บทที่ 42 คนขับรถคันนั้น

"มึงสอบไหวแน่นะ" ไม่ไหวก็ต้องไหว! ฉันพยักหน้าตอบเพื่อนรักทั้งสองที่นั่งประกบซ้ายขวาอยู่หน้าห้องสอบ

" สอบวันสุดท้ายแล้ว กูต้องไหว"

" เก่งมากเพื่อนกู คุณคิณฟื้นมาต้องภูมิใจในตัวมึง "

" กูก็หวังให้เขาตื่นมาเร็วๆ " มืออุ่นๆ ที่กำลังจับไหล่ฉัน มือบางๆที่กำลังลูบหลังฉัน ฉันไม่ได้ตัวคนเดียว จะมามัวอ่อนแอไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ