บทที่ 7 คือเจ๊
"มึงกล้าเหรอวะ ถ้ามึงทำกูเจ็บอีก เจ๊ซินดี้ไม่เอามึงไว้แน่ มึงมันก็แค่หมากตัวหนึ่งในร้าน อย่าคิดจะมาเทียบชั้นกับกู!!"
ออแกนพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้ในใจจะเริ่มหวั่นเกรงแววตาดุดันนั้นก็ตาม วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาขยับเข้าใกล้ออแกนจนได้ยินเสียงลมหายใจติดขัดของอีกฝ่าย
"หมากงั้นเหรอ? มึงคิดผิดแล้วออแกน กูไม่ใช่หมาก แต่กูคือคนคุมเกมนี้ทั้งหมด และคนอย่างกู ถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเจ้านายมึง หรือตำแหน่งเบอร์หนึ่งของที่นี่"
พูดจบวินเซนต์ก็ใช้ไหล่แกร่งกระแทกออแกนจนเซถลาไปชนกับเคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะเดินจากไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้ออแกนยืนกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ
การปะทะคารมขนาดย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของซินดี้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่บนชั้นลอยไปได้ หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างของวินเซนต์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย
ทั้งหงุดหงิดที่เขายังคงก่อกวนออแกน ทั้งหมั่นไส้ในความมั่นหน้ามั่นโหนกของเขา และลึกๆก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้
เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่วันใหม่ บาร์ใกล้จะปิดทำการ ลูกค้าเริ่มทยอยกลับ ซินดี้เดินตรวจดูความเรียบร้อยรอบร้านเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว เธอจึงหมุนตัวเตรียมจะกลับเข้าไปในห้องทำงาน แต่แล้วร่างสูงของคนที่รบกวนจิตใจเธอมาตลอดทั้งคืนก็ก้าวเข้ามายืนขวางทางเอาไว้
"จะรีบไปไหนครับเจ๊ซินดี้ ไม่รอตรวจงานผมก่อนเหรอ" วินเซนต์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงยียวน
"หลีกไปวินซ์ ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน" ซินดี้ตอบเสียงห้วน พยายามเบี่ยงตัวหลบ
แต่วินเซนต์กลับขยับตัวมาบังหน้าเธอไว้ แขนแกร่งสองข้างยันกำแพงด้านหลังกักขังร่างระหงไว้ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ
"เหนื่อยก็พักสิครับ ให้ผมนวดให้ไหม รับรองว่าเจ๊จะผ่อนคลายจนลืมความเหนื่อยไปเลย" สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวอย่างจาบจ้วง
"หยุดพูดจาลามกใส่ฉันได้แล้ววินซ์ นายคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายที่นายจะหยอดคำหวานใส่แล้วฉันจะยอมโอนอ่อนตามงั้นเหรอ" ซินดี้เชิดหน้าขึ้นจ้องตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้
"ผมไม่เคยคิดว่าเจ๊ใจง่าย ผมรู้ว่าเจ๊ดื้อรั้นและพยศมากแค่ไหน แต่นั่นแหละที่ทำให้ผมยิ่งอยากจะเอาชนะ"
วินเซนต์โน้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ซินดี้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่รินรดบนพวงแก้ม เธอพยายามผลักอกเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล
"นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่วินซ์!? เงินเหรอหรือว่าตำแหน่งมือหนึ่ง?"
"ผมไม่สนเรื่องพวกนั้นหรอก สิ่งเดียวที่ผมต้องการ" ชายหนุ่มหยุดพูดไปชั่วครู่ นิ้วเรียวเชยคางหญิงสาวขึ้นช้าๆ
"คือเจ๊..."
คำพูดตรงไปตรงมาและสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าทำเอาหัวใจของซินดี้กระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้ แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ยอมทำตามคำสั่งสมอง
"นายมันบ้า นายคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาสั่งฉัน!"
"ผมก็แค่ผู้ชายคนหนึ่งที่หลงใหลในตัวเจ้านายสาวสุดสวยไงครับ และผมก็รู้ด้วยว่าลึกๆแล้วเจ๊ก็สนใจผมอยู่เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นเจ๊คงไม่ยอมปล่อยให้ผมมายืนใกล้ขนาดนี้หรอก จริงไหม?"
วินเซนต์กระซิบชิดริมฝีปากบาง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าสวยเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาใช้จังหวะที่หญิงสาวกำลังเผลอ ก้มลงประทับริมฝีปากหยักของตัวเองลงบนเรียวปากอวบอิ่มของเธออย่างแผ่วเบา
ซินดี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามเม้มปากแน่นและเบือนหน้าหนี แต่ชายหนุ่มกลับใช้มือประคองใบหน้าเธอไว้ บังคับให้เธอรับจูบอันแสนหวานและนุ่มนวลของเขา
มันไม่ใช่จูบที่ดุดันและเอาแต่ใจเหมือนครั้งก่อน แต่มันกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเว้าวอนจนทำให้กำแพงในใจของซินดี้เริ่มสั่นคลอน
รสจูบที่เปลี่ยนไปทำเอาซินดี้ตั้งรับไม่ทัน ร่างกายของเธออ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง สองมือที่เคยกดดันผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว
วินเซนต์ค่อยๆถอนริมฝีปากออกช้าๆ เขามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้หลับตาพริ้มหอบหายใจถี่ด้วยความรู้สึกพอใจ
"เห็นไหมครับเจ๊ ร่างกายของเจ๊มันซื่อสัตย์กว่าคำพูดตั้งเยอะ"
เสียงทุ้มกระซิบข้างหูปลุกให้ซินดี้ตื่นจากภวังค์ เธอรีบผลักเขาออกอย่างแรงด้วยความอับอาย
"ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้วินซ์ พรุ่งนี้นายไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!" ซินดี้ตวาดลั่นพยายามซ่อนความหวั่นไหวเอาไว้
วินเซนต์หัวเราะเบาๆในลำคอ เขาล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ซินดี้ยืนกุมหน้าอกตัวเองที่หัวใจกำลังเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบ
เกมล่าหัวใจครั้งนี้ดูเหมือนจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆวินเซนต์มั่นใจว่ากำแพงความเย่อหยิ่งของซินดี้กำลังค่อยๆพังทลายลง
และอีกไม่นาน เธอจะต้องยอมสยบอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างแน่นอน โดยที่เขาไม่ต้องสูญเสียความเป็นตัวเองไปแม้แต่น้อย ความปรารถนาทางกายที่ร้อนแรงนี้จะต้องได้รับการตอบสนองในไม่ช้า
ทางด้านซินดี้ เธอรีบเดินกลับเข้าไปในห้องทำงาน ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวาย ผู้ชายคนนี้มีอิทธิพลต่อร่างกายและจิตใจของเธอมากเกินไป
เธอจะต้องหาทางจัดการกับความรู้สึกบ้าๆนี้ให้ได้ ก่อนที่เธอจะตกเป็นเหยื่อในของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
เมื่อไฟในร้านดับลงเหลือเพียงความมืดมิด รถตู้คันหรูของวินเซนต์ก็แล่นออกจากหลังร้านมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ใหญ่ จอนห์ที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันมามองเจ้านายผ่านกระจกมองหลังด้วยความสงสัย
"ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับบอส วันนี้มีเรื่องอะไรสนุกๆเหรอครับ?"
"นิดหน่อย แค่ของเล่นชิ้นใหม่เริ่มจะเชื่องลงบ้างแล้ว" วินเซนต์ตอบพลางเอนหลังพิงเบาะ รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนใบหน้า
จอนห์พยักหน้ารับรู้ แม้ในใจจะแอบคิดว่าของเล่นชิ้นนี้ดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อเจ้านายของเขามากกว่าที่คิด แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบและทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป
วันพรุ่งนี้ยังมีเรื่องสนุกรออยู่ วินเซนต์หลับตาลงพร้อมกับภาพใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อของซินดี้ลอยวนเวียนอยู่ในหัว เกมรุกจะต้องเข้มข้นขึ้นกว่านี้ และเขาจะต้องเป็นผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้น
