บทที่ 52 ขอนอนกอดเฉย ๆ

ช่วงเย็นในรั้วมหา'ลัย กว่าการบรรยายในคลาสวิชาสุดท้ายจะสิ้นสุดลง ท้องฟ้าด้านนอกตึกคณะก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมพายุพัดเอาความเย็นฉ่ำของหยาดน้ำฝนมาปะทะตัวอาคารจนเสียงดังอื้ออึง นักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยเบียดเสียดกันกลับบ้าน แต่สำหรับโฟล์คและน้ำหวาน พวกเขายังคงต...