บทที่ 7 เตรียมตัวลงนรก
บทที่ 7
เตรียมตัวลงนรก
หลังจากเคลียร์เรื่องต่างๆเสร็จแล้วทุกคนก็ยกโขยงกันไปออกจากสนามแข่งไปฉลองกันที่ผับเฮียเบล มีเพียงเมฆ เบส และริวที่ยังอยู่สนามแข่ง และลูกน้องของเมฆ เพราะยังมีเรื่องค้างคาใจที่นี่
"มึงไปลากตัวไอ้ชินออกมา" เมฆหันไปบอกลูกน้องที่จับไอ้ชินขังไว้ที่ห้องเก็บของหลังสนามแข่งตั้งแต่รู้ว่ามันทรยศเขาก็สั่งให้ลูกน้องลากมันไปซ้อมและขังไว้ทันทีค่อยเอามาสอบสวน
"ทำไมมึงกล้าทรยศกู ไอ้เชี้ยชิน!!!" หนุ่มรูปร่างสูงแต่ไม่หนาเท่าเมฆนั่งก้มหน้านิ่ง ชินเป็นลูกน้องคนสนิทที่เขาไว้ใจและรักมากที่สุดไม่เคยคิดว่าความรักและความไว้ใจที่มีให้มันจะนำพามาซึ่งความเจ็บปวดได้มากมายถึงเพียงนี้
นี่!!มันเกิดอะไรขึ้น เขาไม่ดีกับมันตรงไหน แทบจะอยู่ด้วยกันยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เมฆมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเจ็บปวดเจียนตาย
ชินไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง ยังคงนั่งคุกเข่า ใบหน้ามีรอยเขียวฟกช้ำไปทั่ว รวมถึงร่างกายหลายแห่ง เมฆสั่งให้ลูกน้องกระทืบมันก่อนที่จะลากมาหาเขาอีกรอบอย่างไม่มีความปราณี
รักมากเขาก็เกลียดมากได้เช่นกัน เมื่อมันไม่รักดีก็ไม่จำเป็นต้องดีกับมันอีกต่อไป!!
"กูถาม มึงต้องตอบ!!" เมฆโมโหเดินไปถีบตรงหน้าอกอีกคนเต็มแรงด้วยความโกรธสุดขีด มันยังคงนั่งนิ่งแถมไม่ยอมสบตาเขา จนเพื่อนต้องดึงออกมาไม่อย่างนั้นมันคงตายอยู่ตรงนั้นแน่ ชินหงายหลังลงไปกระแทกพื้นอย่างแรง ก่อนจะพยุงตัวขึ้นมานั่งในท่าเดิมไม่หนี ไม่ร้องขอความเห็นใจ ไม่มีใครบังคับแต่เขาเต็มใจทำเพราะรู้ตัวว่าผิด
"ผมไม่มีอะไรแก้ตัว"
"กูดูแลมึงมาเกือบสองปี ให้ข้าวให้น้ำมึงกูดูแลมึงไม่ดีตรงไหน ให้มึงอยู่ข้างตัวกูมาตลอด ทำไมมึงถึงกล้าจะทำร้ายกูสิ่งที่มึงทำถ้ากูพลาดคือตาย!! มึงรู้ใช่ไหม!!"
"......." คนผิดนั่งก้มหน้านิ่ง
ไม่มีคำพูดอธิบายใดๆหลุดออกมา การกระทำของมันในตอนนี้ยิ่งสร้างความเดือดดาลให้กับคนร่างสูงเขาพยายามคิดจนหัวแทบระเบิดว่าเขาทำเลวกับมันเมื่อไหร่กันมันถึงหักหลังเขาได้เจ็บปวดถึงเพียงนี้
"แม่งเอ้ย.!!" เมฆตะโกนลั่น ยกมือกุมขมับกรามทั้งสองข้างขบกันแน่น เดินไปมาเหมือนหนูติดจั่นที่ไม่รู้จะทำอย่างไรกับคนตรงหน้าต่อไปดี
"แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะตัดสายเบรกจริงๆแค่แกล้งทำให้พวกนั้นตายใจ”
เสียงทุ้มดังออกมาจากปากที่แตกและมีเลือดไหลซิบออกมาใบหน้าบวมปูด ฟกช้ำแต่ยังเหลือร่อยรอยความหล่อมองมายังเจ้านายนิ่ง เขาไม่เคยคิดจะทำร้ายคนที่มีบุญคุณอยู่แล้วแต่เขามีความจำเป็นต้องทำอย่างนั้นเพื่อความปลอดภัยของเจ้านายตนเองด้วยและความปลอดภัยของครอบครัวเขาเอง
"มึงอย่ามาตอแหล!! อย่าเสือกมาพูดเอาดีตอนนี้" เมฆถุยน้ำลายลงพื้นอย่างขยะแขยงคนที่นั่งจ้องหน้าเขา
มือหนาฟาดไปบนใบหน้าเรียวอย่างระงับโทสะไว้ไม่อยู่จนเกิดเสียงดังจนคนที่อยู่ในห้องต่างก็ตกใจกับอารมณ์ดิบเถื่อนของเจ้านาย ใบหน้าชินหันไปตามแรงฝ่ามือหนาเกิดรอยปื้นแดงเลือดไหลกลบปากออกอีกครั้ง เมฆกัดฟันกรอดเขาปล่อยมันให้มีลมหายใจรอจนการตอนแข่งขันจบไปแล้ว ก็ถือว่าเป็นบุญของมันนักหนา
"ถ้าพี่ไม่เชื่อผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบายถ้าหากไม่เชื่อใจกันแล้วพูดไปก็เปล่าประโยชน์" เสียง พูดประชดประชันอย่างที่มันเคยทำอยู่เป็นประจำสีหน้านิ่งเรียบอย่างไม่กลัวคนที่โมโหอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด
"ไอ้ชิบหาย!! มึงคิดว่ามึงเป็นใคร เอามันไปขังไว้คืนนี้กูจะให้มันรู้ว่าอย่ามาคิดทรยศกู" เมฆมองคนตรงหน้าแทบจะฆ่าให้ตายตั้งแต่ตอนนี้ สิ่งที่เขาเกลียดมากที่สุดในชีวิตคือการโกหกและทรยศหักหลัง
".........." ชินมองหน้าเจ้านายหนุ่มเลือดร้อน แต่ก็ไม่ปริปากพูดอะไรอีก
" มึงเตรียมตัวไปลงนรกคืนนี้ได้เลย ไอ้ชิน"
เมฆหันไปสั่งสันต์ ก่อนจะเดินออกไป เบสกับริวรีบเดินเข้าไปหาชินทันทีด้วยความเป็นห่วง อย่างน้อยพวกเขาก็สนิทกันและชินก็เป็นคนดีแต่มันต้องมีเหตุผลว่าทำไมไอ้เหิมถึงซื้อตัวมันให้ทำเรื่องร้ายกาจพวกนั้นได้
"มึงมีปัญหาอะไรไอ้ชิน ทำไมไม่บอกมันดีๆมึงก็รู้ว่ามันรักมึงกว่าใครทั้งหมด กูดูรู้ว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน ตอนที่รู้ว่ามึงทรยศหักหลัง" เบสถามเด็กหนุ่มน้ำเสียงร้อนรน ดูจากสารภาพรูปของคนตรงหน้าแล้ว ไม่รู้จะรองรับอารมณ์โกรธของเพื่อนเขาได้อีกนานสักเท่าไร
"ผมพูดไปก็เท่านั้นในเมื่อพี่เมฆตัดสินผมไปแล้วด้วยซ้ำ"
ชินรู้สึกน้อยใจที่เมฆไม่เชื่อใจตน อย่างน้อยก็น่าจะฟังกันบ้าง หรือสืบหาความจริงเสียก่อน ไม่ใช่เชื่อเพียงแค่ภาพที่เห็นเท่านั้น แต่ก็รู้ว่าคนอย่างเมฆเป็นคนที่โมโหวู่วามและไม่เคยที่จะฟังใคร
"เฮ้อ กูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้ถ้ามันโมโหหนักขนาดนี้ไม่ใครก็ใครได้ตายไปข้าง" เบสและริวพูดขึ้นอย่างกังวลใจก่อนจะเดินตามชายหนุ่มอีกคนที่ออกไปก่อนหน้าแล้วด้วยอารมณ์หงุดหงิด อารมณ์ของมันอานุภาพสามารถทำล้ายล้างทุกคนที่อยู่ใกล้ๆได้
“จะหนีไหม เดี๋ยวกูช่วย”
สันต์เป็นคนสุดท้ายที่อยู่ในห้อง เอ่ยถามรุ่นน้องที่เขารักและเอ็นดูคนหนึ่งและรู้ว่าเจ้านายก็รักมันมากที่สุด เขารู้ว่าตอนนี้คนทั้งสองกำลังเจ็บปวดพอกัน และเขาเองก็อยากจะรู้สาเหตุว่าทำไมชินต้องทรยศหักหลังเจ้านายตน
“ไม่ครับ ผมจะไม่หนีไปไหน จนกว่าพี่เมฆจะไล่ผมไปเอง หรือไม่ก็ตายกันไปข้างหนึ่ง” ชินพูดพลางน้ำตาซึม เขาไม่กล้าร้องไห้ต่อหน้าเมฆ พยายามกัดฟันข่มใจไว้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะหัวเราะเอาได้
เมื่อเดินมาถึงห้องรับรองที่เป็นห้องของเจ้าของสนามแข่ง เมฆกำลังนั่งกระดกวิสกี้ทำกับมันเป็นน้ำเปล่า เพื่อระบายความคุกรุ่นที่มีอยู่ในใจตน
"เฮ้ย! นั่นมันเหล้า มึงจะกินให้ตายเลยหรือไง"
เบสเดินไปดึงมือที่จับแก้วเหล้าออกจากมือเพื่อนแต่ชายหนุ่มไม่ยอมแถมยังมองตาเขม็งอย่างเอาเรื่องจนเบสต้องยอมปล่อยไป
"กูอยากอยู่คนเดียว พวกมึงกลับไปก่อนหรือก็ตามพวกไอ้มิกซ์ไปที่คลับไอ้เบลก็ได้ "
"เออ กูเข้าใจ ยังไงมึงอย่าฆ่ามันเลยนะมันต้องมีเหตุผลบางอย่าง ไม่อย่างนั้นมันไม่ทำ มึงก็รู้ว่ามันรักมึงจะตายให้ทำอะไรมันก็ทำทุกอย่าง"
ทั้งสองกลัวว่าอีกคนจะขาดสติพลั้งมือทำร้ายชินยิ่งรักและไว้ใจกันมากแค่ไหน มันยิ่งเจ็บปวดใจมากเท่าทวีคูณ ยิ่งเมื่อรู้ว่าถูกคนที่ไว้ใจทรยศหักหลังยิ่งเกลียดมากเท่านั้น
ชายหนุ่มได้เพียงนั่งฟังแต่ไม่พูดหรือรับปากพวกมัน ทั้งสองจึงขอตัวกลับบ้านเมื่อหว่านล้อมแล้วแต่ได้เพียงความเงียบตอบกลับมา
เมฆนั่งหมุนแก้วเหล้าอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง เขาคิดอะไรไปต่างๆมากมายเกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆในวันนี้เมฆมีเพื่อนฝูงทางธุรกิจสนามแข่งมากมาย รวมถึงธุรกิจสีเทาเลี้ยงลูกน้องทั้งในและนอกสังกัดก็เยอะ หากเขาเอ่ยปากอะไรไปทุกคนพร้อมพลีชีพเพื่อเขา เขามั่นใจ เพราะเขาเต็มที่กับลูกน้องทุกคน
แต่กับมัน เขาดึงขึ้นมาจากเด็กอันธพาลจากแก๊งเงินกู้นอกระบบ มาชุบล้างตัวใหม่ให้มันเรียนรู้งาน ให้เรียนพิเศษ มีความรู้และมาช่วยงานเขาจนมันได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นมือขวาของเขา เขาสอนทุกอย่างและรักมันมาก จนกินนอนด้วยกันเหมือนแฟนเสียอกใครๆก็รู้และทุกวันนี้เขาเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกที่มีให้มันด้วยซ้ำ พยายามปฏิเสธตัวเองมาโดยตลอดว่ารักมันแบบไหน พอเห็นภาพของมันที่กำลังตัดสายเบรกรถคันโปรดที่เขาจะใช้ลงสนามวันนี้ ซึ่งหลังจากนั้นภาพวงจรปิดก็ถูกตัดไป
แต่ นั่น!! มันก็บีบหัวใจให้เจ็บปวดมากพอแล้ว จนเขาแทบจะฆ่ามันให้ตายตั้งแต่ตอนนั้นเลยด้วยซ้ำ ดีที่ไอ้เบสและไอ้ริวห้ามไว้ และในสภาพตอนนั้นหากให้เขาลงแข่งกับไอ้เหิมเขาก็คงแพ้มันราบคาบไม่เหลือชิ้นดี ดีที่อคิณเข้ามาได้จังหวะและลงแข่งขันจนชนะ สนามของเขาได้ทั้งชื่อเสียงและได้รับชัยชนะจนทำให้ไอ้เหิมที่ใครก็รู้ว่ามันเก่งแค่ไหนเสียหน้ากลับไป เขาคิดไปเรื่อยเปื่อยก่อนจะเดินไปห้องข้างๆเขาทันที ตอนนี้เขาเองก็เมามาก
แต่ถึงจะเมามากแค่ไหน แต่เขาก็มั่นใจว่าสามารถที่จะอาละวาดอีกคนที่มันทำให้เขาเจ็บปวดอยู่ตอนนี้ได้อย่างราบคาบไม่ยาก
“ตื่น” ขวาข้างขวายกขึ้นเขี่ยร่างของคนที่นอนบนเตียงเล็กๆในห้องเก็บของ ร่างกายของมันสะบักสะบอมฟกช้ำไปทั้งร่าง
"ตื่นขึ้นมาไอ้ชิน" เมฆเอาเหล้าเทราดไปตามตัวอีกคน หลังจากปลุกมันอยู่นาน
มันก็ไม่รู้สึกตัว ชินเป็นคนหน้าตาดีรูปหล่อ ยิ่งแววตาของมันยิ่งน่ามองมีเสน่ห์บ่อยครั้งที่เขาลืมตัวมองมันจนเพื่อนแซว จนกระทั่งเขาเริ่มสนใจมันมากขึ้นๆ จนเกิดเป็นความรู้สึกดี เอามันมาไว้ข้างกายตลอดเวลา ไปไหนมาไหนด้วยกันทุกครั้ง จนใครๆต่างก็รู้ว่า เด็กหนุ่มคนนี้มันคือคนโปรดของเขา แต่เขาก็ไม่เคยฉุกใจคิดเกี่ยวกับสิ่งที่มันทำ
ชินสะดุ้งตื่นสุดแรง เพราะรู้สึกแสบใบตามใบหน้าและร่างกายที่มีบาดแผลอยู่ตามตัวเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเข้มของเจ้านายที่ยืนจังก้าอยู่ข้างเตียงขนาดเล็กในห้องเก็บของใบหน้าดุ ดวงตาคมฉายแววแปลกๆจนเขารู้สึกหวาดกลัว
"พี่เมฆ" เสียงเบาแหบพร่าเพราะเขาถูกงดข้าวอาหารตั้งแต่บ่ายจนตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้วน้ำสักหยดก็ไม่มีตกถึงท้อง
“ใครพี่มึง ห๊ะ!!”
“..........” ชินรีบเม้มปากตัวเองแน่น
“ใครใช้ให้มึงย้ายสำมะโนครัวของคนอื่น กูไม่มีน้องเลวๆอย่างมึงแน่”
มือหนาของเจ้านายเลื่อนมาบีบคางของเขาไว้อย่างแรงราวกับคีมเหล็ก จนเขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของชินถูกซ้อมจนสะบักสะบอมบอบซ้ำเกินกว่าจะมีแรงต่อต้านเจ้านายหนุ่มหัวร้อนคนนี้
"มึงตอบกูมา ว่าทำไมมึงหักหลังกู"
"ผมไม่อยากจะอธิบาย เดี๋ยวก็หาว่าผมแก้ตัวอีกอีกอย่างพี่ก็เป็นศาลเตี้ยตัดสินผมแล้วไม่ใช่เหรอ ผมเลยต้องอยู่ในสภาพนี้"
น้ำเสียงประชดประชนเหมือนน้ำมันที่กำลังราดบนกองไฟอารมณ์ขุ่นมัวที่มีเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม เมื่ออีกฝ่ายพูดแล้วมองหน้าเขาเขม็งสายตานิ่งเรียบของเชนไม่ได้มีแววตาโกรธขึงแต่มีเพียงแววตาเหมือนคนที่กำลังน้อยใจมากกว่า
เมฆจ้องตาอีกฝ่ายกลับเช่นกัน
"มึงกำลังประชดกู" ชินเพียงหัวเราะในลำคอ มาถึงตอนนี้ถ้าถามหาความสงสารจากตัวเขา เพราะตอนนี้เขาคงสะกดไม่เป็น
"ผมมีสิทธิ์ทำอะไรได้ด้วยเหรอครับแม้แต่ตัวเองยังปกป้องตัวเองไม่ได้เลย"
ชายหนุ่มพูดพลางพยายามยืนขึ้น เมฆผลักร่างที่สูงพอๆกับเขาลงเตียงแข็งอย่างแรงจนคนถูกผลักร้องออกมาด้วยความเจ็บ ใบหน้าหล่อนิ่วหน้าบิดเบี้ยวด้วยแรงกระแทกกับเตียงอย่างแรง
"กูอุตส่าห์ไว้ใจมึง มึงยังมาทำกูได้เมื่อถามแล้วไม่บอกกูก็ไม่สนเชี้ยมึงอีกแล้ว"
เมฆก้มลงไปชิดจนริมฝีปากใกล้กัน เสียงลมหายใจขาดห้วงชายหนุ่มมองใบหน้าที่มีรอยฟกช้ำ มีเลือดซึมตรงริมฝีปากแต่เขาไม่สนใจยิ่งเห็นแบบนี้เขายิ่งอยากทำร้ายมันหนักไปอีกชายหนุ่มกระชากเสื้อเชิ้ตบางอีกคนออกจนหลุดขาดวิ่นจนร่องรอยตามตัวฟกช้ำดำเขียวหลายแห่ง
"พี่เมฆจะทำอะไร"
"เพียงแค่นี้มึงยังเจ็บน้อยกว่าที่กูเจ็บ" ชายหนุ่มจับใบหน้าอีกคนแหงนเงยขึ้นก่อนจะฉกริมฝีปากหนาหยักลงไปบนริมฝีปากแห้งผากอย่างแรง จนอีกฝ่ายผงะหน้าหนี แต่ชายหนุ่มไม่ยอมดึงผมไว้ไม่มีความนุ่มนวล อ่อนโยน มีเพียงสัมผัสแห่งความเกลียดชัง
" มึงก็มาเป็นที่ระบายอารมณ์ของกู กูบอกไว้แล้วว่าคืนนี้มึงจะตกนรกทั้งเป็น ถ้ามึงคิดหนีออกไปมึงตาย!!!"
เขากินเหล้าย้อมใจมาก่อนแล้ว เขารู้ว่ามันผู้ชายทั้งแท่งและเขาเองก็เหมือนกัน ความสัมพันธ์แบบชายชายเขาก็ไม่ได้รังเกียจ ถึงแม้ว่าในชีวิตจะไม่เคยคิดว่าจะมีอะไรกับผู้ชายคนไหน เพราะผู้หญิงที่ยอมขึ้นเตียงถวายตัวให้ก็มีให้เลือกจนนับไม่ถ้วน เขาเองก็ไม่เคยขาดแคลนเรื่องอย่างว่า
จนกระทั่งได้มาเจอมัน ความคิดเขาก็เปลี่ยนไป เขายอมที่จะรับในความสัมพันธ์ชายชายกับมัน แต่วันนี้กลับพังไม่เป็นท่า
คืนนี้เขาจะทำให้มันเจ็บมากยิ่งกว่าความรู้สึกที่เขาเจ็บ เขาจะทารุณทำให้ได้อายไม่ให้มันได้เหลือศักดิ์ศรีของความเป็นลูกผู้ชาย ความสัมพันธ์ที่เกิดจากความรักกับความสัมพันธ์ที่เกิดจากความแค้น ความเจ็บปวดทรมานย่อมแตกต่างกัน
ชินไม่มีเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนคนตรงหน้าเขาพยายามสะบัดตัวและผลักอีกคนแต่ไม่สำเร็จ เมฆปลดเสื้อผ้าและกางเกงคนใต้ร่างออกก่อนจะปลดเสื้อผ้าของตัวเอง ภาพร่างกายของคนตรงหน้ายิ่งทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ยิ่งมันดิ้นขัดขืนยามเขาขึ้นคร่อมมันไว้ มือสองข้างถูกเขารวบไว้ด้านบน ส่วนขาทั้งสองข้างถูกเขาใช้เข่ากางออกและแทรกตัวเข้าตรงกลางหว่างขาทำให้อีกคนขัดขืนไม่ได้ อีกทั้งร่างหนาทิ้งน้ำหนักตัวลงจนหมด ทำให้คนใต้ร่างได้เพียงแค่ดิ้นขลุกขลักช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
"ห้ามขัดขืนกู กูบอกมึงแล้วนะ"
"ผมจะทำอะไรได้ล่ะ!!"
"ปากดีไม่เลิกรู้ไว้แล้วก็ดี ให้รู้ว่ามึงกับกูมันต่างกันมาก คิดจะทรยศหักหลังกูอย่างนั้นเหรอ มึงมันอ่อนหัดเกินไป ไอ้ชิน!"
"พี่อยากจะทำอะไรก็ทำเลย ไม่ต้องพูดมาก เพราะพี่เป็นเจ้านายผมอยู่แล้วนี่"
ชินประชดคนตัวโตรู้สึกน้อยใจและอัปยศอดสูกับชะตากรรมของตัวเอง เขาเคยหนีการตามไล่ล่าให้เป็นเมียเสี่ยร่างท้วมมาแล้วครั้งหนึ่ง สุดท้ายเขาก็ต้องมาโดนคนที่เคยช่วยชีวิตครั้งนั้นกำลังจะทำเหมือนกันกับเสี่ยโชค ต่างกันก็แค่คนที่อยู่บนร่างเขาตอนนี้เป็นคนที่เขารักมากก็เท่านั้นเอง
"มึงเป็นขี้ข้า มีหน้าที่ทำตามคำสั่งอย่างเดียว"
สายตาของทั้งคู่จ้องตากันต่างคนต่างความรู้สึก เมฆไม่รอช้าก้มลงซุกตรงคอขาวของชิน ชินเป็นชายหนุ่มที่หน้าตาดี ผิวขาว รูปร่างสูงใหญ่แต่ไม่บึกบึนเช่นเขา ส่วนเมฆจะตัวหนากว่าและผิวเข้มสีแทนดูมีเสน่ห์ ชายหนุ่มกัดและขบอย่างแรงไม่มีความอ่อนโยน ทุกจุดที่เขาสัมผัสเต็มไปด้วยร่องรอยอย่างจงใจ ก่อนจะไล้ริมฝีปากลงไปยังยอดชูชันทั้งสองข้างและไม่ลืมขบเม้มมันอย่างแรงจนแทบจะหลุดติดปากออกมา
มือชายหนุ่มอีกข้างไล้ลงไปยังส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายที่ตอนนี้มันเริ่มตื่นตัวจากสัมผัสเร่าร้อน ถึงแม้จะรุนแรงแต่มันก็ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเสียวซ่าน ยามลมหายใจอุ่นเป่ารดไปตามร่างกายเปลือยเปล่า
