บทที่ 4 เจ้านายของผมน่าสนใจ
"ถอยออกไปเดี๋ยวนี้วินซ์! ก่อนที่ฉันจะเรียกการ์ดเข้ามาลากตัวนายออกไป"
ซินดี้เค้นเสียงต่ำพยายามควบคุมความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเอง ดวงตาคู่สวยตวัดมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ทว่าคนที่ถูกขู่กลับไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเลยสักนิด
"เจ๊คิดว่าการ์ดพวกนั้นจะทำอะไรผมได้เหรอครับ?"
วินเซนต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แขนแกร่งยังคงค้ำยันขอบโต๊ะกักขังร่างระหงไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น
"นี่นายกำลังท้าทายฉันอยู่ใช่ไหม!?"
"ผมเปล่าท้าทาย ผมแค่พูดความจริง" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
"เมื่อกี้เจ๊ก็เห็นว่าผมจัดการพวกออแกนได้สบายแค่ไหน แค่การ์ดหน้าห้องเจ๊ไม่กี่คน ไม่ระคายผิวผมหรอกครับ"
"นายเป็นใครกันแน่ เข้ามาทำงานที่นี่ต้องการอะไร!?"
ซินดี้ถามอย่างตรงไปตรงมา เธอไม่ใช่ผู้หญิงหัวอ่อนที่จะมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่ ท่าทาง การพูดจา และฝีมือการต่อสู้เมื่อครู่ มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กโฮสต์ธรรมดาควรจะมี
"ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากมาทำงานหาเงิน" วินเซนต์ตอบเสียงเรียบ แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
"และเผอิญว่าเจ้านายของผมน่าสนใจมาก ผมก็เลยอยากรู้จักให้มากขึ้น"
"ฉันไม่ชอบคนโกหก"
"ผมไม่ได้โกหก ทุกคำที่ผมพูดคือความจริง โดยเฉพาะเรื่องที่บอกว่าเจ้านายผมน่าสนใจ"
สายตาของเขากวาดมองไปทั่วใบหน้าสวยเฉี่ยว ก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงสด ซินดี้รับรู้ได้ถึงสายตาจาบจ้วงนั้น เธอพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่เขากลับใช้มือหนาเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตา
"ปล่อยมือจากฉันเดี๋ยวนี้วินซ์!"
"ถ้าผมไม่ปล่อย เจ๊จะทำยังไงครับ?"
เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปากบาง ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ซินดี้เบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
เธอรู้สึกลุ่มหลงไปกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขา มันเป็นเสน่ห์ที่อันตรายและดึงดูดอย่างประหลาด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นขัดจังหวะทำให้ซินดี้ได้สติ เธอผลักอกแกร่งของวินเซนต์ออกอย่างแรง คราวนี้ชายหนุ่มยอมถอยห่างแต่โดยดี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้า
"เข้ามาได้" ซินดี้ตะโกนบอกคนข้างนอกพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของแอนและซูซี่ เพื่อนสนิทของซินดี้ ทั้งสองสาวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกว้าง แต่ก็ต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลายืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเพื่อน
"อุ๊ย! ตายแล้ว พวกฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย" แอนยกมือขึ้นทาบอก แกล้งทำตาโตด้วยความประหลาดใจ
"ขัดจังหวะอะไรกัน ไม่มีอะไรสักหน่อย" ซินดี้รีบปฏิเสธเสียงแข็ง
"พวกแกมาทำไมตั้งแต่หัวค่ำ?"
"ก็มาหาแกน่ะสิ ว่าแต่นี่ใคร?กันหล่อลากดินขนาดนี้ เด็กใหม่ร้านแกเหรอซินดี้ ทำไมไม่เห็นบอกกันบ้างเลย" ซูซี่เดินเข้าไปใกล้วินเซนต์พลางส่งสายตาหวานเชื่อมให้
"สวัสดีครับ ผมชื่อวินซ์ เป็นพนักงานใหม่ของที่นี่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
วินเซนต์ค้อมศีรษะให้เพื่อนของเจ้านายอย่างสุภาพ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของเขาทำเอาสองสาวถึงกับเคลิ้ม
"ตายแล้ว พูดจาก็เพราะ หน้าตาก็ดี แกไปหาช้างเผือกแบบนี้มาจากไหนเนี่ยซินดี้ คืนนี้ฉันขอจองน้องวินซ์ได้ไหม?" แอนหันไปคว้าแขนเพื่อนสนิทเขย่าเบาๆ
"ไม่ได้ คืนนี้คิวเขายาวไปถึงเที่ยงคืนแล้ว พวกแกอยากนั่งก็ไปจองคิวเอาเอง"
ซินดี้ปัดมือเพื่อนออกพลางตวัดสายตามองวินเซนต์ที่กำลังยืนยิ้มรับสายตาของเพื่อนเธออย่างไม่สะทกสะท้าน
"หมดธุระแล้วก็นายออกไปทำงานได้แล้ววินซ์ ลูกค้ารออยู่"
"ครับเจ๊ซินดี้ ขอตัวก่อนนะครับพี่ๆคนสวย" วินเซนต์หันไปยิ้มให้แอนและซูซี่ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าออกจากห้องไป
ทันทีที่ประตูปิดลง สองสาวก็หันมาหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างจับผิด
"มีซัมติงแน่ๆ สายตาที่น้องเขามองแกเมื่อกี้มันไม่ใช่สายตาของลูกน้องมองเจ้านายเลยนะซินดี้" แอนเปิดประเด็นทันที
"ซัมติงบ้าอะไร! เด็กนั่นก็แค่อวดดี หลงตัวเอง คิดว่าหน้าตาดีแล้วจะทำอะไรก็ได้" ซินดี้เดินไปนั่งที่โซฟา หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก
"แต่เมื่อกี้แกหน้าแดงนะซินดี้ ปกติแกไม่เคยเสียอาการกับเด็กในร้านคนไหนเลยนี่นา แม้แต่ออแกนที่แกเรียกใช้บ่อยๆ แกยังไม่เคยหน้าแดงใส่เลย" ซูซี่ตามมานั่งขนาบข้าง
"ฉันแค่ร้อน แอร์ห้องนี้มันคงเสีย"
"จ้า ร้อนก็ร้อน พวกฉันไม่เซ้าซี้แล้วก็ได้ ปะ ออกไปข้างนอกกันดีกว่า คืนนี้ฉันอยากดื่มยาวๆ"
ซินดี้จำใจลุกขึ้นเดินตามเพื่อนออกไปโซนวีไอพีด้านนอก เสียงเพลงบีทหนักกระหึ่มไปทั่วบริเวณ ลูกค้าเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ
หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ สายตากวาดมองไปรอบร้านอย่างเคยชิน ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับร่างสูงของวินเซนต์ที่กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกค้าสาวไฮโซ
เขากำลังชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าด้วยท่วงท่าสง่างาม รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทำให้สาวๆโต๊ะนั้นพากันหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
ซินดี้มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆในใจ เธอพยายามบอกตัวเองว่ามันคือเรื่องปกติของงานบริการ แต่ลึกๆเธอกลับไม่ชอบใจที่เห็นเขาส่งยิ้มให้ผู้หญิงคนอื่น
"มองตาไม่กะพริบเลยนะจ๊ะ" แอนแซวขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสนิทจ้องมองไปที่โต๊ะของเด็กใหม่
"ฉันแค่ตรวจดูความเรียบร้อย ว่าเขาดูแลลูกค้าดีไหม" ซินดี้แก้ตัวน้ำขุ่นๆ
"ดูแลดีจนลูกค้าสาวๆแทบจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแล้วจ้า ดูสิ ยัยคุณนายโต๊ะนั้นแทบจะสิงร่างน้องวินซ์อยู่แล้ว" ซูซี่ชี้ให้ดูหญิงสาววัยกลางคนที่พยายามเบียดตัวเข้าหาวินเซนต์
ซินดี้ขมวดคิ้วแน่น เธอเห็นวินเซนต์เบี่ยงตัวหลบสัมผัสของลูกค้าอย่างแนบเนียน เขาจัดการรักษาระยะห่างได้อย่างยอดเยี่ยมโดยที่ลูกค้าไม่เสียความรู้สึก แต่มันก็ยังทำให้เธอรู้สึกขัดใจอยู่ดี
ในขณะที่เธอกำลังนั่งมองชายหนุ่มอยู่เพลินๆสายตาก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้าน ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด รูปร่างหน้าตาสะสวยและดูคุ้นตา เธอเดินตรงรี่เข้าไปที่โต๊ะของวินเซนต์ด้วยสีหน้าเอาเรื่อง
ผู้หญิงคนนั้นคือนิสา คู่นอนของวินเซนต์ที่เขามักจะเรียกหาเวลาที่มีความต้องการ แต่เขาไม่เคยคิดจะยกย่องหรือเปิดตัวเธอในฐานะคนรัก นิสาสืบรู้มาว่าช่วงนี้วินเซนต์หายหน้าหายตาไปคลุกอยู่ที่บาร์โฮสต์แห่งนี้ เธอจึงตามมาดูด้วยความหึงหวง
"วินซ์คะ คุณมาทำอะไรที่นี่?"
นิสาเดินเข้าไปกระชากแขนวินเซนต์อย่างแรง ท่ามกลางความตกตะลึงของลูกค้าโต๊ะนั้น
วินเซนต์หันมามองนิสาด้วยสายตาเย็นเยียบ เขาสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเธออย่างไม่ไยดี
"ฉันทำงาน กลับไปซะนิสา!" เสียงทุ้มกดต่ำลงอย่างน่ากลัว
"ทำงานอะไรกันคะ! คุณเนี่ยนะมาทำงานแบบนี้ กลับไปกับนิสาเดี๋ยวนี้นะคะ" นิสาพยายามจะเข้าไปคว้าแขนเขาอีกครั้ง แต่ชายหนุ่มเบี่ยงตัวหลบ
"อย่าทำตัวงี่เง่า ฉันบอกให้เธอกลับไป!!"
วินเซนต์เริ่มหมดความอดทน เขาไม่อยากให้แผนการที่วางไว้ต้องพังลงเพราะความงี่เง่าของผู้หญิงคนนี้
ลูกค้าสาวๆที่โต๊ะเริ่มแสดงอาการไม่พอใจที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาก่อความวุ่นวาย ซินดี้ที่นั่งดูเหตุการณ์อยู่ตลอดตัดสินใจลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะนั้นทันที
"มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะคุณลูกค้า?" ซินดี้ปรายตามองนิสาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน
"คุณเป็นใคร!?" นิสาหันมาตวัดเสียงใส่ซินดี้อย่างไม่พอใจ
"ฉันเป็นเจ้าของร้านนี้ และเด็กคนนี้ก็เป็นพนักงานของฉัน ถ้าคุณไม่ได้มาเที่ยวหรือมาใช้บริการ ก็กรุณาออกไปจากร้านของฉันด้วยค่ะ อย่ามารบกวนลูกค้าท่านอื่น" ซินดี้พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจ
"พนักงานของคุณงั้นเหรอ คุณรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร กล้าดียังไงมาสั่งให้เขาทำหน้าที่พรรค์นี้!" นิสาเชิดหน้าขึ้นเตรียมจะแฉตัวตนที่แท้จริงของวินเซนต์
แต่วินเซนต์ตวัดสายตามองนิสาด้วยแววตาดุดัน เป็นสัญญาณเตือนว่าถ้าเธอพูดอะไรออกไปแม้แต่คำเดียว เธอจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีก นิสาชะงักไปทันที เธอรู้ดีว่าเวลาที่ผู้ชายคนนี้โกรธจัดมันน่ากลัวแค่ไหน
"ฉันไม่สนใจว่าเขาจะเป็นใครมาจากไหน แต่ตอนนี้เขาคือคนของฉัน และที่นี่คือกฎของฉัน ถ้าคุณยังโวยวายไม่เลิก ฉันจะให้การ์ดมาเชิญคุณออกไป"
ซินดี้ก้าวขึ้นมายืนบังหน้าวินเซนต์เอาไว้ แสดงท่าทีปกป้องลูกน้องของตัวเองอย่างเต็มที่
