บทที่ 41 ดอยขะม้อ

ช่วง 200 ขั้นแรก... ตาร์ยังคงเดินเชิดหน้า ชวนคุยอย่างมั่นใจ “เหอะ! ก็ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นสักหน่อย”

ช่วง 500 ขั้นผ่านไป... เสื้อยืดของหญิงสาวเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสียงหัวเราะหายไป เหลือเพียงเสียงถอนหายใจและเสียงหอบแผ่ว ๆ

และเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นที่ 1,000... สภาพของยัยเซลล์สาวเมืองกรุงผู้โฉบเฉี่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ