บทที่ 4 ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

@หลายวันต่อมา

ภายในห้องนอนคอนโดหรูของคาถา มายากำลังนอนหลับตาพริ้มด้วยใบหน้าเมื่อยล้าเเบบสุดๆ เพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาคาถาไม่ได้กลับมานอนที่ห้องเหมือนเดิมเเถมเขายังไม่โทรมาบอกเธอด้วยว่าเขาไปไหน

เเต่ถึงเขาไม่บอกอะไรเธอเธอก็รู้อยู่ดีว่าผู้ชายที่เป็นคู่หมั้นของเธอไปไหนบ้าง

ไม่ใช่เพราะว่าเธอตามสืบหรืออะไร

เเต่เเค่เธอเลื่อนหน้าจอเข้าโซเชียลเธอก็ได้รับรู้ข่าวสารของเขาเเล้ว เเละดูเหมือนว่าช่วงนี้เขาจะขยันเป็นขาวบ่อยโดยที่ไม่สนใจเลยว่าข่าวนั้นจะทำร้ายความรู็สึกของคู่หมั้นมากน้อยเเค่ไหน

" หึ! จะทนไปได้เเค่ไหนนะมายา จะทนไปได้เเค่ไหนกัน "ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเเล้วปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้รินใหลออกมาจากหางตาทั้งสองข้าง

ทุกครั้งที่ฉันเปิดโทรศัพท์ของตัวเองฉันมักจะเห็นข้อความที่ผู้หญิงของคาถาเเท็กมาหาเขาอยู่เสมอ เเละไม่ใช่เเค่นั้น บางรูปยังเป็นรูปที่เขานอนกอดผู้หญิงอื่นเเล้วพวกหล่อนเเท็กมาหาเขาก็มี เเล้วเเบบนี้ฉันจะทนไปได้อีกนานเเค่ไหนกัน ต้องให้ฉันเจ็บไปถึงไหนเขาถึงจะพอ หรือต้องให้ฉันเจ็บเจียนตายไปเลยเขาถึงจะพอใจ ฉันเจ็บจนจะไม่ไหวอยู่เเล้วเขาเคยรับรู้มันบ้างไหม

" ฮึก! จะทำร้ายกันไปถึงไหน อึก! เเค่นี้มันยังไม่พออีก ฮึก! หรือไง ฮื่ออ~ มายด์เจ็บจนจะตายอยู่เเล้ว ฮื่อออ~ "ฉันนอนเอามือทุบหน้าอกของตัวเองไปมาเเล้วนอนขดตัวร้องให้อยู่ใต้ผ้าห่มจนเริ่มหายใจไม่ออกเข้าไปทุกที

ยังดีที่เขายังเหลือพื้นที่ว่าให้เธอได้มีที่ยืนบ้างเพราะอย่างน้อยเขาก็ไม่เคยพาผู้หญิงของเขาเข้ามาในห้องนี้หรือคอนโดนี้เลยสักครั้ง เพราะถ้าเขาพามาจริงๆ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

เเค่นี้ฉันก็สมเพชตัวเองจะตายอยู่เเล้ว เเต่ถ้าเขาจะพาใครมาอีกฉันก็คงทำอะไรไม่ได้

แอดดด~ ปึง!

" คิกๆ ว้าวนี่ห้องของคาถาเหรอคะเนี่ยหรูมาเลยค่ะ จีนอยากมาอยู่จังเลยอ่ะ "เเต่ดูเหมือนสิ่งที่ฉันกำลังกลัวมันกำลังเกิดขึ้นเเล้วสินะ หมอนั่นพาผู้หญิงของเขาเข้ามาในพื้นที่ที่มีฉันอยู่เเล้ว

" อยากมาอยู่จริงหรือไง "ฉันถึงกำมือตัวเองเเน่นเมื่อได้ยินเสียงเฮียคาถาถามยัยนั่นออกไป หัวใจฉันตอนนี้มันกำลังปวดหนึบปวดหน่วงไปหมดเเล้วจริงๆ เพราะเหมือนผู้หญิงคนนี้จะไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านมา

พรึบ!

" ทำร้ายกัน อึก! เเค่นี้ยังไม่พอสินะ "ฉันลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าตัวเองไว้เเล้วปล่อยให้น้ำตาใหลรินออกมาเรื่อยๆ เพื่อรอฟังว่าคนด้านนอกจะพูดอะไรกันต่อ ฉันเคยสงสัยนะว่าเฮียคาถาที่ฉันรู้จักยังมีตัวตนอยู่บ้างไหม...?

" ถ้าบอกว่าจะมาอยู่ ถาจะทำยังไงคะถาจะให้จีนอยู่เหรอ^^ "

" ฮึก! อึก! "ฉันเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้เเน่นเพื่อไม่ให้คนที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจของตัวเองเเล้วรอฟังว่าเฮียคาถาจะตอบยัยนั่นว่าอะไร หัวใจของฉันตอนนี้มันชาจนเเทบไม่รู้สึกอะไรอยู่เเล้ว

" มาสิ เเต่ผมขอเคลียร์เรื่องคู่หมั้นผมก่อนนะพอดีทางบ้านผมให้ผมหมั้นน่ะ เเบบที่ผมบอกจีนไง :) "

" เหรอค่ะ งั้นเเบบนี้เรื่องของเรามันจะเป็นยังไงต่อละคะคาถา ถ้าที่บ้านคุณไม่ยอมรับจีนละคะจีนกลัวนะ "

" ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวผมคุยเอง มันก็เเค่หมั้นน่ะผมไม่เเต่งกับยัยนั่นหรอกจีนสบายใจได้ "

"....."ฉันนั่งกอดเข่าฟังสองคนนั้นคุยกันด้วยหัวใจที่เจ็บปวดทางบ้านให้หมั้น ไม่มีทางเเต่งงั้นเหรอเขากล้าพูดกับยัยนั่นเเบบนั้นได้ยังไง เฮียคาถาที่ฉันรู้จักตายไปเเล้วจริงๆ สินะ ฉันไม่ควรคาดหวังอะไรจากเขาเลยจริงๆ

กริ๊งง~ กริ๊งง~

" เฮือก! "ฉันสะดุ้งสุดตัวเเล้วรีบหันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเเล้วจ้องมันด้วยสายตาพร่าเลือน

คุณเเม่

เเละยิ่งเห็นว่าปรายสายเป็นใครน้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอีกครั้งจนฉันเริ่มที่จะหายใจไม่ออก ฉันรีบปาดน้ำตาของตัวเองทิ้งเเล้วตั้งสติของตัวเองก่อนจะเอื้อมมือไปกดรับสายคุณเเม่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้มันสั่นจนท่านจับสังเกตุได้

ติ๊ด!

" ค่ะเเม่.. "