บทที่ 2 บทที่ 1 ผู้ชายใจร้าย
หลังจากที่เสร็จสมจากกิจกรรมบนเตียงนอน เสือก็พามีนาออกมากินข้าวข้างนอกเพราะตั้งแต่เมื่อคืนทั้งสองคนยังไม่ได้กินอะไรกันเลย
"อยากกินอะไรคะ"
"พี่เสือเลือกให้มีนาหน่อยสิคะ มีนาเหนื่อยไม่มีแรงเลย"
"งั้นกินอาหารญี่ปุ่นที่มีนาชอบดีมั้ย"
หญิงสาวพยักหน้ายิ้มกว้างซบใบหน้าลงกับไหล่หนา สายตาจ้องมองพนักงานที่ยิ้มยั่วยวนเขาต่อหน้าเธอก่อนจะเบ้ปากใส่ด้วยความหมั่นไส้
"เอาเซตนี้ครับ"
"ได้ค่ะ"
"ขออูนิเพิ่มด้วยนะครับ"
"ค่ะ งั้นขอทวนรายการนะคะ"
พนักงานทวนเมนูที่ชายหนุ่มสั่งจากนั้นก็เดินออกไปทันที เสือหันมองหญิงสาวข้างกายก้มหน้ามองเธอก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ หน้าผากของเขาแตะชิดหน้าผากของเธอ และเพิ่งรู้ว่าหญิงสาวตัวร้อนจี๋
"ทำไมตัวร้อน"
"หือ... ไม่รู้ค่ะแต่มีนาปวดหัวนะคะ"
เธอกุมหน้าผากตัวเองเอาไว้แน่นหลับตาลงพักสมองเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น เสือโอบรอบเอวหญิงสาวเอาไว้ดึงเธอมาสวมกอดแนบอกและรู้สึกเลยว่าร่างกายของเธอร้อนรุ่มมากเหมือนไฟแผดเผา
"รีบกินเดี๋ยวพี่พาไปหาหมอ"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะเดี๋ยวไปกินยาพาราเอา"
"ได้ยังไงล่ะ... ไปหาหมอเลยเดี๋ยวเป็นอะไรเยอะจะยุ่งเอา ลำบากคนอื่นอีก"
หญิงสาวมองสบตาชายหนุ่มด้วยใบหน้าเศร้าหมอง การกระทำดูเหมือนจะห่วงใยและใส่ใจเธอมากแต่คำพูดของเขามันทำร้ายจิตใจเธอมาก
"ไม่เห็นต้องพูดขนาดนั้นเลยค่ะ มีนาก็ดูแลตัวเองมาตลอดไม่ได้ลำบากใคร"
"พี่แค่เปรียบเปรยไง"
เธอเบือนหน้าหนีเขาไปทางอื่น ขอบตาร้อนผ่าวเพราะอุณหภูมิในร่างกายเพิ่มขึ้นสูง ชายหนุ่มดึงน้องสาวเข้ามาแนบชิดลูบผมเธออย่างแผ่วเบาก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนลง
"พี่ขอโทษที่ใช้คำไม่ดี"
"ช่างมันเถอะค่ะ อาหารมาแล้วพี่เสือกินเถอะค่ะเดี๋ยวจะหิวนะ"
"ห่วงตัวเองเถอะ รีบกินเลยเดี๋ยวพี่พาไปส่งโรงพยาบาล"
เขาตักกับข้าวให้หญิงสาวตรงหน้าหลายอย่าง มีแต่ของที่เธอชอบทั้งนั้น มีนาใช้ตะเกียบคีบกินไม่กี่คำเพราะไอร้อนในร่างกายของเธอทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดและไม่อยากจะกลืนอะไรลงท้องในเวลาแบบนี้
"ไปหาหมอดีกว่าพี่ว่าเราไม่ไหวล่ะ"
เขาเรียกพนักงานให้มาห่อของกินใส่กล่องกลับบ้านให้หมดและจะได้พามีนาไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย และถ้าเดาไม่ผิดสาเหตุคงเป็นเรื่องเซ็กซ์จากเมื่อคืน ที่เขาทำรุนแรงกับเธอมากเกินไปเลยทำให้วันนี้ร่างกายอ่อนเพลียไข้จับ
"พี่เสือเป็นห่วงมีนาเหรอคะ"
เธอยิ้มออกมาอย่างดีใจกอดแขนเขาไว้แน่นเพราะรู้สึกไม่มีแรงจะเดินไปข้างหน้า ชายหนุ่มจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยก็อุ้มหญิงสาวไปขึ้นรถและให้เธอช่วยหิ้วของกินติดมือมาด้วย
และเมื่อมาถึงที่โรงพยาบาลเขารีบพาเธอเข้าไปตรวจร่างกายทันที คุณหมอให้ยาลดไข้และตรวจร่างกายเบื้องต้นดูเหมือนจะไม่ค่อยได้พักผ่อนและอ่อนแรงจึงเป็นสาเหตุให้เธอตัวร้อนไม่สบายเอาได้
"เติมน้ำเกลือสักแป๊บหนึ่งนะครับจะได้แข็งแรงขึ้น"
"ขอบคุณครับคุณหมอ"
เสือเอ่ยขอบคุณคุณหมอ หันมามองหญิงสาวที่นอนนี้นอนนิ่งอยู่บนเตียงในสภาพหมดเรี่ยวแรงคงเพราะฤทธิ์ยาด้วย
"ไหวมั้ย"
"ไม่เป็นไรค่ะรู้สึกเพลียเฉย ๆ เดี๋ยวก็ดีขึ้นค่ะ"
เธอยื่นมือไปกุมมือชายหนุ่มเอาไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าเขาจะทิ้งเธอไป ช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุดเธอต้องการเขามากและต้องการเขาคนเดียวเท่านั้น
"อยู่กับมีนานะคะพี่เสือ"
"พี่ก็ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย นอนเถอะพี่นั่งอยู่เป็นเพื่อน"
เขาลากเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง ปล่อยให้หญิงสาวกุมมือเขาเอาไว้ใบหน้าสวยค่อย ๆ หลับตาลง ปล่อยลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เขาลูบผมเธออย่างเอ็นดู ถึงแม้จะไม่มีความรักในเชิงชู้สาวให้แต่เขารักและหวังดีกับเธอแบบพี่น้อง รักและเป็นห่วงมากเลยด้วย
ไม่นานก็มีเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือน เสือหยิบโทรศัพท์กดรับสายทันทีเพราะเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทของเขา
"ว่าไงระริน"
(เสือคะคุณอยู่ไหน มารับระรินหน่อยได้มั้ยคะ หารถกลับไม่ได้เลยค่ะระรินอยู่ที่มหาวิทยาลัยค่ะ)
"ไปทำอะไรตรงนั้น วันนี้มหาวิทยาลัยปิดนี่"
(ลืมของอะ ระรินเวียนหัวเดินออกไปหน้ามหาวิทยาลัยไม่ไหวค่ะ แต่ถ้าเสือไม่ว่างไม่เป็นอะไรนะระรินเดินออกไปเอง)
หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยประโยคที่น้อยใจชายหนุ่ม เสือเหลือบสายตามองมีนาที่นอนหลับอยู่และคิดว่าออกไปรับระรินแป๊บเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั่ง
"งั้นรอที่นั่นแหละเดี๋ยวเราไปรับ"
มีนาที่ได้ยินทุกอย่างก็ลืมตาขึ้นมองหน้าชายหนุ่มก่อนจะส่ายหน้าทันที เธอรู้จักผู้หญิงคนนั้นดีหล่อนชอบเรียกร้องความสนใจจากพี่เสือทั้งที่ตัวเองก็มีแฟนอยู่แล้ว และพี่เสือก็ดูเหมือนจะชอบผู้หญิงคนนั้นจึงยอมแม่นั่นทุกอย่าง
"ไม่ไปได้มั้ยคะ พี่เรียกแกร็บไปรับก็ได้"
"พี่ไปแป๊บเดียวเอง มหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ไกลจากที่นี่มากนักหรอก มีนานอนหลับนะเดี๋ยวพี่มา"
เขาปล่อยมือเธอก่อนจะรีบเดินออกไปทันที มีนาถึงกับปล่อยโฮออกมาทั้งที่เธอไม่สบายต้องการเขาอยู่ข้างกายแต่ทำไมเขาถึงเลือกที่จะไปหาผู้หญิงคนนั้นแทนที่จะอยู่กับเธอ
"พี่เสือ...! กลับมานะ ฮึก"
เธอมองชายหนุ่มออกไปจนลับสายตา ดึงสายน้ำเกลือออกจากข้อแขนของตัวเองก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักฟื้น พยาบาลเห็นคนไข้ออกจากห้องโดยไม่มีสายน้ำเกลือแถมยังมีเลือดติดอยู่ที่ข้อมืออีก พวกหล่อนรีบวิ่งมาจับตัวเธอไว้ เช็ดเลือดออกจากหลังมือก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน
"ทำไมดึงสายน้ำเกลือออกแบบนี้คะ"
"อยากกลับบ้านค่ะ ฮึก...! ฉันจะกลับบ้าน"
"แต่ว่าคุณหมอให้เติมน้ำเกลือก่อนนะคะ"
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอก ฉันดีขึ้นแล้วค่ะฉันจะกลับบ้าน"
คุณหมอรีบวิ่งมาดูคนไข้ด้วยความเป็นห่วง มองใบหน้าสวยที่เปื้อนคราบน้ำตาก็อดสงสารไม่ได้จริงๆ
"โอเค... เดี๋ยวหมอจะให้กลับบ้านนะครับ แต่ต้องมีคนมารับนะ"
"เดี๋ยวโทรเรียกพี่ชายให้มารับค่ะ"
เธอหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดโทรออกไปหาเฮียมาร์คของเธอ และไม่นานเขาก็กดรับสายทันที
(ว่าไงน้องตัวแสบ)
"น้องอยู่โรงพยาบาลค่ะมารับหน่อยสิ"
(อะไรนะ... ไปทำอะไรที่โรงพยาบาลแล้วเป็นอะไรมั้ยบอกพี่มา)
"ไม่เป็นไรค่ะดีขึ้นแล้วปวดหัวนิดหน่อย มารับน้องหน่อยนะคะเฮีย เดี๋ยวรออยู่ที่ตึก F"
(โอเคเดี๋ยวพี่รีบไป)
เธอกดวางสายก่อนจะมองหลังมือตัวเองที่มีรอยคราบเลือดเปื้อนติดอยู่และมีพยาบาลช่วยเช็ดทำความสะอาด หรือว่าเธอจะรักเขามากจนเกินไปทั้งที่เขาไม่มีความคิดในการรักเธอในเชิงชู้สาวแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว และที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือเขารักคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ...
