บทที่ 61 สนาม(รัก)อันตราย บทที่ 18 ไม่รู้ตัว

"รีบขึ้นมาสิหมอ รออะไร" เสียงทุ้มของคนนั่งคร่อมรถคันใหญ่หรือเสือเทาลูกคนโปรดลอดออกมาจากหมวกกันน็อก หันมองหมอเค้กที่ยืนลังเลอยู่ข้างรถ มือหนึ่งกำมือเอาไว้แน่น อีกมือก็แตะเบาะหลังอย่างไม่มั่นใจ สายตากวาดมองสนามกว้าง สลับกับเบาะซ้อนหลังก็กลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ

"ก็…ฉันกลัว" เธอตอบอู้อี้ เสียงหายเข้าไปในลำค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ