บทที่ 57 สนาม(รัก)อันตราย บทที่ 14 เป็นตัวเอง

เช้าของวันที่แสนจะสดใส แสงสีทองของดวงอาทิตย์ทอประกายสว่างขึ้นบ่งบอกถึงเวลาของเช้าของวันใหม่ โดยปกติของคนที่นอนเต็มอิ่มวันนี้คงได้มาทำงานด้วยรอยยิ้มของความสดใสบนใบหน้า ต่างจากฉันที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืนดวงตาก็เริ่มพร่าเบลอมองแทบไม่เห็น ช่วงนี้แทบจะลุยเวรดึกเกือบทุกคืน ร่างกายก็ยิ่งรู้สึกทรุดโทรมราวกับผี...