บทที่ 2 เด็กใหม่

"วันนี้วันแรกของนาย ฉันหวังว่าจะไม่มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นนะวินซ์"

ซินดี้กอดอกมองชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้า วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและสร้อยคอเงินเส้นเล็ก

กางเกงสแล็คสีเข้มเข้ารูปพอดีตัว ทรงผมถูกเซ็ตให้ดูเซอร์แต่มีเสน่ห์ รูปร่างหน้าตาของเขาโดดเด่นจนพนักงานคนอื่นในร้านยังต้องแอบมอง

"วางใจได้เลยครับเจ๊ซินดี้ ผมมาทำงาน ไม่ได้มาหาเรื่องใคร"

วินเซนต์ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ สายตาคมจ้องมองเจ้านายสาวในชุดเดรสสีไวน์แดงที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น

"ก็ดี เพราะถ้ามีปัญหา ฉันหักเงินเดือนนายแน่ ไปเตรียมตัวได้แล้ว คืนนี้แขกจองโต๊ะเต็มหมด"

ซินดี้โบกมือไล่เบาๆแม้จะทำเป็นเข้มงวด แต่ลึกๆเธอกลับรู้สึกว่าเด็กใหม่คนนี้มีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอละสายตาไม่ได้

วินเซนต์ค้อมศีรษะรับคำสั่งก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักพนักงาน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เขาก็พบกับออแกนและกลุ่มเด็กโฮสต์อีกสามสี่คนนั่งล้อมวงกันอยู่ ทุกสายตาหันมามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาประเมิน

"มาแล้วเหรอเด็กใหม่ของเจ๊ซินดี้" ออแกนลุกขึ้นยืนพลางเดินเข้ามาใกล้

"ได้ยินว่าเจ๊รับเข้ามาทำงานทันทีโดยไม่ต้องเทสต์งาน คงจะมีของดีสินะ"

"ก็แค่โชคดีน่ะครับ" วินเซนต์ตอบเสียงเรียบ ไม่แสดงอาการหวั่นไหวต่อสายตาท้าทายของอีกฝ่าย

"โชคดีเหรอ หึ ที่นี่เขาไม่ใช้โชคกันหรอกนะ เขาใช้ฝีมือและลีลา" ออแกนยิ้มเยาะ

"จำเอาไว้ว่ากูคือเบอร์หนึ่งของที่นี่ อย่าคิดจะมาข้ามหน้าข้ามตา ไม่อย่างนั้นมึงจะอยู่ไม่ยืด"

วินเซนต์ปรายตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบชั่วแวบหนึ่งก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนคนที่กล้าพูดจาแบบนี้กับเขาคงไม่ได้มีชีวิตรอดออกไปจากห้อง แต่นี่เขากำลังสวมบทบาทวินซ์ เด็กโฮสต์หน้าใหม่ เขาจึงทำเพียงแค่ยิ้มมุมปาก

"ผมเพิ่งมาใหม่ คงต้องขอคำแนะนำจากรุ่นพี่อีกเยอะครับ ผมไม่กล้าไปเทียบรุ่นกับคุณหรอก" วินเซนต์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหมายบางอย่างที่ทำให้ออแกนรู้สึกขนลุกแปลกๆ

"รู้ตัวก็ดี ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ใกล้จะเปิดร้านแล้ว" ออแกนเดินกระแทกไหล่วินเซนต์ออกไปจากห้อง ตามด้วยพรรคพวกที่เหลือ

ชายหนุ่มมองตามหลังกลุ่มคนพวกนั้นไปพลางส่ายหน้าเบาๆ เขาเปิดตู้ล็อกเกอร์เพื่อเก็บของส่วนตัว หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาส่งข้อความหาจอนห์ลูกน้องคนสนิทสั้นๆว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารลงไป

เสียงเพลงเริ่มดังกระหึ่มขึ้นเมื่อซินเดอร์บาร์เปิดให้บริการ แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ ลูกค้าสาวๆมากหน้าหลายตาเริ่มทยอยเข้ามาจับจองโต๊ะ วินเซนต์ถูกผู้จัดการร้านจัดให้ไปดูแลลูกค้าระดับวีไอพีโต๊ะหนึ่งซึ่งเป็นกลุ่มสาวสังคมไฮโซ

"สวัสดีครับ ผมวินซ์ วันนี้ขออนุญาตดูแลพี่ๆทุกคนนะครับ"

วินเซนต์แนะนำตัวด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ทันทีที่เขาปรากฏตัว สาวๆทั้งโต๊ะก็แทบจะหยุดหายใจ ความหล่อเหลาดุดันที่ผสมผสานกับความนุ่มนวลอย่างลงตัวทำให้เขาดูโดดเด่นกว่าโฮสต์คนอื่นๆอย่างเห็นได้ชัด

"ตายแล้วร้านนี้มีเด็กใหม่หล่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย มานั่งข้างพี่ตรงนี้เลยจ้ะน้องวินซ์" หญิงสาวคนหนึ่งขยับที่ว่างข้างตัวพลางตบเบาะเรียก

วินเซนต์เดินเข้าไปนั่งตามคำเชิญ เขาทำหน้าที่ชงเครื่องดื่มและพูดคุยเอาใจลูกค้าด้วยความสุภาพ แต่ในขณะเดียวกันก็รักษาระยะห่างได้อย่างแนบเนียน ไม่ให้ดูเป็นการล่วงเกินจนเกินงาม

ท่าทีสง่างามและคำพูดคำจาที่ดูฉลาดหลักแหลมทำให้ลูกค้าสาวๆต่างพากันหลงใหลและสั่งเครื่องดื่มราคาแพงมาเปิดบิลให้เขาอย่างต่อเนื่อง

ทางด้านซินดี้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนชั้นลอย เธอทอดสายตามองลงไปยังโต๊ะวีไอพีที่วินเซนต์กำลังดูแลอยู่

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กใหม่ของเธอสามารถรับมือกับกลุ่มลูกค้าจอมเรื่องมากได้อย่างสบายๆ แถมยังทำยอดขายทะลุเป้าตั้งแต่ชั่วโมงแรก

"เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะเจ๊" ผู้จัดการร้านเดินเข้ามาประกบข้างพลางกระซิบ

"ดูลูกค้าโต๊ะนั้นสิ ยอมเปิดแชมเปญขวดละแสนเพื่อเขาสามขวดรวดเลย"

"ก็ดีแล้วไง ร้านเราจะได้กำไรเยอะๆ" ซินดี้ตอบเสียงเรียบ แต่ดวงตาคู่สวยยังคงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มร่างสูงไม่วางตา

"แต่ผมว่าเขาดูไม่เหมือนเด็กโฮสต์ทั่วไปเลยนะเจ๊ ท่าทาง การพูดการจา ดูมีคลาสเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กนั่งดริ๊งก์" ผู้จัดการให้ข้อสังเกต

ซินดี้ไม่ได้ตอบอะไร เธอยอมรับว่าสิ่งที่ผู้จัดการพูดนั้นเป็นความจริง วินเซนต์มีบางอย่างที่แตกต่างจากผู้ชายทุกคนที่เธอเคยพบ เขาดูมีความลับ ดูอันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็ดึงดูดจนน่าค้นหา

เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงกลางดึก วินเซนต์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหลังจากที่ลูกค้ายอมปล่อยตัวเขาชั่วคราว ขณะที่เขากำลังล้างมืออยู่ที่อ่างล้างหน้า ร่างของใครบางคนก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ

"ทำผลงานได้ดีนี่เด็กใหม่"

เสียงของซินดี้ดังขึ้น วินเซนต์เงยหน้าขึ้นมองกระจกก็พบกับเจ้านายสาวที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องน้ำชายอยู่

"เจ๊ซินดี้ เข้ามาในนี้ไม่กลัวคนอื่นมองไม่ดีเหรอครับ" วินเซนต์หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มือหนาดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดมืออย่างเชื่องช้า

"นี่มันร้านของฉัน ฉันจะเดินไปตรงไหนก็ได้" ซินดี้เชิดหน้าขึ้น เดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ

"ฉันมาดูว่าเด็กใหม่ของฉันไม่ได้กำลังแอบอู้หรือแอบขโมยของลูกค้าอยู่"

"ผมดูเหมือนพวกมิจฉาชีพขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" วินเซนต์ก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงอย่างน่าใจหาย

"ก็ไม่แน่ หน้าตาดีๆแบบนายอาจจะเป็นพวกสิบแปดมงกุฎหลอกฟันผู้หญิงแล้วเชิดเงินหนีก็ได้ ใครจะไปรู้"

ซินดี้จ้องตากลับอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ลึกๆจะรู้สึกหวั่นไหวกับสายตาคมกริบที่จ้องมองมาก็ตาม

วินเซนต์หัวเราะเบาๆในลำคอ เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิดจนปลายรองเท้าของทั้งคู่แทบจะชนกัน ร่างสูงโน้มหน้าลงมาใกล้ใบหน้าสวยเฉี่ยวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

"ถ้าผมเป็นสิบแปดมงกุฎจริงๆ ผมคงไม่เลือกหลอกเงินลูกค้าพวกนั้นหรอกครับ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู

"แล้วนายจะหลอกใคร?"

ซินดี้พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น เธอรับรู้ได้ถึงอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับถอยหนี

"ผมก็คงเลือกหลอกเจ้านายสาวสวยที่ชอบทำตัวเก่งไปซะทุกเรื่องแบบเจ๊ไงครับ"

วินเซนต์ผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปากหยัก

ซินดี้เบิกตากว้างเล็กน้อยกับคำพูดจาบจ้วงนั้น เธอผลักอกแกร่งออกห่างอย่างแรง

"กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับเจ้านาย นายอยากโดนไล่ออกตั้งแต่วันแรกหรือไง?"

"เจ๊ไม่ไล่ผมออกหรอกครับ เพราะเจ๊รู้ดีว่าผมทำเงินให้ร้านได้มากกว่าใคร" วินเซนต์ตอบอย่างมั่นใจ ซึ่งมันก็เป็นความจริงที่ซินดี้เถียงไม่ออก

"หลงตัวเองเกินไปแล้ววินซ์" หญิงสาวแค่นเสียง

"อย่าคิดว่าแค่ทำยอดได้วันแรกแล้วจะมาปีนเกลียวกับฉันได้ กลับไปดูแลลูกค้าของนายได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะหงุดหงิดแล้วตัดเงินเดือนนายจริงๆ"

ซินดี้หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อน วินเซนต์มองตามแผ่นหลังบางนั้นไปพร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดู ผู้หญิงคนนี้ภายนอกดูแข็งแกร่งเหมือนนางพญา แต่พอถูกต้อนเข้าจริงๆก็มีมุมน่ารักซ่อนอยู่ไม่น้อย

การเริ่มต้นชีวิตการทำงานในซินเดอร์บาร์วันแรกของวินเซนต์ผ่านไปอย่างราบรื่น เขาจัดการส่งลูกค้าวีไอพีกลุ่มนั้นกลับบ้านได้อย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางสายตาอิจฉาริษยาของออแกนที่ทำยอดได้น้อยกว่าเขาอย่างเห็นได้ชัด

ช่วงปิดร้านพนักงานทุกคนมารวมตัวกันเพื่อเคลียร์บิลและทำความสะอาด ซินดี้เดินตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ซึ่งวินเซนต์กำลังช่วยบาร์เทนเดอร์เช็ดแก้วอยู่

"วันนี้ทำได้ดีมากวินซ์ หวังว่าพรุ่งนี้จะรักษามาตรฐานไว้ได้นะ" ซินดี้เอ่ยชมเสียงเรียบ

"ขอบคุณครับเจ๊ซินดี้ ผมรับรองว่าพรุ่งนี้จะทำให้ดีกว่าวันนี้อีก" วินเซนต์วางแก้วในมือลงแล้วหันมามองหน้าเธอ

"ดึกแล้ว เจ๊จะกลับยังไงครับ ให้ผมเดินไปส่งที่รถไหม?"

"ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้ นายดูแลตัวเองเถอะ ระวังตัวไว้บ้างก็ดี ทำตัวโดดเด่นตั้งแต่วันแรกแบบนี้ คนอื่นเขาจะหมั่นไส้เอา" ซินดี้เตือนด้วยความหวังดี เธอรู้ดีว่าในวงการนี้มีการแก่งแย่งชิงดีกันมากแค่ไหน

"เป็นห่วงผมเหรอครับ?" วินเซนต์ถามกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ