บทที่ 3 EPISODE 03
“ถึงจะเป็นครั้งแรกของมึง แต่กูไม่รับผิดชอบหรอกนะ อย่าคิดจะมาเรียกร้อง มึงไม่มีสิทธิ์นั้น” หลังจากที่นาวทำฉันอย่างสาสมใจมันแล้ว นาวก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเสื้อแขนยาวมาโยนใส่ตัวฉันที่นอนท่อนบนเปลือยเปล่า
“...” ใช่ มันคือครั้งแรกของฉัน เพราะฉันคิดว่าตัวฉันเองไม่ใช่คนสวยมากมาย และไม่ได้น่ารักจนผู้ชายให้ความสนใจ
ฉันเป็นผู้หญิงหน้านิ่ง ไม่ค่อยพูดกับคนที่เพิ่งรู้จัก ไม่ชอบตีสนิทกับใคร การมีแฟนแต่ละทีจึงเป็นเรื่องยาก และด้วยความที่คิดว่าตัวเองไม่สวย ฉันจึงไม่คิดจะยอมเป็นของผู้ชายคนไหนง่าย ๆ
ฉันมีแฟนก็จริง แต่ไม่ได้จริงจัง ติดไปทางมีไปเรื่อย ๆ ซะมากกว่า
“แล้วถ้าอยากจะบอกเพื่อนหรือบอกไอ้ต่อก็บอกเลยนะ คนอื่นจะได้รู้ว่ามึงอดอยากถึงขั้นใช้ผู้ชายคนเดียวกับเพื่อนสนิทของมึง” นาวสวมกางเกงบ็อกเซอร์แล้วคว้าแก้วเหล้าขึ้นดื่ม จากนั้นแกะบุหรี่ซองใหม่ขึ้นมาจุดสูบอัดเข้าปอดและพ่นควันมาทางฉัน
“...” ฉันลุกขึ้นจากเตียงอย่างเชื่องช้า ปวดร้าวไปทั้งตัว ฉันปาดน้ำตาที่ไหลไม่หยุดหย่อน นาวมองมาที่ฉันแล้วบิดยิ้มพร้อมโคลงหัวไปมาก่อนจะเปิดประตูห้องนอนออกจากห้องไป
ฉันปาดน้ำตาอีกครั้งและพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำ ล้างคราบคาวความสกปรกออกจากตัว
ฉันขยะแขยงร่างกายของตัวเองที่สุด แต่ร้องไห้ให้น้ำตาเปลี่ยนเป็นเลือดก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับได้
ฉันไม่น่ามาหามันเลย น่าจะปล่อยผ่านคำขอของเพื่อน
ฉันตั้งสติ เช็ดน้ำตาเดินออกมาจากห้องน้ำ
ตุบ!
กล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ถูกโยนมาที่หน้าอกฉัน ยาคุมฉุกเฉินไง ฉันรู้จักเพราะเคยเข้าร้านขายยาแล้วซื้อให้ขวัญบ่อยครั้ง
“เลิกทำตัวเป็นนางเอกเอ็มวีแล้วแดกซะ กูไม่อยากมีลูกกับมึง” นาวบอกและเดินไปนั่งที่เตียง หยิบแก้วเหล้าขึ้นมากระดกดื่ม “แล้วอย่าคิดว่ากูเป็นผัวมึงนะ แค่เอากันเล่น ๆ สนุก ๆ” ฉันกำกล่องยาคุมแน่น ไม่โต้ตอบ และไม่คิดจะพูดกับคนคนนี้อีก
ฉันจัดสภาพตัวเองให้มันดูเรียบร้อยมากที่สุด แม้มันจะไม่เหลือความเรียบร้อยเลยก็ตาม
ฉันเดินมาหยิบกระเป๋าที่ตกอยู่พื้น และหันหลังจะเดินออกจากห้อง
พรึบ
เสื้อคลุมถูกโยนมาใส่หัวฉัน
“อ้อ แล้วเดี๋ยวถ้าของขาดจะใช้บริการใหม่นะ มึงจะไม่ยอมก็ได้ แต่อาจจะเป็นนางเอกดังที่หน้าเว็บโป๊ เพราะหุ่นของมึงก็...” ฉันหันกลับไปมองหน้านาวด้วยสายตาที่มีแต่ความโกรธเคือง จากนั้นก็โยนเสื้อแขนยาวที่นาวมันโยนมาใส่หัวฉันกลับคืนให้มัน และฉันก็รีบเปิดประตูออกจากห้องของนาว
ตอนนี้เป็นเวลา สองทุ่มกว่า ๆ แถวบ้านของฉันเวลา 2 ทุ่มจะปิดบ้านนอนกันหมด จะมีก็พวกวัยรุ่นที่ขี่รถเล่นจับกลุ่มแว้นกันตามประสาวัยรุ่นเด็กน้อย 15 16 ปี
มอเตอร์ไซค์รับจ้างก็กลับบ้านกันหมดแล้ว ฉันคงต้องเดินเข้าบ้านนั่นแหละ ระยะทางก็ไกลอยู่นะ
แล้วถ้ากลับไปถึงบ้านก็ไม่รู้ว่าจะโดนพ่อแม่ถามมั้ย แล้วถ้าถามจะตอบว่าอะไรล่ะ
สภาพของฉันในตอนนี้ใคร ๆ ก็ดูออก
“เฮ้ย ไอ้หอม” มอเตอร์ไซค์ที่ขี่สวนไปวกรถกลับมาจอดดักหน้าฉัน
“พี่แคล” เธอคือพี่แคล เป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าของฉัน
“ใครทำมึงอะ ทำไมเป็นงี้” พี่แคลตั้งขาตั้งรถและลงมาจับตัวของฉันหมุนไปมาเชิงสำรวจร่างกาย
“หอมไม่อยากพูดถึงอะพี่” ฉันมองพี่แคลด้วยสายตาที่เจ็บปวดใจ นึกถึงแล้วฉันก็รังเกียจตัวเอง
“แล้วยังไงอะ มึงกลับบ้านไปสภาพนี้พ่อแม่มึงได้ซักถามตายห่า” ใช่ พ่อแม่ของฉันโหดมาก และค่อนข้างหัวโบราณ แต่ในความหัวโบราณก็พร้อมจะเข้าใจวัยรุ่นเช่นเดียวกัน ซึ่งความเข้าใจก็มีข้อยกเว้นอยู่นะ แม้ว่าจะเข้าใจวัยรุ่น แต่สภาพของฉันในตอนนี้ไม่พ้นพ่อแม่ซักถามจนได้มาเอาเรื่องไอ้คนที่มันทำระยำกับฉัน
“ไปค้างกับพี่ได้มั้ยอะ หอมไม่รู้จะไปไหน ไม่อยากให้พ่อแม่รู้เรื่องด้วย เพราะไม่มีใครรับผิดชอบอยู่แล้ว”
