บทที่ 17 เผลอใจแล้ว

"อื้อ ปล่อยก่อนวินซ์ ฉันอึดอัด"

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาพร้อมกับร่างขยุกขยิกที่พยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดรัดแน่นราวกับปลอกคอเหล็ก

ซินดี้ค่อยๆลืมตาขึ้นมาเผชิญกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง

ความรู้สึกปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วทุกสัดส่วนของร่างกาย หญิงสาวกะพริบตาถี่เพ...