บทที่ 13 หมูกะทะ 2
“มุมมองความรักของผู้ชายกับผู้หญิงนี่มันสวนทางกันจังเลยเนอะ” ตาร์ทอดถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลง “ผู้หญิงเราน่ะ... ไม่ได้ต้องการบ้านหลังใหญ่โตหรือเงินทองล้นฟ้าขนาดนั้นหรอกคุณปูน สิ่งที่เราต้องการมากที่สุดในความสัมพันธ์คือ ‘ความอุ่นใจ’ ความรู้สึกที่ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หรือในวันที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งสัปดาห์ จะมีผู้ชายคนนี้คอยนั่งอยู่ข้าง ๆ คอยรับฟัง คอยแชร์ความรู้สึกร่วมกัน... แต่พอหันไปแล้วเจอแต่ความว่างเปล่า มีแค่ข้อความส่งมาหรือโทรมาบอกว่า ‘ติดงาน’ ซ้ำ ๆ นานวันเข้า ความรู้สึกอุ่นใจมันก็กลายเป็นความชินชา และลงท้ายด้วยความห่างเหินในที่สุด”
“นั่นสินะครับ...” ปูนพยักหน้ารับเบา ๆ ยอมรับในคำอธิบายของรุ่นพี่ “ผู้ชายมักจะมองไปที่ ‘เป้าหมายในอนาคต’ จนลืมรักษา ‘ความรู้สึกในปัจจุบัน’ ของคนข้าง ๆ ส่วนผู้หญิงก็ต้องการ ‘ปัจจุบันที่มั่นคงทางใจ’ จนบางทีก็ทนรออนาคตที่ยังมาไม่ถึงไม่ไหว... สุดท้ายพอมันจูนกันไม่ติด วงจรความรักมันก็ช็อตสปาร์ก ระเบิดตู้ไฟพังยับเยินเหมือนตู้ MDB โรงงานผมไม่มีผิด”
คำเปรียบเปรยเชิงช่างของปูนทำให้ตาร์หลุดหัวเราะคิกออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “คุณปูนนี่นะ... ขนาดอกหักช้ำรักขนาดนี้ ยังลากไปเปรียบเทียบกับตู้ไฟ MDB ได้อีก สมเป็นหัวหน้าช่างจริง ๆ เลย!”
ปูนเลิกคิ้วหนา แววตาดุ ๆ ตอนแรกเริ่มผ่อนคลายกลายเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “ก็มันเรื่องจริงนี่ครับ งานระบบไฟฟ้ามันยังซ่อมแซม เดินสายบายพาสเปลี่ยนพาร์ทอะไหล่สำรองได้... แต่ระบบความรักความรู้สึกของคนเนี่ย ถ้ามันไหม้ละลายไปแล้ว ต่อให้เอาทีมวิศวกรฟาสตแทร็กที่เก่งที่สุดในโลกมาแก้ มันก็รันระบบกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้อยู่ดี”
ตาร์จ้องมองใบหน้าคมคายของช่างหนุ่มรุ่นน้องท่ามกลางควันหมูกระทะที่ลอยอวล เธอมีแฟนอยู่แล้วและมั่นคงในความรักครั้งนี้มาก ความรู้สึกหวั่นไหวชู้สาวจึงไม่มีเลยแม้แต่น้อย แต่ในฐานะเพื่อนมนุษย์ร่วมโลกที่ตกอยู่ในสถานการณ์ ‘ประสบปัญหาเดียวกัน’ คือความเซ็งและความเหงาจากการทุ่มเทชีวิตให้งานและการรอคอย ตาร์กลับรู้สึกว่าการได้มานั่งคุยเปิดใจกับปูนในค่ำคืนนี้มันช่วยปลดล็อกความอัดอั้นในใจของเธอไปได้มากทีเดียว
“ขอบคุณนะคุณปูน... ที่ยอมมานั่งฟังฉันบ่นเรื่องแฟน และยอมแชร์เรื่องแย่ ๆ ของตัวเองให้ฟัง” ตาร์ยิ้มบาง ๆ พลางชูแก้วน้ำเอสโคล่าขึ้น “ถือซะว่าคืนนี้เรามาเติมพลังงานลบให้กลายเป็นศูนย์แล้วกัน”
ปูนยิ้มรับ ยื่นแก้วน้ำของตัวเองไปชนกับแก้วของตาร์เสียงดัง แก๊ง! “ด้วยความยินดีครับคุณตาร์... ชนแก้วให้กับคนเซ็งและคนช้ำรักครับ”
ค่ำคืนอันห่อเหี่ยวผ่านพ้นไปด้วยบทสนทนาแลกเปลี่ยนมุมมองความรักของชายหญิงที่ตรงไปตรงมาและลึกซึ้ง ท่ามกลางเสียงซู่ซ่าของหมูกระทะและกลิ่นหอมกรุ่น... ความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรมหน้างานระหว่างเซลล์สาวรุ่นพี่กับช่างหนุ่มรุ่นน้อง กำลังค่อย ๆ ถักทอสายใยความเข้าใจและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้นโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว!
