บทที่ 36 EPISODE 18(2)

ผ่านไปสักพัก ฉันได้ยินเสียงตู้เสื้อผ้าเปิดปิด และก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้อง สงสัยคงจะไปเรียน เพราะนัดน้องปวช.2 ไว้

ช่างหัวมัน จะไปไหนก็ช่างมันเถอะ

ฉันไม่มีอารมณ์ลุกไปไหน นอนร้องไห้ดีกว่า ร้องไห้ให้สาสม ร้องให้พอ เจ็บเยอะ ๆ จะได้ชิน

“อื้อ มันเย็น” ฉันใช้มือปัดป่ายออกเมื่อน้ำเย็นเหมือนจะลูบวนที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ