันนี้ ติดกระดุมถึงคอเลยเหรอ? ปิดรอยที่ฉันทำไว้มิดหรือเปล่า?]

ใบหน้าของเมลดาเห่อร้อนขึ้นมาถึงหู! ข้อความของเขาเต็มไปด้วยความเย้าหยวนและคุมเกมอย่างร้ายกาจ เธอรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

[เมลดา: หยุดพูดเรื่องนั้นเดี๋ยวนี้นะคะ! เรามีข้อตกลงกันแล้วนะว่าจะไม่ทำตัวเป็นที่สังเกต!]

[สายฟ้า: ฉันก็ไม่ได้เข้าไปทักเธอสักหน่อย ยืนมองอยู่ตั้งไกล... แต่จะบอกอะไรให้นะคุณหมอ] 

[สายฟ้า: เมื่อกี้ตอนที่ไอ้หน้าจืดคณะแพทย์นั่นซื้อกาแฟมาให้เธอ แล้วเธอก้มหน้าหนีไม่ยอมสบตามัน... ฉันเห็นนะ]

เมลดาชะงักไป... เขาเห็น? เขาแอบมองเธออยู่ตั้งแต่ในคลาสเรียนงั้นเหรอ?!

[สายฟ้า: รู้ไหมว่าเธอโคตรใจร้ายเลย แต่ฉันชอบว่ะ... เย็นชากับคนอื่นให้มากๆ แบบนั้นแหละดีแล้ว] 

[สายฟ้า: เพราะเวลาเธออยู่ใต้ร่างฉัน แล้วครางเรียกชื่อฉันคนเดียว... มันสะใจกว่าเป็นไหนๆ]

กรี๊ด! เมลดาแทบจะทิ้งโทรศัพท์หลุดมือ! ความวาบหวามและอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีถาโถมเข้ามาใส่เธออย่างรุนแรง เลือดลมในกายสูบฉีดจนหน้าแดงแปร๊ด

เธอแอบโผล่หน้าออกไปมองตรงระเบียงฝั่งโน้นอีกครั้ง... สายฟ้ายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู แล้วกดโทรออกหาเธอทันที!

สมาร์ตโฟนในมือของเมลดาสั่นสะเทือน เธอสั่นสะท้านไปทั้งกายก่อนจะตัดสินใจกดรับสายแล้วยกขึ้นแนบหูด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ

"สายฟ้า... คุณจะแกล้งฉันไปถึงไหนคะ?"

(“ไม่ได้แกล้ง...”) 

เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าของสายฟ้าดังผ่านสายมา มันอบอุ่นและมีอำนาจจนทำให้ขาสองข้างของเธอสั่น 

(“แค่อยากเห็นหน้า อยากรู้ว่า เมลดา ในคลาสเรียนจะทำหน้ายังไงเวลาโดนฉันก่อกวน”)

"ฉันกำลังจะเดือดร้อนเพราะคุณนะ" 

เมลดาเอ็ดเสียงเข้ม แต่น้ำเสียงกลับไร้ความดุดันอย่างสิ้นเชิง

(“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า เธอซ่อนตัวเนียนจะตาย”) 

สายฟ้าหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ 

(“ค่ำนี้... มีเวรไหม?”)

เมลดาเงียบไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นตึกตัก... ความต้องการที่ถูกซุกซ่อนไว้เริ่มประท้วงขึ้นมาอีกครั้ง

"ไม่มีค่ะ... ค่ำนี้ฉันว่าง"

(“งั้นหกโมงเย็น... ไปรอฉันที่คอนโด”) 

สายฟ้าสั่งเสียงเรียบ ทว่าเด็ดขาด 

(“คีย์การ์ดสำรองอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์เธอ... ฉันแอบใส่ไว้ให้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว”)

เมลดายกมือขึ้นคลำกระเป๋าเสื้อกาวน์ข้างขวาทันที... และเธอก็พบกับคีย์การ์ดแข็งๆ ใบหนึ่งซ่อนอยู่จริงๆ! เขาทำมันตอนไหนกัน?! ตอนที่เขาช่วยเธอใส่เสื้อผ้าเหรอ?!

(“เข้าห้องไปรอฉัน... ปลดเสื้อกาวน์ออกให้หมด แล้วถอดแว่นตาออกซะ”) 

เสียงกระซิบของสายฟ้าผ่านสายโทรศัพท์มันช่างเร่าร้อนและทรงพลังจนเมลดาต้องหลับตาลงอย่างอ่อนระทวย 

(“คืนนี้ฉันจะตรวจ 'รอย' บนตัวเธออย่างละเอียด... คุณหมอ”)

"สายฟ้า..." 

เมลดาเรียกชื่อเขาเสียงพร่ามัว

(“ตามนี้นะครับ... แล้วเจอกัน”)

สายฟ้าตัดสายไป... เมลดามองออกไปที่ระเบียงตึกฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง เธอเห็นสายฟ้ายกมือขึ้นโบกให้เธอเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในตึกวิศวะฯ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความปรารถนาที่ทิ้งรอยไว้ในหัวใจของเธอ

เมลดายืนกำคีย์การ์ดในกระเป๋าเสื้อกาวน์ไว้แน่น... รอยยิ้มบางๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานใต้เลนส์แว่น

ต่อหน้าคนอื่น... เธอคือ นศพ. เมลดา ผู้เพียบพร้อม เย็นชาและไม่เคยสบตานักศึกษาชายคนไหน แต่สำหรับสายฟ้า... เด็กวิศวะฯ สายลุยคนนั้น เธอพร้อมที่จะก้าวเข้าไปในห้องนอนมืดสลัวของเขา แล้วยอมให้เขาปลดถอดคราบคุณหมอแสนเรียบร้อยออกจนหมดสิ้นแต่เพียงผู้เดียว