บทที่ 1 น่าสนใจ
"คุณหนูวิเวียนครับ ได้เวลากลับแล้วครับ บอสสั่งให้ผมมาพาตัวคุณหนูกลับเดี๋ยวนี้"
เสียงเข้มของจอนห์ ลูกน้องคนสนิทของวินเซนต์เอ่ยขึ้นแข่งกับเสียงเพลงบีทหนักที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโซนวีไอพีของบาร์โฮสต์ชื่อดัง
ชายชุดดำสองคนขยับเข้าไปล้อมกรอบร่างเล็กของหญิงสาววัยรุ่นที่กำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนโซฟาบุกำมะหยี่สีแดงสด
"ไม่เอา! ฉันไม่กลับ!! ฉันเพิ่งมาถึงเองนะจอนห์ บอกพี่วินเซนต์ไปเลยว่าฉันจะอยู่ที่นี่!!"
วิเวียนสะบัดแขนออกจากการจับกุมของลูกน้องร่างยักษ์ เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้จะรู้ดีว่าพี่ชายของเธอเด็ดขาดและดุแค่ไหน แต่คืนนี้เธอตั้งใจจะมาสนุกและจะไม่ยอมถูกลากกลับบ้านง่ายๆ
"อย่าให้ผมต้องใช้กำลังเลยครับคุณหนู บอสรออยู่"
จอนห์ถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าคุณหนูวิเวียนดื้อรั้นแค่ไหน แต่คำสั่งของบอสถือเป็นสิทธิ์ขาด
"ก็ลองดูสิ! ถ้าพวกนายกล้าแตะตัวฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะฟ้องพ่อแน่!!" วิเวียนขู่ฟ่อพร้อมกับขยับตัวหนีเข้าไปชิดมุมโซฟา
ความวุ่นวายที่เริ่มก่อตัวขึ้นในโซนวีไอพีทำให้แขกโต๊ะอื่นเริ่มหันมามอง จอนห์ขยับมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องเข้าไปรวบตัวคุณหนูของเขาเพื่อตัดปัญหา
แต่ยังไม่ทันที่มือหนาของชายชุดดำจะแตะโดนตัววิเวียน เสียงหวานปนเซ็กซี่ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะหนุ่มๆ?"
เจ้าของเสียงคือซินดี้ หญิงสาวร่างเพรียวระหงในชุดเดรสรัดรูปสีดำสนิทที่เว้าหลังลึกจนเห็นผิวขาวเนียน
เธอเดินกรีดกรายเข้ามาขวางระหว่างวิเวียนกับกลุ่มชายชุดดำด้วยท่วงท่ามั่นใจ รอยยิ้มมุมปากที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยเฉี่ยวดูเย้ายวนแต่ก็แฝงไปด้วยความร้ายกาจ
ขาเรียวยาวก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าจอนห์โดยไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่อรังสีความกดดันของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
"เรื่องภายในครอบครัวครับ หวังว่าคุณจะไม่ยุ่ง"
จอนห์เอ่ยเสียงเรียบ สายตาประเมินหญิงสาวตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
"อ๋อเหรอคะ แต่เผอิญว่าสาวน้อยคนสวยคนนี้คือลูกค้าวีไอพีของฉัน และนี่ก็คือร้านของฉัน"
ซินดี้ปรายตามองกลุ่มชายชุดดำตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ
"กฎของซินเดอร์บาร์คือห้ามใช้กำลังบังคับขืนใจลูกค้า ถ้าลูกค้าของฉันไม่อยากกลับ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาลากตัวเธอออกไปจากที่นี่"
"ผมได้รับคำสั่งมาให้พาตัวเธอไป รบกวนคุณหลีกทางด้วยครับ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน"
จอนห์ขยับเข้าใกล้ รังสีคุกคามแผ่กระจายออกมารอบตัว แต่ซินดี้กลับยกแขนขึ้นกอดอกแล้วเลิกคิ้วท้าทาย
"ก็ลองดูสิคะ ว่าการ์ดของฉันกับลูกน้องของเจ้านายคุณ ใครจะเร็วกว่ากัน"
ซินดี้ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว การ์ดร่างกำยำของร้านนับสิบคนก็กรูกันเข้ามาล้อมกลุ่มของจอนห์เอาไว้อย่างรวดเร็ว
วิเวียนที่นั่งอยู่ด้านหลังมองแผ่นหลังบางของซินดี้ด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ
ความกล้าหาญและเด็ดเดี่ยวของเจ้าของบาร์สาวทำให้เธอรู้สึกชื่นชมจนแทบจะถวายตัวเป็นแฟนคลับ
ผู้หญิงคนนี้เท่มาก เท่จนเธออยากจะกรี๊ดออกมาดังๆที่กล้าต่อกรกับคนของพี่ชายเธอแบบไม่เกรงกลัวตาย
ห่างออกไปไม่ไกล ในมุมมืดของโซนวีไอพีที่ถูกกั้นด้วยกระจกทึบ วินเซนต์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ในมือหนาถือแก้ววิสกี้ชั้นดีที่น้ำแข็งละลายไปกว่าครึ่ง ดวงตาคมกริบจ้องมองเหตุการณ์เบื้องหน้าผ่านกระจกด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
เขาเป็นเจ้าของธุรกิจค้าอาวุธระดับประเทศ ชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้าปีที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด เย็นชา และไร้ความปรานี แต่วันนี้เขากลับต้องมานั่งซุ่มดูน้องสาวตัวแสบหนีเที่ยวในบาร์โฮสต์
ตอนแรกเขาตั้งใจจะให้จอนห์ไปลากตัววิเวียนกลับมาเงียบๆ แต่ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปเสียแล้ว
สายตาคมจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวของหญิงสาวที่กล้าประกาศกร้าวท้าทายลูกน้องของเขา
รอยยิ้มมุมปากผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างห้ามไม่อยู่ ความเปรี้ยวซ่าและดุดันของเธอทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ
"ออกมา ปล่อยวิเวียนไปก่อน"
จอนห์แตะที่หูฟังของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงสัญญาณจากเจ้านาย เขานิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง
"เข้าใจแล้วครับบอส"
จอนห์ลดมือลงแล้วหันไปมองซินดี้ที่ยังคงยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่ลดละ
"ถือว่าวันนี้คุณชนะ แต่รับรองว่าเรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ ถอยเว้ยพวกเรา"
จอนห์สะบัดมือสั่งลูกน้องให้ล่าถอยออกไป ซินดี้ยืนมองตามแผ่นหลังของกลุ่มชายชุดดำจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้กับวิเวียนที่ยังคงนั่งตาค้างอยู่บนโซฟา
"ปลอดภัยแล้วนะคะคนสวย คืนนี้สนุกให้เต็มที่เลย เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะให้เด็กๆดูแลเป็นพิเศษเอง"
"พี่สาวเท่สุดๆไปเลยค่ะ ฉันชื่อวิเวียนนะคะ พี่สาวชื่ออะไรคะ!?"
วิเวียนรีบคว้ามือของซินดี้มากุมไว้ด้วยความตื่นเต้น
"พี่ชื่อซินดี้ค่ะ เป็นเจ้าของที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องวิเวียน"
ซินดี้หัวเราะเบาๆกับท่าทางน่ารักของอีกฝ่าย เธอเรียกพนักงานให้นำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเพิ่มก่อนจะขอตัวไปดูแลลูกค้าโต๊ะอื่นต่อ
ทางด้านวินเซนต์ เมื่อเห็นว่าเรื่องราวจบลงแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทสีเข้มให้เข้าที่ก่อนจะเดินออกไปทางประตูลับด้านหลังร้าน จอนห์ที่ออกมายืนรออยู่ก่อนแล้วรีบก้มหัวทำความเคารพ
"จะให้ผมจัดการยังไงต่อครับบอส? จะให้ส่งคนไปเฝ้าคุณหนูไว้ไหมครับ?"
"ไม่ต้อง ปล่อยไปก่อน" วินเซนต์ตอบเสียงเรียบ ดวงตาคมยังคงทอดมองไปข้างหน้าอย่างใช้ความคิด
"เรากลับคฤหาสน์กันเลย"
"แต่ว่าคุณหนู..."
"ฉันบอกให้กลับก็กลับสิจอนห์ นายมีปัญหาอะไร?"
เสียงทุ้มกดต่ำลงจนจอนห์ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาดุดันของเจ้านาย
"ไม่มีครับบอส"
รถตู้ยุโรปคันหรูแล่นออกจากบริเวณหน้าบาร์โฮสต์มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหญ่ชานเมือง
ภายในรถเงียบสนิท วินเซนต์เอนหลังพิงเบาะ หลับตาลงช้าๆแต่ในหัวกลับมีแต่ภาพใบหน้าสวยเฉี่ยวและริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดของเจ้าของบาร์สาวลอยวนเวียนอยู่ไม่หยุด
เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่วันใหม่ เข็มนาฬิกาเรือนใหญ่ในห้องโถงชี้บอกเวลาตีสองครึ่ง เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆพร้อมกับร่างเล็กของวิเวียนที่ค่อยๆย่องเข้ามาในบ้าน
เธอถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วถือไว้ในมือ พยายามลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้ใครตื่นมาเห็น
"กลับดึกจังเลยนะวิเวียน"
เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากมุมมืดทำเอาวิเวียนสะดุ้งสุดตัว เธอค่อยๆหันไปตามเสียงก็พบกับพี่ชายสุดเนี้ยบนั่งไขว่ห้างอยู่บนอาร์มแชร์ตัวใหญ่
ไฟจากโคมไฟระย้าถูกเปิดขึ้นจนสว่างไสว เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของวินเซนต์ที่จ้องมองมายังเธอ
"พี่วินเซนต์! ทำไมยังไม่นอนอีกคะ!?" วิเวียนยิ้มแหย ซ่อนรองเท้าไว้ด้านหลัง
"พี่รอเรานั่นแหละ มานั่งนี่สิ"
วินเซนต์ตบเบาะโซฟาข้างๆตัว เขาไม่ได้ทำเสียงดุหรือแสดงท่าทีโกรธเคืองอย่างที่วิเวียนคาดหวังไว้ หญิงสาวค่อยๆเดินไปนั่งลงข้างพี่ชายอย่างกล้าๆกลัวๆ
"หนูขอโทษที่หนีเที่ยว แต่หนูโตแล้วนะพี่วินเซนต์ หนูดูแลตัวเองได้" วิเวียนรีบชิงพูดก่อนเพื่อป้องกันตัว
"พี่ไม่ได้จะดุเรื่องนั้น"
วินเซนต์เอนหลังพิงพนักโซฟา ยกแขนขึ้นพาดขอบโซฟาอย่างผ่อนคลาย
"พี่แค่มีเรื่องอยากจะถามหน่อย"
"เรื่องอะไรคะ?"
วิเวียนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ร้อยวันพันปีพี่ชายของเธอไม่เคยสนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องงานและเรื่องอาวุธปืน
"ผู้หญิงคนนั้น...คนที่เข้ามาช่วยเราที่บาร์คืนนี้ เขาเป็นใคร?"
วินเซนต์แสร้งถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
ทันทีที่ได้ยินคำถาม ดวงตาของวิเวียนก็เบิกกว้างเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอขยับตัวเข้าหาพี่ชายพร้อมกับเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"พี่หมายถึงพี่ซินดี้ใช่ไหมคะ? เธอเป็นเจ้าของซินเดอร์บาร์ค่ะพี่วินเซนต์ พี่รู้ไหมว่าพี่เขาสุดยอดมาก ตอนที่ลูกน้องหน้ายักษ์ของพี่จะเข้ามาจับตัวหนู พี่ซินดี้ก็เดินเข้ามาขวางไว้เฉยเลย แถมยังขู่พวกจอนห์จนต้องยอมถอยกลับไป พี่เขาเท่ห?มาก สวยมาก แซ่บมาก หนูอยากเก่งแบบพี่เขาบ้างจัง"
วิเวียนพ่นคำชมออกมาเป็นชุดโดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มมุมปากที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของพี่ชาย
วินเซนต์รับฟังข้อมูลทั้งหมดอย่างเงียบๆ ภาพความกล้าหาญของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำยิ่งตอกย้ำความรู้สึกบางอย่างในใจเขา
"เจ้าของที่นั่นงั้นเหรอ?" วินเซนต์พึมพำกับตัวเองเบาๆ
"ใช่ค่ะ พี่วินเซนต์ถามทำไมเหรอคะ? หรือว่าพี่จะไปหาเรื่องพี่ซินดี้ อย่านะคะ หนูไม่ยอมจริงๆด้วย" วิเวียนรีบกางแขนออกปกป้องไอดอลคนใหม่ของเธอ
"ใครบอกว่าพี่จะไปหาเรื่อง ไปนอนได้แล้วไป ดึกมากแล้ว"
วินเซนต์โบกมือไล่น้องสาวให้ขึ้นห้องนอน วิเวียนทำหน้างงๆแต่ก็ยอมเดินขึ้นบันไดไปแต่โดยดี
เมื่อแผ่นหลังเล็กของน้องสาวลับสายตาไป วินเซนต์ก็เอนศีรษะพิงพนักโซฟา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบฉายแววความท้าทายและความสนใจอย่างปิดไม่มิด
"ซินดี้.....น่าสนใจ"
หลายวันถัดมา บรรยากาศในช่วงบ่ายของซินเดอร์บาร์ยังคงเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในยามค่ำคืน
พนักงานทำความสะอาดกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่สำหรับเปิดให้บริการในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
วินเซนต์ก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่มาจอดเทียบหน้าบาร์ วันนี้เขาไม่ได้ใส่สูทสั่งตัดราคาแพงหรือมีลูกน้องเดินตามเป็นพรวนเหมือนทุกที
ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตแบบวัยรุ่น สวมกางเกงยีนส์เข้ารูปและรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา
ผมที่เคยเซ็ตเป็นทรงเนี้ยบถูกปล่อยลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อย ทำให้เขาดูเด็กลงและกลายเป็นเพียงชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่ไม่มีกลิ่นอายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลเลยแม้แต่น้อย
เขาเดินล้วงกระเป๋าเข้าไปในร้านอย่างสบายใจ ถามหาห้องทำงานของเจ้าของร้านจากพนักงานเสิร์ฟที่กำลังจัดโต๊ะอยู่
พนักงานสาวชี้มือไปยังประตูไม้สีเข้มที่อยู่สุดทางเดิน วินเซนต์พยักหน้าขอบคุณก่อนจะเดินตรงไปยังจุดหมาย
มือหนาผลักประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะขออนุญาต ภายในห้องทำงานที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยโทนสีแดงและดำ
ซินดี้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ เธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวเนียนให้ดูโดดเด่น ข้างกายเธอมีชายหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มสไตล์หนุ่มดอกไม้กำลังนั่งปอกผลไม้ป้อนเธออย่างเอาใจใส่
ชายหนุ่มคนนั้นคือออแกน เด็กโฮสต์เบอร์ต้นๆของร้านที่ซินดี้มักจะเรียกใช้บริการให้มาคอยดูแลปรนนิบัติเธออยู่เสมอ
ทันทีที่ออแกนเห็นผู้บุกรุกเปิดประตูเข้ามา เขาก็หยุดมือที่กำลังป้อนองุ่นเข้าปากซินดี้ สายตาที่เคยมองเจ้านายสาวอย่างออดอ้อนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที
เขามองสำรวจวินเซนต์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมินและแฝงไปด้วยคำเตือนว่าอย่าเข้ามายุ่งกับผู้หญิงของเขา
วินเซนต์ไม่ได้สนใจสายตาของเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนพื้น เขาจ้องมองตรงไปยังใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวที่กำลังเลิกคิ้วมองเขาด้วยความแปลกใจ
"นายเป็นใคร เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง?" ซินดี้เอ่ยถามน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงอำนาจ
"ผมมาสมัครงานครับ"
วินเซนต์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา
ซินดี้กวาดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้า รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากหยักได้รูป
ดวงตาสีเข้มของเขามีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด แม้จะอยู่ในชุดธรรมดาๆ แต่กลับมีออร่าบางอย่างที่ทำให้คนมองไม่อาจละสายตาได้
หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟา ปัดมือของออแกนที่พยายามจะรั้งเธอไว้ออกเบาๆ
เธอเดินนวยนาดเข้าไปหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางห้อง รองเท้าส้นสูงสีดำกระทบพื้นพรมเกิดเสียงเบาๆจนกระทั่งเธอไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน
ซินดี้เงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า เธอยกมือเรียวขึ้นสัมผัสสันกรามแกร่งของเขาเบาๆ ก่อนจะเชยคางเขาขึ้นช้าๆ
ปลายนิ้วของเธอไล้ไปตามโครงหน้าหล่อเหลาอย่างพิจารณา วินเซนต์ยืนนิ่งปล่อยให้เธอสำรวจใบหน้าของเขาตามใจชอบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาจากตัวเธอทำให้เขารู้สึกปั่นป่วนในช่องท้องอย่างประหลาด
รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอวบอิ่มของซินดี้ ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบของชายหนุ่ม เธอหัวเราะในลำคอเบาๆด้วยความภาคภูมิใจที่ได้เจอเพชรเม็ดงามมาร่วมงาน
"หล่อนี่" ซินดี้เอ่ยชมสั้นๆ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความถูกใจ
"ชื่ออะไรล่ะเรา? สนใจมาเป็นเด็กในสังกัดฉันไหม?"
"ผมชื่อวินซ์ครับ" วินเซนต์ใช้ชื่อย่อของตัวเองเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต
"ถ้าคุณรับ ผมก็พร้อมเริ่มงานทันที"
ออแกนที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ทนไม่ไหว เขารีบลุกขึ้นเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคนทันที
"เจ๊ครับ เราเพิ่งรับเด็กใหม่ไปเมื่ออาทิตย์ก่อนเองนะ เด็กคนนี้ดูท่าทางไม่ค่อยมีประสบการณ์ ให้ผมสัมภาษณ์เขาก่อนดีไหมครับ?"
ออแกนพยายามหาข้ออ้างเพื่อกีดกันคู่แข่งที่ดูน่ากลัวคนนี้ออกไป
"ไม่ต้องหรอกออแกน ฉันตัดสินใจเองได้"
ซินดี้หันไปดุเด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มหวานให้กับวินเซนต์
"นายผ่านการประเมินเบื้องต้นของฉันแล้ววินซ์ พรุ่งนี้มาเริ่มงานได้เลย เดี๋ยวฉันจะให้ผู้จัดการร้านสอนงานนายเอง"
"ขอบคุณครับคุณซินดี้"
วินเซนต์ก้มหัวรับคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่สายตาที่เขามองเธอนั้นกลับแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ซินดี้ยังไม่เข้าใจ
"เรียกฉันว่าเจ๊ซินดี้เหมือนเด็กคนอื่นๆก็ได้ ที่นี่เราอยู่กันแบบครอบครัว" ซินดี้ยกมือขึ้นตบไหล่กว้างของเขาเบาๆสองที
"เตรียมตัวรับแขกให้ดีล่ะ ลูกค้าที่นี่กระเป๋าหนักและเรื่องเยอะกันทุกคน หวังว่านายจะทำให้ฉันประทับใจนะ"
"รับรองว่าผมจะทำให้คุณประทับใจแน่นอนครับ เจ๊ซินดี้"
วินเซนต์ตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยกลับมาปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
เขาปรายตามองออแกนที่ยืนหน้าบึ้งอยู่ข้างๆเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้
งให้ซินดี้ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่ก่อตัวขึ้นในใจ
เกมล่าหัวใจเจ้าของบาร์โฮสต์สาวสุดแซ่บได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมาเฟียหนุ่มอย่างวินเซนต์ก็พร้อมที่จะทุ่มสุดตัวเพื่อเอาชนะใจเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม
