บทที่ 8 Ep. 8
“แล้วเขาก็ยอมให้พี่เขาทำอย่างนั้นเหรอคะ”
“แกไม่อยากให้ทำหรอกครับ แต่พ่อเด่นอยากจะให้น้องสบาย และคิดว่าติดคุกไม่กี่ปี เพื่อแลกให้ทุกคนสบายเขาก็ยอม แต่เหตุการณ์มันกลับไม่เป็นไปตามที่พ่อเด่นหวังเอาไว้สิครับ พอพ่อเด่นติดคุกแทนคุณพีแล้ว พ่อดำหรือคุณดำทุกวันนี้กลับมาทวงสัญญาที่คุณท่านให้ไว้กับพี่ชาย แต่คุณท่านกลับไม่ยอมคืนสมบัติให้
เพราะช่วงนั้นกิจการกำลังแย่ ถ้าไม่ได้งานรับเหมาที่ยึดมาก็แทบจะเอาตัวไม่รอด โรงงานก็ไปได้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ คุณท่านก็เลยกลับคำไม่ยอมคืนเอาดื้อๆ ท่านบอกว่าไม่มีหลักฐานอะไร ทำอะไรแกไม่ได้ คุณลัดดาพอรู้เรื่องจากพ่อดำ ก็มาพบคุณท่านอีก แต่ก็ได้รับคำตอบเดิม คุณลัดดาโกรธมาก สาบแช่งคุณท่านไว้แทบจะไม่มีชิ้นดี พ่อดำเองก็โกรธๆ มากกว่าคุณลัดดาอีก เพราะแกเป็นคนยอมตกลงกับพ่อเด่นให้ทำเรื่องนี้
พอรู้ว่าพี่ติดคุกฟรีก็โกรธมาก หอบเอาแม่กับน้องไปอยู่ที่อื่น แล้วตั้งแต่วันนั้นผมกับคุณท่านก็ไม่ได้ข่าวคุณลัดดากับพ่อดำอีกเลยครับคุณเพลง จนเวลาผ่านไปอีกประมาณเจ็ดแปดปี ลุงถึงได้พบแกอีกครั้ง แต่การพบกันครั้งนั้นมันไม่ดีเอามากๆ เลย”
“ทำไมคะลุงโป่ง”
“ก็ผมพบแกที่ศาลครับ ตอนนั้นโตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว ลุงจำแทบไม่ได้”
“แล้วไปทำไปที่ศาลคะ” “น้องสาวแกที่อายุแค่สิบหกปีถูกคุณพีกับพวกๆ กลุ่มเดิม ที่ก่อเรื่องเอาไว้ ไปรุมข่มขืน จนป่านนี้ลุงก็ไม่ได้ข่าวเด็กคนนั้นอีกเลยครับ ไม่รู้คุณเพลงพอจะจำได้หรือเปล่า เด็กผู้หญิงที่รุ่นๆ คุณเพลงตอนนั้นครับ ผมยังจำได้ว่าเคยไปวิ่งเล่นกับคุณเพลงอยู่เลย” โป่งถาม
“เพลงพอจะจำได้ค่ะ ชื่อว่าดา หรืออะไรประมาณนี้ล่ะค่ะ แล้วยังไงต่อคะลุงโป่ง”
“ตอนนั้นคุณดำเป็นโจทย์ยื่นฟ้องคุณพีกับเพื่อนๆ อยู่ครับ วันที่ไปศาลเพื่อฟังคำพิพากษา แต่จนแล้วจนรอดคุณท่านก็ชนะคดีอยู่ดีครับ เพราะก่อนหน้านั้นคุณท่านวิ่งเต้นใช้เส้นสายเหมือนครั้งก่อน เงินทองก็หมดไปเยอะมากๆ เลยครับ ส่วนพ่อดำก็โกรธแค้นคุณท่านมากแต่ก็ทำอะไรคุณท่านไม่ได้
ส่วนคุณท่านตอนนั้นก็สุขภาพไม่ค่อยดีแล้ว ไหนจะเรื่องการเงินที่แย่ลง ไหนจะเรื่องคุณพีที่ทำตัวเกเรอีก แต่คุณพีก็สัญญากับคุณท่านว่าจะกลับตัวไม่เกเร คุณท่านลงทุนพาแกไปเลิกยาที่ถ้ำกระบอกเลยนะครับจนในที่สุด คุณพีก็เลิกยาได้แล้ว เพื่อนๆ กลุ่มนั้น คุณท่านก็ขอร้องว่าให้แกก็เลิกคบกัน คุณพีก็ยอมทำตามคุณท่านนะครับ แต่มันก็เหมือนเวรกรรมมีจริงครับคุณเพลง
ต่อมาอีกไม่นานเท่าไหร่ วันนั้นคุณพีไปทำธุระให้คุณท่านเกิดขับรถชนคนตายโดยไม่ได้ตั้งใจ เดือดร้อนคุณท่านต้องใช้เงินวิ่งเต้นอีก หุ้นก็เอาไปจำนอง บ้านก็เอาไปจำนองเอาเงินมาวิ่งเต้นช่วยคุณพี เงินจ่ายให้พ่อแม่คนตายไปไม่รู้เท่าไหร่ จนเจ้าทุกข์ตกลงใจจะยกฟ้อง เพราะเห็นใจคุณท่าน และไหนๆ ลูกเค้าก็ตายแล้ว และก็ได้เงินจากคุณท่านมากเหมือนกัน คุณท่านก็ดีใจใหญ่” โป่งมองไปหาหญิงสาว
“แล้วยังไงคะ”
“แต่ไม่รู้ยังไง จากท่าทีที่ดูจะเห็นใจคุณท่าน ฝ่ายโน้นกลับไม่ตกลงเอาดื้อๆ และยังกลับคำให้การอีกครับคุณเพลง แถมขู่ว่าจะยื่นฟ้องเรื่องคุณท่านที่ติดสินบนเจ้าพนักงานเอาไว้อีก จนคนใหญ่คนโตที่เคยๆ ช่วยกันมา ก็ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยคุณท่านอีก เพราะกลัวจะโดนเล่นงาน เจ้าทนายเราก็แสบครับ มันบอกคุณท่านว่าคนโน้นคนนี้จะช่วยได้ ให้เอาเงินไปให้เท่านั้นเท่านี้
สุดท้ายมันก็บอกว่าช่วยไม่ได้ เพราะฝ่ายโน้นมีคนใหญ่คนโตหนุนหลังเหมือนกัน เงินก็หนาด้วย แต่ถ้าให้ลุงเดาเจ้าทนายเรานั่นล่ะครับ มันคงได้จากคุณท่านไปไม่น้อย แต่คุณท่านก็ยอมไม่ว่าจะทำยังไงท่านก็จะทำ เพื่อให้คุณพีพ้นผิด เพราะแกทนไม่ได้ที่จะเห็นลูกติดคุก! แต่ในที่สุดคุณท่านก็หมดหนทางช่วยคุณพี ศาลก็เลยตัดสินจำคุกคุณพีจนถึงทุกวันนี้ล่ะครับคุณเพลง”
“งั้นตอนที่เพลงกลับมาบ้านคราวที่แล้วพี่พีก็...”
“ใช่ครับคุณเพลง ที่คุณท่านบอกว่าคุณพีไปเรียนภาษาที่เมืองนอกนั่นล่ะครับ คุณพีติดคุกแล้ว และการเงินทางบ้านก็เริ่มแย่แล้ว แต่คุณท่านก็ปิดคุณเพลงเอาไว้ ไม่อยากให้คุณเพลงไม่สบายใจ ข้าวของมีค่าก็หาไปขายจนหมด เพื่อส่งไปให้คุณเพลงเรียนตอนกลับไปแล้ว จนไม่มีอะไรจะขาย คุณท่านยอมบากหน้าไปขอเงินคุณกำธรมาส่งให้คุณเพลงเพื่อให้มีใช้ตอนที่เรียนอยู่เมืองนอก จนเกิดอุบัติเหตุและมีสภาพอย่างที่คุณเพลงเห็นนั้นล่ะครับ”
“โธ่! คุณพ่อ! เพราะเพลงแท้ๆ” “คนงานก็ทยอยออกทีละคนจนในที่สุดก็เหลือลุงกับแม่แพง แต่ไม่นานแม่แพงก็ออกไปทำที่อื่น เพราะไม่ได้รับเงินเดือนหลายเดือน”
“ทำไมบ้านเพลงถึงเป็นอย่างนี้คะลุงโป่ง”
เธอรำพันด้วยความเศร้า พร้อมๆ กับน้ำตาที่ไหลรินออกมาเมื่อคิดไปถึงสภาพของพ่อและพี่ชายตอนนั้น
“คงต้องโทษเวรกรรมครับ คุณเพลงไม่ค่อยรู้อะไรเพราะยังเด็ก สมัยที่คุณท่านเริ่มสร้างตัวใหม่ๆ ท่านก็ปล่อยเงินกู้ให้คนเยอะ เรื่องดอกเบี้ยนี่ไม่ต้องไปถามถึงครับ แล้วเวลาใครเบี้ยวไม่จ่าย คุณท่านก็จัดการให้ลูกน้องตามไปทวงเอามาให้ได้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนท่านก็ไม่เกี่ยง ยึดอะไรได้เป็นยึด ทำร้ายร่างกายก็ยังมีเลยครับ ‘คุณเทพี’ คุณแม่คุณเพลงน่ะห้ามคุณท่านยังไงก็ไม่ฟัง คุณท่านกลับดุด่าคุณเทพีอีก”
