บทที่ 152 Ep. 152

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของผู้ที่ยืนรอนาทีอันระทึกใจ นาทีที่เขารอคอยมานานแสนนาน นาทีที่ประตูแห่งอิสระภาพของเขาจะเปิดออก แล้วเขาก็ได้พบกับใบหน้าคนใกล้ชิดที่ยืนยิ้มรอให้เขาก้าวออกจากประตูนั้นอย่างใจจดใจจ่อ ระพีพงศ์ค่อยๆ เดินไปหาพ่อที่นั่งอยู่รถเข็นรอลูกด้วยความดีใจ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความปีติยินดีไหลอาบแก้ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ