บทที่ 50 คำบอกลาที่ไร้การบอกกล่าว

​หมับ!

​ตาร์ชะงักกึก ร่างบางแข็งเกร็งไปชั่วขณะเมื่อถูกปูนดึงเข้าไปกอดแน่น แรงกอดของเขาเต็มไปด้วยความโหยหา ความเจ็บปวด และความเคว้งคว้าง ชายหนุ่มซบหน้าลงกับลาดไหล่ของยัยเซลล์สาว สะอื้นไห้ออกมาอย่างหมดท่า ร่างกายของเขาสั่นเทาไปทั้งร่างจนสัมผัสได้

​“คุณปูน...” ตาร์พึมพำเสียงสั่น ความตกใจเปลี่ยนเป็นความ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ