บทที่ 8 ตั้งใจล้ำเส้น
"เจ๊ซินดี้ต้องจัดการเรื่องนี้นะครับ ลูกค้าวีไอพีของผมโดนไอ้เด็กใหม่นั่นแย่งไปหมดแล้ว"
เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างของออแกนที่เดินกระแทกส้นเท้าเข้ามา
ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มออดอ้อนบัดนี้บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ ซินดี้ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานแล้วถอนหายใจเบาๆ
"ออแกน มีมารยาทหน่อย ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เข้ามา"
"ก็ผมร้อนใจนี่ครับ เจ๊ดูยอดดริ๊งก์ของผมอาทิตย์นี้สิ ลดลงไปตั้งเท่าไหร่ ลูกค้าประจำที่เคยเรียกผมก็เปลี่ยนไปจองคิวไอ้วินซ์กันหมด เจ๊จะปล่อยให้มันข้ามหน้าข้ามตาผมแบบนี้ไม่ได้นะ"
ออแกนเดินเข้ามาเท้าแขนกับขอบโต๊ะทำงานของเจ้านายสาว แววตาเต็มไปด้วยความขัดใจและกล่าวหา ซินดี้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย
"แล้วจะให้ฉันทำยังไง ไปบังคับลูกค้าไม่ให้เลือกวินซ์แล้วให้มาเลือกนายแทนอย่างนั้นเหรอ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างใจเย็น
"นายทำงานที่นี่มานานน่าจะรู้ดีนะออแกน ว่าวงการนี้เขาดูกันที่ความสามารถและลีลาเอาใจลูกค้า"
"แต่ผมดูแลเจ๊มาตลอด ผมเป็นเบอร์หนึ่งของที่นี่นะ"
"ตำแหน่งเบอร์หนึ่งมันไม่ได้อยู่ค้ำฟ้าหรอกนะ ถ้ามีคนที่ดีกว่า เก่งกว่า ลูกค้าก็มีสิทธิ์เลือก เรื่องนี้มันอยู่ที่ความสามารถล้วนๆ อย่ามางี่เง่าใส่ฉันออแกน"
คำพูดตรงไปตรงมาของเจ้านายสาวทำเอาออแกนถึงกับหน้าชา เขาไม่เคยโดนซินดี้ดุด้วยน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้มาก่อน
ตั้งแต่วินเซนต์เข้ามาทำงาน ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด แม้แต่ความสนใจที่ซินดี้เคยมีให้เขาก็ดูเหมือนจะลดน้อยลงไปด้วย
ความน้อยใจผสมกับความเจ็บแค้นทำให้ออแกนตัดสินใจเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปหาซินดี้
เขาสวมกอดร่างระหงของเจ้านายสาวเอาไว้แน่น ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อนเหมือนที่เคยทำเวลาต้องการอ้อนขออะไรบางอย่าง
"เจ๊เปลี่ยนไป เจ๊ไม่สนใจผมแล้วใช่ไหม เจ๊หลงไอ้เด็กใหม่นั่นจนลืมผมไปแล้ว"
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตัดพ้อ ซินดี้หลับตาลงพร้อมกับพรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย มือบางดันแผงอกของออแกนออกห่างอย่างรักษาน้ำใจแต่ก็เด็ดขาดพอที่จะทำให้เขารู้ตัว
"อย่ามาล้ำเส้นออแกน" ซินดี้กดเสียงต่ำลง
"ฉันเป็นเจ้านาย นายเป็นลูกน้อง หน้าที่ของนายคือเอนเตอร์เทนลูกค้า ไม่ใช่มาทำตัวงอแงใส่ฉันแบบนี้"
"แต่เมื่อก่อนเจ๊ไม่ได้พูดกับผมแบบนี้นี่ เจ๊เคยเอ็นดูผม เจ๊เคยชอบให้ผมดูแล" ออแกนพยายามจะคว้ามือเธอมากุมแต่ซินดี้ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
"นั่นมันอดีต ตอนนี้นายกำลังทำให้ฉันอึดอัด กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองซะ ถ้ายังมีเวลามาโวยวายเรื่องยอดตก ก็เอาเวลานี้ไปพัฒนาตัวเองให้ลูกค้าอยากกลับมาหาจะดีกว่า"
คำขาดของซินดี้เปรียบเสมือนมีดกรีดลงกลางใจของเด็กหนุ่ม ออแกนมองหน้าเจ้านายสาวด้วยแววตาเจ็บปวดก่อนจะยอมก้าวถอยหลังออกไป
เขารู้ดีว่าถ้าดื้อดึงต่อไปมีแต่จะทำให้ซินดี้รำคาญและอาจจะส่งผลเสียต่องานของเขามากกว่าเดิม
"ก็ได้ครับ ในเมื่อเจ๊เห็นมันดีกว่าผม ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด"
ออแกนหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว สวนทางกับร่างสูงของใครบางคนที่กำลังจะก้าวเข้ามาพอดี
ชายหนุ่มสองคนสบตากันเพียงเสี้ยววินาที แววตาของออแกนเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ในขณะที่ดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายกลับมีเพียงความว่างเปล่าที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน
วินเซนต์เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางสบายใจราวกับเดินอยู่ในบ้านของตัวเอง เขาปิดประตูลงกลอนอย่างถือวิสาสะก่อนจะทอดสายตามองเจ้านายสาวที่กำลังนวดขมับตัวเองเบาๆ
"ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะบทโศกของใครบางคนหรือเปล่าครับเจ๊ซินดี้?"
น้ำเสียงยียวนคุ้นหูดังขึ้น ซินดี้เงยหน้าขึ้นมองตัวต้นเหตุที่ทำให้ร้านของเธอวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน
วินเซนต์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปกำลังยืนพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากที่เธอแสนเกลียดชังยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา
"นายมีธุระอะไรวินซ์ ฉันจำได้ว่าไม่ได้เรียกนายเข้ามา" ซินดี้ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง
"ผมแค่เห็นเด็กหน้าจิ้มลิ้มเดินกระฟัดกระเฟียดออกไป หน้าตาเหมือนคนอกหัก ก็เลยอยากเข้ามาดูว่าเจ้านายของผมปลอดภัยดีไหม"
ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมานั่งลงอย่างถือสิทธิ์
"ฉันดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องให้นายมาห่วง แล้วก็เลิกกวนประสาทฉันสักที วันนี้ฉันปวดหัวมามากพอแล้ว"
"ให้ผมนวดให้ไหมล่ะครับ? มือผมเบานะ รับรองว่าเจ๊จะผ่อนคลายจนลืมไอ้เด็กนั่นไปเลย"
วินเซนต์ทำท่าจะเอื้อมมือไปสัมผัสขมับของเธอแต่ซินดี้ปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว
"เก็บมือของนายไว้ชงเหล้าเอาใจลูกค้าเศรษฐีของนายเถอะ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉัน"
"แหม หวงตัวจังเลยนะครับ ทีกับไอ้เด็กนั่นยังปล่อยให้มันกอดได้ตั้งนานสองนาน"
น้ำเสียงของวินเซนต์กดต่ำลงเล็กน้อย แววตาที่เคยมองอย่างหยอกล้อแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นมัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ
แม้เขาจะไม่ได้รู้สึกรักผู้หญิงตรงหน้า แต่สัญชาตญาณความหวงแหนของเล่นชิ้นโปรดก็ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ที่เห็นผู้ชายคนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัวเธอ
"นายแอบดูงั้นเหรอ นิสัยเสียจริงๆ" ซินดี้ตวัดสายตามองเขาอย่างเอาเรื่อง
"ผมไม่ได้แอบดู ผมแค่เดินผ่านมาพอดี บังเอิญสายตาดีก็เลยเห็นฉากรักร้าวเข้าเต็มตา" วินเซนต์ยักไหล่
"เจ๊นี่ก็ใจร้ายเหมือนกันนะ เขี่ยเด็กเก่าทิ้งอย่างไม่ไยดี เพียงเพราะมีเด็กใหม่ที่เร้าใจกว่าเข้ามาแทน"
"ฉันไม่ได้เขี่ยใครทิ้ง และนายก็ไม่ได้เร้าใจอะไรทั้งนั้น อย่าหลงตัวเองให้มากนักวินซ์ ที่ฉันปล่อยให้นายทำงานต่อเพราะนายทำยอดให้ร้านได้ต่างหาก"
"งั้นเหรอครับ" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของซินดี้
"แต่ผมว่ายอดที่ผมทำให้ร้าน มันยังไม่น่าประทับใจเท่ายอดที่ผมทำให้เจ๊ใจสั่นเลยนะ"
"พูดบ้าอะไรของนาย ถอยออกไปนะ!"
ซินดี้พยายามจะขยับเก้าอี้หนี แต่วินเซนต์กลับใช้สองแขนเท้าลงบนพนักวางแขน กักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลาง
ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆลอยมาแตะจมูก ปลุกปั่นความรู้สึกวูบวาบในช่องท้องของเธออีกครั้ง
"ผมพูดความจริง เจ๊ก็รู้ตัวดีว่าร่างกายเจ๊ตอบสนองผมแค่ไหน ตอนที่ไอ้เด็กนั่นกอดเจ๊ เจ๊ผลักมันออก แต่ตอนที่ผมจูบเจ๊ เจ๊กลับครางรับสัมผัสของผมอย่างเต็มใจ"
"หยุดลามกเดี๋ยวนี้นะวินซ์ ถ้านายยังไม่เลิกพูดเรื่องนี้ ฉันจะเรียกการ์ดมาลากตัวนายออกไป" ซินดี้หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอาย เธอเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความสั่นไหว
"เรียกมาสิครับ ให้พวกเขาเข้ามาดูว่าเจ้านายกำลังโดนพนักงานรังแก หรือว่าเจ้านายกำลังสมยอมกันแน่"
วินเซนต์กระซิบชิดใบหูขาวสะอาด ริมฝีปากหยักเฉียดผ่านแก้มเนียนอย่างจงใจ
ซินดี้กำมือแน่น เธอรู้ดีว่าขืนสู้แรงเขาไปก็ไม่มีทางชนะ ผู้ชายคนนี้อันตรายและเจ้าเล่ห์เกินกว่าที่เธอจะรับมือด้วยวิธีธรรมดา
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามเรียกความเยือกเย็นของเจ้าของบาร์กลับคืนมา
"ต้องการอะไรกันแน่วินซ์ ถ้าอยากจะได้เงินเพิ่ม ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้ แต่ขอร้องล่ะ เลิกวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉันสักที"
"ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่สนเรื่องเงิน สิ่งที่ผมสนใจมีแค่ตัวเจ๊เท่านั้น" วินเซนต์ผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อสบตากับเธอ
"ผมอยากรู้ว่ากำแพงน้ำแข็งของเจ๊มันจะหนาแค่ไหน และผมจะต้องใช้เวลาอีกเท่าไหร่ถึงจะละลายมันได้ทั้งหมด"
"กำแพงของฉันไม่มีวันละลาย โดยเฉพาะกับผู้ชายกะล่อนอย่างนาย"
"ก็ลองดูกันต่อไปสิครับ เจ๊บอกไอ้เด็กนั่นว่าอย่าล้ำเส้นใช่ไหม แต่สำหรับผม กฎข้อนั้นมันใช้ไม่ได้หรอก เพราะผมตั้งใจจะล้ำเส้นเจ๊เข้าไปให้ลึกที่สุด ลึกจนเจ๊ไม่มีวันลืมผมได้เลยล่ะ"
พูดจบวินเซนต์ก็ฉกริมฝีปากลงมาขโมยความหอมหวานจากพวงแก้มเนียนของเจ้านายสาวอย่างรวดเร็วก่อนจะผละออก ซินดี้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือบางยกขึ้นกุมแก้มตัวเองโดยอัตโนมัติ
"ไอ้คนฉวยโอกาส!!"
"ถือว่าเป็นมัดจำสำหรับการล้ำเส้นครั้งต่อไปก็แล้วกันนะครับเจ๊ซินดี้" ชายหนุ่มขยิบตาให้อย่างยียวนก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ประตู
"อ้อ คืนนี้ผมมีลูกค้าวีไอพีจองตัวยาวยันร้านปิด เจ๊ไม่ต้องห่วงเรื่องยอดขายนะ รับรองว่าผมจะทำเงินให้เจ๊จนกระเป๋าตุงเลย"
วินเซนต์เดินผิวปากออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้ซินดี้นั่งกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอเกลียดความพ่ายแพ้ เกลียดที่ตัวเองไม่สามารถควบคุมสถานการณ์เวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้ได้เลย
หญิงสาวทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง มือบางเลื่อนลงมาทาบทับตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นรัวและแรงจนน่ากลัว
เธอจะทนรับมือกับผู้ชายอันตรายคนนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ยิ่งเขาเข้าใกล้ เธอก็ยิ่งรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนปากเหวที่พร้อมจะตกลงไปทุกเมื่อ
ทางด้านวินเซนต์ ทันทีที่เขาเดินพ้นประตูห้องทำงานออกมา รอยยิ้มยียวนบนใบหน้าก็เลือนหายไปเหลือเพียงความเรียบเฉย
ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบร้านก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของออแกนที่กำลังยืนชงเหล้าด้วยสีหน้าบึ้งตึงอยู่หน้าเคาน์เตอร์
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เด็กนั่นไม่มีทางเทียบชั้นกับเขาได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องของผู้หญิงคนนั้น เขาคือวินเซนต์ มาเฟียผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ และเกมนี้เขาจะต้องเป็นผู้กุมชัยชนะอย่างเด็ดขาด
"น้องวินซ์คะ ทางนี้หน่อยค่ะ"
เสียงเรียกจากลูกค้าสาวสวยโต๊ะวีไอพีดึงความสนใจของวินเซนต์กลับมา เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นหนุ่มโฮสต์ผู้แสนอบอุ่นอีกครั้งก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาลูกค้าด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์
การแสดงละครฉากนี้ยังต้องดำเนินต่อไป และเขาจะแสดงมันให้สมจริงที่สุดจนกว่าเหยื่อตัวน้อยในห้องทำงานนั้นจะยอมศิโรราบแทบเท้าของเขาอย่างหมดหัวใจ
