บทที่ 5 หวานกว่าเหล้า
วินเซนต์มองแผ่นหลังบางของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ความเปรี้ยวและความเป็นผู้นำของเธอทำให้เขาหลงใหลจนแทบคลั่ง เขาชอบที่เธอออกหน้าปกป้องเขา ชอบที่เธอแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของแม้ว่าเธอจะไม่รู้ตัวก็ตาม
"ฝากไว้ก่อนเถอะ!!"
นิสากระทืบเท้าด้วยความขัดใจก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อตัวปัญหาเดินจากไปแล้ว ซินดี้ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับวินเซนต์
"ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? แฟนนายเหรอ?" ซินดี้ถามเสียงแข็ง
"แค่คนรู้จักครับ ผมไม่เคยมีแฟน" วินเซนต์ตอบตามความจริง เขาไม่เคยคิดจะคบใครเป็นแฟนจริงๆจังๆ
"ถ้าแค่คนรู้จักเขาคงไม่ตามมาอาละวาดถึงที่นี่หรอก จัดการเรื่องส่วนตัวของนายให้เรียบร้อย อย่าให้มากระทบกับงานอีก เข้าใจไหม?"
"หึงผมเหรอครับเจ๊ซินดี้?" ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ
"ใครหึงนาย!! ฉันแค่ไม่อยากให้ร้านเสียบรรยากาศ!" ซินดี้ถอยหลังหนีหนึ่งก้าว แก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ
"ดูแลลูกค้าของนายต่อไปเลย ฉันจะไปดูโต๊ะอื่น"
หญิงสาวรีบหมุนตัวเดินหนีกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง วินเซนต์มองตามร่างระหงไปพร้อมกับรอยยิ้มพึงพอใจ เขาจัดการเทคแคร์ลูกค้าโต๊ะเดิมจนพวกเธอพอใจและยอมเช็คบิลกลับไปในที่สุด
เวลาล่วงเลยจนถึงเวลาปิดร้าน พนักงานทุกคนเริ่มทยอยกลับบ้าน ซินดี้กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยรอบร้านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกลับ
ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปที่ลานจอดรถด้านหลังร้าน ร่างสูงของใครบางคนก็ก้าวออกมาจากมุมมืดขวางหน้าเธอเอาไว้
"ดึกแล้ว ให้ผมเดินไปส่งที่รถนะครับ" วินเซนต์พูดพลางเดินเข้ามาใกล้
"ไม่ต้อง ฉันเดินไปเองได้ หลีกไป" ซินดี้พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ชายหนุ่มกลับคว้าแขนเธอเอาไว้แน่น
"ปล่อยนะวินซ์ จะทำอะไร!?"
วินเซนต์ดึงร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง แขนข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดเอาไว้แน่นไม่ให้เธอหนีไปไหน เขาจ้องมองใบหน้าสวยเฉี่ยวที่กำลังแสดงความโกรธด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง
"เจ๊รู้ตัวไหมว่าเวลาเจ๊หึง เจ๊ดูน่ารักมาก"
"ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้หึง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องให้คนช่วย" ซินดี้ดิ้นรนขัดขืน แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มร่างใหญ่ได้
"ร้องเลยครับ ถึงเจ๊ร้องไปก็ไม่มีใครได้ยินหรอก พนักงานกลับกันไปหมดแล้ว"
วินเซนต์รวบมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็เชยคางเธอขึ้นบังคับให้สบตา
"นายต้องการอะไรกันแน่วินซ์!?" ซินดี้ถามเสียงสั่น เธอเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่แท้จริงของผู้ชายคนนี้
"ผมก็แค่ต้องการรางวัลสำหรับพนักงานดีเด่นของวันนี้ไงครับ"
พูดจบวินเซนต์ก็ก้มหน้าลงประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธอทันที ซินดี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เธอพยายามเม้มปากแน่นและดิ้นรนขัดขืน แต่ชายหนุ่มกลับใช้ความชำนาญขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอเบาๆ จนเธอเผลอเผยอปากออก เปิดโอกาสให้เขาแทรกเรียวลิ้นร้อนเข้าไปกวาดชิมความหอมหวานภายในได้อย่างง่ายดาย
รสจูบของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและดุดัน มันเรียกร้องและเอาแต่ใจจนซินดี้แทบจะลืมหายใจ
สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มโอนอ่อนผ่อนตามสัมผัสอันวาบหวามที่เขามอบให้ มือหนาของวินเซนต์ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนก่อนจะเลื่อนลงมาบีบเค้นที่สะโพกมนเบาๆ
ซินดี้ส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายอยู่ใต้ร่างของเขา
วินเซนต์ค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย เขามองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อและดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอด้วยความรู้สึกพอใจ
"รสชาติของเจ๊ หวานกว่าเหล้าแพงๆในร้านอีกนะครับ" ชายหนุ่มกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ
ซินดี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา เธอผลักอกเขาออกอย่างแรง คราวนี้วินเซนต์ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ
"นายมันฉวยโอกาส พรุ่งนี้นายไม่ต้องมาทำงานอีก!! ฉันไล่นายออก!!" ซินดี้ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธและอับอาย
วินเซนต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาล้วงมือสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง มองเจ้านายสาวที่กำลังโมโหด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"เจ๊ไล่ผมออกไม่ได้หรอกครับ เพราะเจ๊รู้ดีว่าผมทำเงินให้ร้านได้มากแค่ไหน และที่สำคัญ ผมรู้ว่าลึกๆแล้วเจ๊ก็ชอบจูบของผมเหมือนกัน"
"ไอ้คนหลงตัวเอง!!"
ซินดี้ด่าทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวไปที่รถของตัวเองอย่างรวดเร็ว เธอรีบสตาร์ทรถและขับออกไปจากบริเวณนั้นทันที
วินเซนต์มองตามไฟท้ายรถของเธอไปจนลับสายตา รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาจอนห์
"จอนห์ เตรียมรถให้พร้อม ฉันจะกลับคฤหาสน์ และสืบประวัติเพื่อนของซินดี้ที่ชื่อแอนกับซูซี่มาให้ฉันด้วย ฉันต้องการรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้"
ชายหนุ่มกดวางสายก่อนจะเดินฝ่าความมืดออกไป เขาเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น และเขาจะไม่ยอมหยุดจนกว่าผู้หญิงที่ชื่อซินดี้จะตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
วันต่อมา...
"ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนฉันสั่งไล่เด็กนั่นออกไปแล้ว ทำไมวันนี้เขายังมาโผล่ที่ร้านได้อีก"
เสียงหวานแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดของซินดี้ดังขึ้นทันทีที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแล้วเห็นภาพในจอมอนิเตอร์กล้องวงจรปิด
ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลากำลังยืนชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าที่เคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทางสบายใจราวกับว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แอนและซูซี่ที่นั่งจิบไวน์รอเพื่อนอยู่บนโซฟาหันมามองหน้ากันพร้อมกับอมยิ้ม
"แกจะไปไล่น้องวินซ์ออกได้ยังไงซินดี้ ลูกค้าจองคิวน้องเขายาวไปถึงเดือนหน้าแล้วนะ ขืนแกไล่ออกตอนนี้ร้านแกได้ขาดทุนย่อยยับแน่" แอนพูดพลางแกว่งแก้วไวน์ในมือไปมา
"ใช่ แกดูยอดขายของร้านคืนนี้สิ พุ่งกระฉูดตั้งแต่น้องวินซ์มาทำงาน แกเป็นนักธุรกิจนะซินดี้ จะเอาอารมณ์ส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานไม่ได้" ซูซี่เสริมทัพ
ซินดี้ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหัวเสีย เธอรู้ดีว่าเพื่อนทั้งสองคนพูดถูก แต่ความรู้สึกริมฝีปากที่ถูกรังแกเมื่อคืนยังคงชัดเจนจนเธอแทบจะบ้าตาย
รสจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจของผู้ชายคนนั้นทำเอาเธอนอนไม่หลับทั้งคืน ภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเขายังคงตามหลอกหลอนแม้กระทั่งตอนหลับตา
"ฉันไม่ได้เอาอารมณ์ส่วนตัวมาปน แต่หมอนั่นมันปีนเกลียว มันกล้า...."
ซินดี้หยุดคำพูดไว้แค่นั้น เธอไม่กล้าเล่าเรื่องจูบให้เพื่อนฟัง ขืนบอกไปยัยสองคนนี้ต้องล้อเธอไปจนลูกบวชแน่
"กล้าอะไรจ๊ะ? หรือว่าน้องวินซ์ทำอะไรให้แกใจสั่" แอนหรี่ตามองอย่างจับผิด
"บ้า!! ใครจะไปใจสั่นกับเด็กนั่น ฉันก็แค่รำคาญที่หมอนั่นชอบทำตัวเหนือกว่า" ซินดี้รีบปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดูเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า
"ถ้าแกไม่ได้คิดอะไรก็ปล่อยน้องเขาทำงานไปเถอะ ถือซะว่าเป็นตัวทำเงินให้ร้านก็แล้วกัน พวกฉันออกไปนั่งข้างนอกดีกว่า จะไปจองโต๊ะให้น้องวินซ์มาชงเหล้าให้สักหน่อย"
ซูซี่หัวเราะร่วนก่อนจะควงแขนแอนเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ซินดี้ต้องนั่งถอนหายใจอยู่คนเดียว
หญิงสาวยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆความร้อนผ่าวบนใบหน้าเริ่มกลับมาอีกครั้ง เธอสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อออกไปตรวจดูความเรียบร้อยด้านนอกเหมือนทุกวัน
บรรยากาศในร้านคืนนี้คึกคักเป็นพิเศษ เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานดังกระหึ่ม แสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่วบริเวณ
ซินดี้เดินตรวจตราตามโต๊ะต่างๆด้วยท่าทางมาดมั่นเหมือนเคย จนกระทั่งสายตาของเธอไปปะทะเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคย
วินเซนต์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมลึกกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสาวสวย เขาส่งยิ้มทรงเสน่ห์และพูดคุยหยอกล้อกับพวกเธออย่างเป็นธรรมชาติ
ท่าทางแพรวพราวของเขาทำให้ซินดี้รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอพยายามเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อไม่ให้ต้องเผชิญหน้ากับเขา แต่ดูเหมือนโชคจะไม่เข้าข้าง
"สวัสดีครับเจ๊ซินดี้ วันนี้ชุดเจ๊สวยจังเลยนะครับ"
เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง ซินดี้ชะงักฝีเท้าก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่เดินปลีกตัวจากโต๊ะลูกค้ามาหาเธอ รอยยิ้มมุมปากที่เธอแสนเกลียดชังยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา
"ฉันบอกให้นายเลิกมาทำงานที่นี่แล้วไงวินซ์ หูหนวกหรือไง!" ซินดี้กดเสียงต่ำพยายามไม่ให้ลูกค้าคนอื่นได้ยิน
"ผมบอกแล้วไงครับว่าเจ๊ไล่ผมออกไม่ได้ เพราะผมคือตัวทำเงินของร้านนี้ และอีกอย่าง ผมยังสนุกกับการทำงานที่นี่อยู่"
วินเซนต์ตอบด้วยท่าทีสบายๆ สายตาคมกวาดมองเรือนร่างอรชรในชุดเดรสรัดรูปสีดำสนิทของเธออย่างจาบจ้วง
"นายมันหน้าด้าน"
"หน้าด้านแต่ก็ทำให้เจ๊ครางชื่อผมได้ก็แล้วกัน"
คำพูดสวนกลับของเขาทำเอาซินดี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย หญิงสาวเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้น แต่วินเซนต์กลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว
"อย่าทำรุนแรงสิครับเจ๊ คนมองกันเต็มร้านแล้ว เดี๋ยวเขาจะหาว่าเจ้านายรังแกพนักงานนะ" ชายหนุ่มรวบข้อมือบางไว้หลวมๆ พร้อมกับขยับตัวเข้ามากระซิบใกล้ๆหู
"หรืออยากให้ผมรังแกเจ๊กลับเหมือนเมื่อคืนดี"
ซินดี้สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรง เธอถลึงตาใส่เขาด้วยความเคียดแค้น
"นายต้องการอะไรกันแน่วินซ์ เข้ามาวุ่นวายในชีวิตฉันทำไม!?"
"ผมบอกเจ๊ไปแล้วว่าเจ๊น่าสนใจ ผมก็แค่ทำตามสัญชาตญาณของผู้ชายที่อยากจะได้ของที่ดูท้าทายก็เท่านั้น" วินเซนต์ตอบเสียงเรียบ
ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดมากเหลือเกิน ร่างกายของเธอ กลิ่นหอมของเธอ ท่าทางพยศของเธอ ทุกอย่างกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขา
"ฉันไม่ใช่ของเล่นของใคร และนายจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่ต้องการ" ซินดี้เชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย
"ก็ลองดูกันสักตั้งสิครับ ว่าเจ๊จะทนเสน่ห์ของผมไปได้สักกี่น้ำ" วินเซนต์หัวเราะเบาๆในลำคอ
"เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีเถอะเจ๊ซินดี้ เพราะนับจากนี้ไป ผมจะรุกเจ๊อย่างจริงจังแล้ว"
ชายหนุ่มส่งสายตาเจ้าเล่ห์ทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาลูกค้าที่โต๊ะ ทิ้งให้ซินดี้ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธจัด
เธอเกลียดผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า เกลียดสายตาจาบจ้วงที่มองเธอราวกับเป็นเหยื่อ และที่เกลียดที่สุดคือร่างกายของเธอที่ดันเผลอไปรู้สึกวูบวาบกับสัมผัสของเขา
