บทที่ 6 เล่นเกมสนุกๆ
"พี่ซินดี้คะ วันนี้หนูแวะมาหาค่ะ คิดถึงพี่สาวคนสวยจังเลย"
เสียงใสของวิเวียนดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ผลักประตูห้องทำงานเข้ามา ซินดี้ละสายตาจากเอกสารบัญชีบนโต๊ะแล้วส่งยิ้มกว้างให้เด็กสาวที่เธอรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน
"มาได้ยังไงเนี่ยวิเวียน? พี่ชายสุดโหดของเธอปล่อยให้ออกมาเที่ยวเล่นแล้วเหรอ?" ซินดี้แซวอย่างอารมณ์ดีพลางลุกจากเก้าอี้เดินมานั่งที่โซฟารับแขกข้างๆ เด็กสาว
"หนูแอบหนีออกมาค่ะ พี่วินเซนต์ไม่อยู่บ้าน เห็นลูกน้องบอกว่าไปคุยธุรกิจสำคัญ หนูเลยฉวยโอกาสแวะมาหาพี่ซินดี้" วิเวียนหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจที่หลอกพี่ชายจอมเนี้ยบได้
"ร้ายไม่เบานะเรา ระวังเถอะ ถ้าพี่ชายเธอจับได้ คราวนี้คงโดนกักบริเวณยาวแน่"
"หนูไม่กลัวหรอกค่ะ ถ้าพี่วินเซนต์ดุ หนูจะหนีมาอยู่กับพี่ซินดี้ที่นี่เลย พี่ซินดี้ต้องปกป้องหนูนะคะ"
เด็กสาวออดอ้อนพลางซบหน้าลงกับไหล่บางของเจ้าของบาร์ ซินดี้ลูบผมวิเวียนเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
"ได้สิ ถ้าพี่ชายเธอตามมารังแก พี่จะให้การ์ดโยนออกไปนอกร้านเลย โทษฐานมารังแกน้องสาวคนสวยของพี่"
ซินดี้ตอบติดตลกโดยไม่รู้เลยว่าคนที่เธอกำลังพูดถึงนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพอดี
เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นเบาๆสองครั้งก่อนที่ร่างสูงของวินเซนต์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงศอกจะเดินถือถาดเครื่องดื่มและของว่างเข้ามา ชายหนุ่มส่งยิ้มละมุนให้เจ้านายสาวก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองแขกตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ
ทันทีที่วิเวียนเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพนักงานเสิร์ฟรูปหล่อ ร่างกายของเด็กสาวก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ปากเล็กอ้าค้างเตรียมจะเปล่งเสียงเรียกชื่อพี่ชาย
"พี่วิน"
วินเซนต์ตวัดสายตาดุดันมองน้องสาวเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อเป็นการเตือน ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาเป็นรอยยิ้มอบอุ่นของเด็กโฮสต์ผู้อ่อนโยนอย่างรวดเร็ว
"รับเครื่องดื่มเย็นๆสักแก้วไหมครับคุณผู้หญิง?" เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างสุภาพพลางวางถาดลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า
วิเวียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสลับสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของพี่ชายกับชุดพนักงานที่เขาสวมใส่อย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา มาเฟียค้าอาวุธที่ใครๆต่างหวาดกลัวกำลังยืนโค้งคำนับให้เธอและซินดี้
"เอ่อ ขอบคุณค่ะ" วิเวียนตอบเสียงสั่น พยายามเก็บอาการตกใจเอาไว้สุดความสามารถ
"มีอะไรหรือเปล่าวิเวียน ทำไมทำหน้าแบบนั้น?" ซินดี้สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของเด็กสาวจึงเอ่ยถาม
"ปะ เปล่าค่ะ พี่ซินดี้ พนักงานร้านพี่หล่อจังเลยนะคะ หนูแค่ตกใจนิดหน่อย" วิเวียนรีบแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
"อ๋อ นี่วินซ์ เด็กใหม่ที่ร้านพี่เอง เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน แต่ทำยอดขายทะลุเป้าจนพี่ต้องปวดหัวเพราะมีแต่คนแย่งกันจองคิว"
ซินดี้แนะนำพลางปรายตามองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มรับคำชมอย่างหน้าตาเฉย ความหมั่นไส้เริ่มก่อตัวขึ้นในใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์รุ่มร่ามที่เขาทำกับเธอไว้เมื่อวันก่อน
"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณลูกค้าคนสวย ถ้ามีอะไรให้ผมรับใช้ เรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ"
วินเซนต์ค้อมศีรษะให้วิเวียนอีกครั้ง ท่าทางสุภาพอ่อนน้อมของเขาทำเอาวิเวียนแทบจะหลุดขำออกมา เธอไม่เคยเห็นพี่ชายโหมดนี้มาก่อนเลยในชีวิต
"หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวนะคะพี่ซินดี้ เดี๋ยวหนูมา" วิเวียนลุกพรวดขึ้นจากโซฟาก่อนจะหันไปคว้าข้อมือหนาของวินเซนต์
"นายวินซ์ ช่วยพาฉันไปห้องน้ำหน่อยสิ ฉันเพิ่งเคยมาหลังร้านครั้งแรก เดินไม่ถูก"
ซินดี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับท่าทีสนิทสนมของวิเวียน แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร วินเซนต์ยอมเดินตามแรงลากของน้องสาวออกมาจากห้องทำงานอย่างว่าง่าย ทันทีที่พ้นสายตาของซินดี้ วิเวียนก็ลากพี่ชายเข้าไปในมุมลับตาคนหลังร้าน
"พี่วินเซนต์ นี่มันเรื่องอะไรกันคะ? ทำไมพี่ถึงมาอยู่ในชุดนี้ แล้วมาทำงานที่นี่ได้ยังไง?" วิเวียนกระซิบถามเสียงหลง ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เงียบเสียงหน่อยวิเวียน อยากให้ความแตกหรือไง" วินเซนต์ดุน้องสาวเสียงเข้ม
"ก็หนูตกใจนี่นา ธุรกิจร้อยล้านพันล้านพี่ปล่อยทิ้งไว้ แล้วมาเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์เนี่ยนะ พี่บ้าไปแล้วเหรอ"
"พี่มีเหตุผลของพี่ เธอไม่ต้องมายุ่ง และจำเอาไว้ ห้ามบอกเรื่องนี้กับซินดี้เด็ดขาด ถ้าเธอหลุดปากพูดออกไปแม้แต่คำเดียว พี่จะส่งเธอไปเรียนต่อยุโรปคืนนี้เลย"
คำขู่ของพี่ชายทำเอาวิเวียนหน้างอ แต่เธอก็รู้ดีว่าวินเซนต์พูดจริงทำจริงเสมอ
"หนูไม่บอกพี่ซินดี้ก็ได้ แต่พี่ต้องบอกหนูมาก่อนว่าพี่คิดจะทำอะไร พี่ชอบพี่ซินดี้เหรอคะ"
"เพ้อเจ้อ ผู้หญิงดื้อรั้นแบบนั้นใครจะไปชอบ พี่ก็แค่" วินเซนต์ชะงักคำพูดไปชั่วครู่ แววตาคมกริบฉายความปรารถนาบางอย่างออกมา
"พี่ก็แค่อยากจะปราบพยศผู้หญิงคนนั้น เล่นเกมสนุกๆ ฆ่าเวลาเท่านั้นแหละ"
"เล่นเกมอะไรของพี่ ระวังเถอะ เล่นไปเล่นมาจะตกหลุมรักพี่ซินดี้เข้าจริงๆ หนูเชียร์พี่ซินดี้นะขอบอก พี่เขาสวย แซ่บ เก่ง พี่สู้เขาไม่ได้หรอก"
"ไม่มีวัน ผู้ชายอย่างพี่ไม่เคยแพ้ใคร และไม่เคยมีหัวใจให้ใคร เธอเลิกดูซีรีส์รักโรแมนติกได้แล้ววิเวียน กลับเข้าไปในห้อง แล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เข้าใจไหม?"
วินเซนต์ออกคำสั่งเด็ดขาดก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากลับเข้าไปในโซนพนักงาน ทิ้งให้วิเวียนยืนยิ้มกริ่มอยู่คนเดียว เด็กสาวมั่นใจว่าท่าทีของพี่ชายมันต้องมีอะไรมากกว่าแค่การอยากเอาชนะแน่นอน
หลังจากเหตุการณ์วันนั้น วิเวียนก็แวะเวียนมาที่บาร์บ่อยขึ้นเพื่อมาคอยจับตาดูพี่ชายและเจ้านายสาวสุดสวย ความสัมพันธ์ระหว่างวินเซนต์และซินดี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคืบหน้าในสายตาคนภายนอก
ทั้งคู่ยังคงปะทะคารมกันทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ในความดุดันและเย็นชาเหล่านั้น กลับมีกระแสไฟฟ้าบางอย่างแล่นผ่านทุกครั้งที่สายตาสองคู่สบกัน
ค่ำคืนวันศุกร์ที่แสนวุ่นวาย ซินเดอร์บาร์เนืองแน่นไปด้วยลูกค้าสาวๆที่มาปลดปล่อยความเครียด วินเซนต์ยังคงเป็นตัวท็อปของร้านที่ถูกเรียกใช้บริการไม่ขาดสาย ชายหนุ่มเดินฝ่าฝูงชนกลับมาที่เคาน์เตอร์บาร์เพื่อรับเครื่องดื่มไปเสิร์ฟ
"เหนื่อยหน่อยนะวินซ์ วันนี้คิวนายยาวเหยียดเลย" บาร์เทนเดอร์หนุ่มเอ่ยทักพลางยื่นแก้วค็อกเทลสีสวยให้
"ไม่เท่าไหร่หรอกครับ สนุกดีออก" วินเซนต์รับแก้วมาถือไว้ รอยยิ้มทรงเสน่ห์ประดับบนใบหน้า
ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะ ร่างของใครบางคนก็จงใจเดินชนไหล่เขาอย่างแรงจนแก้วค็อกเทลในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น
"โทษทีวะ พอดีมองไม่เห็น"
เสียงยียวนของออแกนดังขึ้น เด็กหนุ่มหน้าจิ้มลิ้มมองวินเซนต์ด้วยสายตาเย้ยหยัน แม้จะเคยโดนสั่งสอนไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ออแกนก็ยังไม่เข็ดราบ รอยแค้นในใจยังคงคุกรุ่น
วินเซนต์ปรายตามองออแกนด้วยสายตาสมเพช เขาไม่อยากมีเรื่องในร้านให้ซินดี้ต้องปวดหัวอีก จึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ดูเหมือนออแกนจะไม่ยอมจบง่ายๆ
"ทำตัวเป็นหมาหงอยเลยนะมึง พอเจ๊ซินดี้ออกคำสั่งหน่อยก็หดหัวอยู่ในกระดอง คิดว่าเจ๊เขาจะสนใจเด็กใหม่อย่างมึงจริงๆเหรอ เขาก็แค่เห็นมึงเป็นตัวทำเงินเท่านั้นแหละ"
คำพูดจาบจ้วงของออแกนทำให้ฝีเท้าของวินเซนต์ชะงักกึก ชายหนุ่มค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กรุ่นน้อง แววตาคมกริบฉายรังสีอำมหิตจนออแกนเผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
"ปากดีแบบนี้ สงสัยแผลเก่าจะหายแล้วสินะ อยากได้เพิ่มหรือเปล่า?" เสียงทุ้มกดต่ำลงจนน่ากลัว
