บทที่ 53 งอแง

"ฮรึก จะขอโทษ" เขาพูดสะอึกสะอึ้นกล่าวขอโทษเธอซ้ำๆ ด้วยความสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำเลวกับเธอจนไม่น่าให้อภัย

"ร้องไห้เป็นเด็กไปได้พ่อมาเฟียอนุบาล" เธอพูดหยอกล้อแต่เขาก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุดจนเธอไม่รู้ว่าจะปลอบยังไงแล้ว

"กะกลับมาทำไม ทำดีกับฉันทำไมทั้งที่เธอจะปล่อยให้ฉันเป็นแบบนี้อยู่ที่นี่ตลอดไปก็ได้ ทั้งที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ