บทที่ 2 ตอนที่ 2
ตอนที่ 2
" ออกไปได้เเล้วเด็กกูกำลังจะมา "คาถาบอกร่างบางที่กำลังนอนระทวยอยู่ที่พื้นด้วยสายตาราบเรียบเย็นชาจนร่างบางที่นอนอยู่ถึงกับน้ำตาคลอด้วยความเจ็บปวด เขาเอาเธอพึ่งเสร็จเเต่นัดคนอื่นต่อเนี่ยนะ จิตใจเขาทำด้วยอะไรกันเธออยากจะรู้จริงๆ
" เฮียนัดใครมาอีก พึ่งเอามายเสร็จนี่มันยังไม่พออีกใช่ไหมถึงได้ไปหาเศษหาเลยไม่หยุดเเบบนี้บอกมาสิว่าเฮียนัดอีตัวที่ไหนมา!!! "มายาตวาดร่างสูงออกไปเสียงดังลั่นด้วยความโกรธเเละเสียใจ จะมีสักครั้งไหมที่เขาจะพูดดีๆกับเธอบ้างหลังเอากันเสร็จ
" ไปเรียกเขาอีกตัวเเล้วตัวมึงล่ะมีอะไรดี ที่กูต้องหมั้นกับมึงเเบบนี้ไม่ใช่เพราะพ่อเเม่มึงเร่เอามึงมาขายให้ครอบครัวกูหรือไง ครอบครัวจะล้มละลายอยู่เเล้วเเต่ดันไม่ยอมรับความจริงเเล้วผลเเม่งก็เสือกมาตกอยู่ที่กูเเบบนี้ มึงคิดว่ากูควรทำยังไงห่ะ! กูไม่เรียกมึงว่ากะหรี่ก็ดีเท่าไรเเล้ว! "มายาถึงกับสะอึกเมื่อเจอเขาตอกกลับมาเเบบไม่ไว้หน้า
เธอมองร่างสูงที่เปรียบเสมือนอัศวินขี่ม้าของตัวเองด้วยสายตาร้าวรานเพราะไม่คิดว่าเขาจะโหดร้ายเเละเลือดเย็นได้ขนาดนี้ เฮียคาถาที่เธอเคยรู้จักหายไปไหนเเล้ว
" ฮึก! ฮะ..เฮีย ทะ.."
" ไม่ต้องพูด รีบใส่เสื้อผ้าเเล้วออกไปซะก่อนที่เด็กกูจะมา ไป๊!! "
" ฮึก! "มายามองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาตัดพ้ออีกครั้งก่อนที่เธอจะเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาสวมใส่อย่างเชื่องช้าเพราะทำอะไรไม่ถูก มันก็จริงอย่างที่เขาว่าเพราะครอบครัวของเธอบีบบังคับเขาเขาเลยเป็นเเบบนี้
ผู้ชายอย่างเฮียคาถาไม่ชอบการผูกมัดเธอรู้ดีเเต่เธออยากจะบอกเขาเหลือเกินว่าเธอไม่ได้อยากจะหมั้นกับเขาเลย เเล้วถ้ามีทางออกที่ดีกว่านี้ลูกบ้านเล็กเเบบเธอก็คงไม่ยอมให้เขาข่มเหงรังเเกเเบบนี้เเน่ๆ
"...."เธอใส่เสื้อผ้าไปเเล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองไปอย่างน่าอดสูเเต่จะให้ทำยังไงได้ยังไงครอบครัวของเธอก็ต้องพึ่งใบบุญของเขาอยู่ดี ถึงมันจะเจ็บปวดเเต่เธอก็ต้องทนต่อไป
" มายไปก่อนนะคะเฮีย "
"...."พอเเต่งตัวเสร็จเธอก็หันไปพูดกับคาถาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
เเต่ร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานกลับไม่หันมาพูดหรือกันมาสนใจเธอเลยสักนิด เธอมองหน้าเขาผ่านม่านน้ำตาอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองเเล้วเดินออกมาจากห้องของเขาอย่างรวดเร็ว
ทนไม่ไหว เธอจะทนไม่ไหวอยู่เเล้วทำไมต้องใจร้ายขนาดนี้ด้วย
แอด~ ปัง!
" ฮึก! จะใจร้ายกับมายไปถึงไหน ฮื่อออ~ "พอประตูห้องของคาถาถูกปิดลงมายาก็ปล่อยโฮออกมาจนตัวสั่นโยนไปหมด เธอหันหลังมองกลับเข้าไปในห้องเเล้วร้องให้ออกมาอย่างไม่อายใคร
คงเพราะชั้นนี้เป็นชั้นผู้บริหารเลยไม่มีใครขึ้นมานอกจากคนที่ได้รับอนุญาติจากเจ้าของชั้นอย่างคาถา
" ฮื่ออ~ ฉันต้องทนไปอีกนานเเค่ไหนกันนะเฮีย เมื่อไรเฮียถึงจะเลิกทำร้ายกันเเบบนี้ ฮึก!"เธอยืนร้องให้อยู่เเบบนั้นอีกพักก่อนจะเดินไปที่ลิฟเเล้วปาดน้ำตาทิ้งไปอย่างลวกๆ
เธอไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนเเอของเธอเพราะเธอได้เรียนรู้เเล้วว่ายิ่งเธอร้องให้ทุกคนคนรอบข้างก็จะยิ่งสมเพชเธอ โลกใบนี้มันไม่มีที่ยืนให้กับคนอ่อนเเอเธอรู้ดี
เเต่สำหรับเขา เฮียคาถาเธอไม่เคยห้ามความอ่อนเเอนั้นได้เลย
เพราะเขาเป็นคนที่เห็นความอ่อนเเอของเธอมาก่อน
เห็นมาตั้งเเต่เด็กๆเเล้ว.....
ติ้งง!
"..."เสียงลิฟที่เปิดออกทำให้มายาเตรียมจะก้าวขาเข้าไปด้านในเเต่เธอก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มกำลังส่งยิ้มหวานมาให้เธออย่างเย้ยหยันทั้งๆที่เธอจำได้ว่าไม่เคยมีเรื่องกับเจ้าหล่อนมาก่อน
นี่คงเป็นเด็กที่เฮียคาถาของเธอพูดถึงสินะ หึ!
เขามักจะเลือกผู้หญิงที่ตรงข้ามกับเธอเสมอเลย สงสัยจะเกลียดกันจริงๆสินะ เฮียคาถา
" ไม่ต้องห่วงนะคะพี่มายาขา~ เบอรี่จะดูเเลเฮียคาถาให้เองไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ^^"มายาปรายสายตามองร่างบางที่กำลังยืนส่งยิ้มเย้ยหยันให้กับเธอด้วยสายตานิ่งก่อนที่เธอจะก้าวขาเดินเข้าไปในลิฟเเล้วกดปิดลิฟทันที
เเต่ก่อนที่ลิฟจะปิดลงเธอก็ขยับปากเเสยะยิ้มออกมาจนยัยเบอรี่ที่ยืนอยู่ด้านนอกถึงกับชะงัก
เเต่อะไรก็คงไม่สะใจเท่ากับที่มายายกมือเเล้วบอกลาเธอด้วยเสียงนิ่งๆตามสใต้ของเธออีกเเล้ว
" บาย~ กะหรี่^^ "
ขอโทษทีนะ เธอยอมเเค่เฮียคาถาคนเดียว เเต่ผู้หญิงตรงหน้าเธอน่ะยอมมาเเล้วเกือบครึ่งมหาวิทยาลัย
เธอคงได้เเต่ภาวนาขอให้หล่อนไม่เป็นโรคนะเพราะเธอไม่อยากติดโรคจากคาถาเท่าไร :)
