บทที่ 4 SEX LOVE FOUR_04
ตอนที่ 4
6 เดือนก่อนหน้านี้
@บ้านอมรวงศ์
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
แอดดด~
" มาเเล้วเหรอ เข้ามานั่งนี่สิ "
" ค่ะ ว่าเเต่ป๊าเรียกหนูมาพบ มีอะไรหรือเปล่าคะ "
ฉันเอ่ยถามป๊าของตัวเองออกไปด้วยความสงสัย เพราะปกติเเล้วท่านจะไม่ได้นัดฉันเข้ามาคุยอย่างเป็นทางการขนาดนี้มาก่อน ฉันเลยสงสัยว่าที่ท่านเรียกฉันมาคุยวันนี้จะเป็นเรื่องอะไร
" เรื่องของน้ำชาน่ะ "ป๊าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเดิม
เเต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าท่านต้องการจะพูดอะไรกันเเน่ อีกอย่างพี่น้ำชาไปเรียนอยู่ที่ต่างประเทศนี่
เเล้วทำไม..
" มีอะไรหรือเปล่าคะ..? "ฉันถามท่านออกไปด้วยความสงสัย
" บ้านเดชเดชาติดต่อป๊ามา เขาอยากจะทำตามสัญญาที่เคยให้กับเอมอมรเอาไว้ นั่นก็คือ......."
" ให้พี่น้ำชา หมั้นกับ ฮ..เฮียเวสป้าใช่ไหมคะ.. "
ฉันมองสบตากับป๊าเล้วถามท่านออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัด เอมอมรที่ท่านพูดถึงก็คือเเม่ของพี่น้ำชาที่เสียไปเมื่อนานมาเเล้วส่วนม๊าของฉันถูกเรียกว่าเป็นเมียน้อย นั่นเเหละที่ทำให้พี่น้ำชามักจะได้อะไรที่ดีกว่าฉันเสมอ
เเต่ทำไมครั้งนี้ต้องเป็นเฮียเวสป้ากับพี่น้ำชาด้วย ทั้งๆ ที่พี่น้ำชาเองก็รู้ดีว่าฉันน่ะ! ....
" ใช่! "
ท่านตอบท่านออกมาด้วยน้ำเสียงหนักเเน่น นั่นสินะยังไงทางนั้นก็ต้องเลือกพี่น้ำชาอยู่เเล้ว
" ค่ะ หนูเข้าใจเเล้ว เเค่นี้ใช่ไหมคะเรื่องที่ป๊าจะบอกหนู "
" ยังมีอีกเรื่อง "ท่านมองหน้าฉันเเล้วเอ่ยออกมาเสียงเรียบ
" อะไรเหรอคะ... "
" เดือนหน้าจะมีงานหมั้นของทั้งสองคนนั้น เพราะฉะนั้นจัดการกับความรู้สึกของเราซะก่อนที่น้ำชาจะกลับมา "
น้ำเสียงเย็นชาที่เปล่งออกมาจากคนตรงหน้าทำให้ฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออก เเบบนี้อีกเเล้วสินะ หึ!
" ปะ..ป๊ารู้..? "
ฉันมองท่าด้วยนัยตาสั่นไหว ถึงฉันจะทำเหมือนกับว่าอิจฉาเเต่เอาเข้าจริงๆ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี สุดท้ายคนที่ต้องเจ็บปวดก็เป็นฉันทุกครั้งเลยสินะ น่าสมเพชตัวเองจริงๆ
" รู้สิ เเล้วก็อย่าลืมล่ะใบชา ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นว่าที่คู่หมั้นของน้ำชา อย่าทำอะไรที่มันน่าขายหน้าล่ะ "
" หึ! ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถึงหนูจะชอบเฮียเวสมากเเค่ไหน หนูก็ไม่เลวพอที่จะเเย่งอะไรที่เป็นของพี่สาวเเน่ๆ "
ฉันมองสบตาป๊าของตัวเองด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเเล้วเตรียมจะเดินออกจากห้องนี้ไป เเต่ยังไม่ทันที่ฉันจะก้าวขาไปถึงประตูห้องท่านก็เอ่ยออกมาอีกรอบ เเละเเน่นอนว่าคำพูดของท่านมันมักจะสร้างความเจ็บปวดให้ฉันได้เสมอ
" ก็ดี เพราะยังไงยัยน้ำชาก็เป็นพี่สาวของเเก อย่าทำอะไรให้พี่เเกเสียใจล่ะจำไว้ "
" หึ! เเล้วป๊าไม่สนใจบ้างเหรอว่าหนูจะเสียใจไหมกับสิ่งที่ป๊ากำลังทำ "
ฉันยืนหันหลังให้ท่านเเล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก บอกเเล้วไงว่าท่านมักจะสนใจเเต่พี่น้ำชาจนบางทีท่านเองคงจะลืมไปเเล้วว่าฉัน ก็เป็นลูกของท่านเหมือนกัน
เเต่ท่านคงจะไม่สนใจหรอก เพราะฉันมันก็เเค่ลูกเมียน้อยนี่เนอะ หึ!
" ใบชา! "
" ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เพราะหนูพูดคำไหนคำนั้นไม่เคยคืนคำ "
พูดจบฉันก็เปิดประตูเเล้วเดินออกมาจากห้องของป๊าทันที เเต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่ประตูห้องทำงานของท่านปิดลงน้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นมันเอาไว้ก็ใหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สุดท้ายคนที่ต้องเจ็บปวดก็คือฉันอีกเเลวสินะ
ฉันอีกเเล้ว หึ!
" หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วนะคะป๊า ที่ป๊ากับพี่น้ำชาจะทำให้หนูเจ็บปวด "
ฉันพึมพำออกมาเสียงเบาก่อนจะก้าวขาของตัวเองเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ที่ฉันไม่อยากจะเรียกมันว่าบ้านเลยด้วยซ้ำด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง ถ้าที่นี่ไม่มีคนที่ฉันรักอาศัยอยู่ฉันคงไม่มีวันก้าวขาย่างเข้ามาหรอก
เเต่เพราะว่าม๊าของฉันยังอาศัยอยู่กับผู้ชายเย็นาอย่างป๊าฉันถึงได้ยอมกลับมาที่นี่อีก
ถึงเเม้ว่ามันจะมีเเต่ความทรงจำที่เเสนจะเจ็บปวดก็เถอะ
