บทที่ 5 ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

ติ๊ด!

" ค่ะเเม่.. "ฉันกรอกเสียงของตัวเองลงไปเเล้วกำโทรศัพท์ของตัวเองเเน่น

(เป็นอะไรหรือเปล่าลูก มีอะไรหรือเปล่าทำไมเสียงสั่นๆ เเบบนั้นละนี่ลูกร้องให้เหรอมายด์) เเค่ประโยคนี้ประโยคเดียวทำให้ฉันถึงกับต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกมาจากหูเเล้วสะอื้นให้จนตัวสั่นโยนไปหมด

คนเดียวที่รับรู้ความรู้สึกของฉันคงจะมีเพียงเเค่เเม่ของฉันคนเดียวสินะ

เเค่คำพูดสั้นๆ ของฉันที่เปล่งออกไปท่านก็รู้เเล้วว่าฉันไม่โอเค ฉันรีบปาดน้ำตาทิ้งเเล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาเเนบหูของตัวเองอีกครั้ง เพราะกลัวว่าเเม่ของฉันจะไม่สบายใจไปด้วย

" ปะ..เปล่าค่ะเเม่ พอดีมายด์ไม่สบายน่ะค่ะ เเล้วนี่เเม่โทรมามีอะไรหรือเปล่าคะ "ฉันบอกท่านออกไปเเล้วยิงคำถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องที่เเม่ของฉันกำลังสงสัย ท่านรู้ดีว่าเฮียคาถาไม่ชอบฉันเเต่เป็นฉันเองที่ยืนยันว่าจะทำ ท่านเลยห้ามไม่ได้

(งั้นเหรอ ลูกรู้ใช่ไหมว่าเเม่รู้จักลูกดีเเค่ไหน ถ้าไม่ไหวก็กลับมาพักที่บ้านเรานะลูก) เเม่ก็ยังเป็นเเม่สินะไม่ว่าฉันจะโกหกท่านยังไงท่านก็รู้อยู่ดี ฉันกลั้นสะอื้นเอาไว้เเล้วก้มหน้าลงไปซบกับหัวเข่าตัวเองนิ่งๆ

" ค่ะเเม่ เเล้วเเม่มะ.มีอะไรค่ะ "ฉันจิกเล็บลงที่ผ้านวมเเล้วถามท่านออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

(มีสิ วันนี้คุณหญิงนารีโทรมาหาเเม่) น้ำเสียงเป็นกังวลของเเม่ทำให้ฉันถึงกับใจหายวาบเพราะคุณหญิงนารีก็คือเเม่ของเฮียคาถา เเล้วการที่ท่านจะโทรมาคุยกับเเม่ฉันมันก็ไม่ใช่เเรื่องเเปลกอะไรเเต่ที่เเปลกก็คือที่เเม่โทรมาหาฉันต่างหาก

" ทะ..ท่านว่ายังไงบ้างคะ "ฉันถามเเม่ออกไปเเล้วเงยหน้าขึ้นไปมองประตูห้องด้วยนัยตาสั่นไหว

ขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดตอนนี้เลย เพราะถ้ามันเป็นอย่างที่ฉันคิดฉันคงตั้งรับไม่ทันเเน่ๆ รวมถึงเขาด้วย

(เห้อ~ ลูกรู้ใช่ไหมมายด์ว่าถ้าทางนู้นโทรมาก็มีเเค่เรื่องเดียวนั่นเเหละลูกทางนั้นบอกว่า ' ถึงเวลาเเล้ว')

สิ้นเสียงพูดของเเม่ฉันถึงกับหัวใจกระตุกวูบทันที

ถึงเวลาเเล้วงั้นเหรอเเต่นี่มันเร็วไปไหมฉันยังไม่พร้อมรวมถึงเขาด้วย

" มะ..เเม่คะเราเลื่อนไปก่อนได้ไหม "ฉันถามเเม่ออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ อย่างหวาดกลัวเเละหวาดหวั่นน้ำตาเเห่งความเสียใจเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเวลาของฉันมันเริ่มเหลือน้อยเต็มทีเเล้ว

(ไม่รู้สิ เเม่ก็ไม่เเน่ใจเหมือนกันลูกลองไปคุยกับคุณหญิงเองไหมลูก) เเม่ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบา

" ค่ะเเม่ เเล้วคุณท่านเป็นยังไงบ้างคะ "

ฉันถามเเม่ออกไปด้วยน้ำเสียงเเผ่วๆ เเล้วปล่อยให้น้ำตาใหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อนึกถึงใครอีกคนที่อยู่ที่บ้าน ใครบางคนที่ตั้งเเต่ฉันโตมา ฉันก็ไม่เคยได้เรียกเขาว่าพ่อเลยสักครั้ง..

(ก็เหมือนเดิมนั่นเเหละ ท่านสบายดี)

" ค่ะ งั้นเเค่นี้ก่อนนะคะเเม่ มายด์จะไปคุยกับเฮียคาถาก่อนน่ะค่ะ "

ฉันปาดน้ำตาของตัวเองทิ้งเเล้วบอกท่านออกไปด้วยน้ำเสียงปกติที่พยายามไม่ให้มันสั่นไปมากกว่านี้

(จ๊ะ! ค่อยๆ คุยกันนะลูกถ้าไม่โอเคโทรหาเเม่ทันทีเลยรู้ไหม)

" ค่ะเเม่ เเค่นี้ก่อนนะคะ ติ๊ด! "

ฉันกดวางสายจากเเม่เเล้วนั่งหลับตากำโทรศัพท์ของตัวเองเเน่น พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เเล้วเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำเพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเองก่อนจะออกไปเผชิญหน้ากับเฮียคาถาที่อยูด้านนอก

ฉันไม่ได้ยินเสียงของทั้งสองคนตั้งเเต่ที่ฉันรับสายของเเม่เเล้ว ป่านนี้ผู้หญิงคนนั้นคงกลับไปเเล้วมั้ง

" เอาน่ามายา เเกต้องทำได้สิ เเค่คุยกับเขาเองนะ "

ฉันบอกตัวเองในกระจกเเล้วหลับตาลงช้าๆ เพื่อตั้งสติของตัวเองอีกครั้งเเล้วค่อยๆ ก้าวขาเดินออกไปจากห้องน้ำเพื่อเผชิญหน้ากับเฮียคาถา

แกร๊ก! แอดด~

" เฮียมายด์มีระ......."

ทว่าทันทีที่เปิดประตูออกมา ฉันกลับต้องชะงักชาวูบไปทั้งตัว เมื่อภาพตรงหน้ามันกำลังทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก รู้ไหมว่าฉันไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะทำกับฉันถึงขนาดนี้ ฉันยกมือขึ้นมากุมหัวใจของตัวเองเเน่นอย่างเจ็บปวด

ถ้าคำพูดก่อนหน้านี้ว่าเจ็บเเล้ว...

ภาพตรงหน้าฉันตอนนี้มันก็คือมีดที่กรีดลงมาที่ใจฉันซ้ำๆ จนเหวะหวะไม่มีชิ้นดี

เขากล้าทำเเบบนี้กับฉันได้ยังไง......